ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

των νιάτων μας την εκδικήτρα ορμή την ξεφλούδησαν οι έσχατοι

Παρατηρητήριο

Ούτε μια σοβαρή αριστερά δεν μπορούμε να ’χουμε. Τους πρότεινε ο άλλος να βγάλουν ψεύτικα λεφτά σαν τη Μonopoly να κάνουν αυτοί πως μας πληρώνουν και μεις πως τους πληρώνουμε κι αυτοί ενθουσιάστηκαν και του ζήτησαν να γίνει υπουργός των Οικονομικών. Ουάου yes, το κινηματικό χρήμα… Και συ περίμενες αυτό το νηπιαγωγείο να σε σώσει και να σε οδηγήσει ξανά στη γη της επαγγελίας. Να διαπραγματευτεί με τη Μέρκελ και τον Σόιμπλε και να τους τουμπάρει. Πόσο αφελής μπορείς να είσαι; Αλλά και πόσο επικίνδυνος;

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Κακώς αναστατώνεστε με την υπόθεση της λειτουργίας των καταστημάτων τις Κυριακές. Βρισκόμαστε στη μακρά και επώδυνη φάση της αποκομμουνιστικοποίησης και ο θόρυβος λογικά θα είναι ισχυρός. Φανταστείτε να εφαρμοστεί η αξιολόγηση των ΔΥ, να πωληθούν όλες οι ΔΕΚΟ, να γίνουν ιδιωτικά πανεπιστήμια κλπ. Μεγάλο μέρος της κοινωνίας θα αντισταθεί μέχρις εσχάτων. Η Ελλάδα κοιλοπονάει την ελευθερία της.

Κυριακή, 29 Σεπτεμβρίου 2013

Το έθνος είμαστε εμείς



Έχει δίκιο ο φίλος μου ο Παναγής. Σήμερα η δημοκρατική πολιτεία εκπροσώπησε τον πολλαπλό εαυτό μας ως όφειλε. Και το αισθανόμαστε καλά αυτό, μας ποτίζει, το απολαμβάνουμε. Με όλα τα "σου" και "μου" που εκστομίζει ο καθένας λόγω πολιτικής τοποθέτησης. Το έθνος συντονίζεται με την ιστορική αξία της στιγμής και πάλλεται με μέγιστο πλάτος.

Παναγής Παναγιωτόπουλος από τη Μεταρρύθμιση

Η ελληνική κοινωνία έχει λοιδορηθεί πολλαπλώς τα τελευταία χρόνια- τα πιο δύσκολα χρόνια της. Έχει υβριστεί. Το ίδιο και η δημοκρατία, η ατομικότητα, η ζωή των ανθρώπων, το μυαλό τους, η δράση τους, οι αγωνίες μας, η προσπάθεια, ο κόπος, η επίμονη και παράδοξη ευρωπαϊκότητα μας, η μεταπολίτευση, οι έρωτές μας και οι λύπες μας, όλα όσα μας συγκροτούν ως ζωντανούς νοήμονες επιθυμούντες πολίτες.

Το έκαναν συντηρητικοί και αριστεροί ηθικολόγοι, το έκαναν ευρωπαίοι δύσθυμοι και ενίοτε βάναυσοι σύμμαχοι. Μαζί με αυτούς που τρία χρόνια τώρα δεν πίστευαν ότι δικαιούμαστε να υπάρχουμε ως δημοκρατικοί πολίτες της Ευρώπης, δούλευαν και εκείνοι που με θράσος και ιδιοτέλεια αποφάσισαν πάνω στην οδύνη να μιλήσουν αποκλειστικά στο όνομα του Λαού και του έθνους. Δεν υπήρξαν αφελείς, μια ευκαιρία ήταν: για καριέρες, για εκδίκηση, «για την πάρτη μας», και ας ήταν τόσο δακρύβρεχτο ή οργισμένο. Και οι πολιτικές ηγεσίες - όλες- σύρθηκαν, εθίστηκαν, έπαιξαν βρώμικα παιχνίδια με τους ναζί. Και πολλοί από εμάς υποτιμήσαμε τον κίνδυνο- η δημόσια αυτοκριτική μοιάζει με υποχρέωση, σήμερα ειδικά.

Εδώ και μερικές μέρες, μετά τον φόνο του Παύλου Φύσσα- Killah P, αυτή η κατακερματισμένη κοινωνία, ο αντιφατικός μας εαυτός, το περίεργο εγώ που κρύβουμε, αυτή η ελληνική κοινωνία βγήκε μπροστά. Ύφανε με ταχύτητα τον κοινωνικό δεσμό. Και έδειξε ότι παρά την πλύση εγκεφάλου και τον βομβαρδισμό εθνικισμού, αντιμνημονιακής ψυχοπαθολογικής εμμονής, υπερσυντηρητισμού, ανόητου και πρωτεϊκού αντικομμουνισμού, παρά την ανεργία και την ανασφάλεια, την κοινωνική έκπτωση, ήταν σε θέση να σώσει τον εαυτό της. Έγινε ένας εαυτός πολλαπλός μα και δημοκρατικός, πλαισιωμένος. Ένας εαυτός χωρίς πρωτοπορία. Δηλαδή ανασυγκροτήθηκε ως δημοκρατικό έθνος και υποχρέωσε τις πολιτικές ηγεσίες – δεξιές και αριστερές- και τους θεσμούς να αρθούν στο ύψος τις ιστορικής στιγμής. Πλην ελαχίστων βλακών, οι πολίτες απαίτησαν – και απαιτούν- την δημοκρατική ανασυγκρότηση, την αποδίαρθρωση των παρακρατικών και μιλιταριστικών μηχανισμών, την απομόνωση των ακραίων που μιλούν για άκρα, των βολεμένων που μιλούν για μνημόνια. Είπαν «το έθνος είμαστε εμείς». Και η δημοκρατική πολιτεία σήμερα επιτέλους τους εκπροσώπησε ως όφειλε. Και όποιος δεν το καταλαβαίνει απλά πάσχει από απουσία στοιχειώδους κοινωνικής και ανθρώπινης ενσυναίσθησης, καθώς αδυνατεί να συντονιστεί με την ιστορική ποιότητα της στιγμής.

Όμως, η ιστορία είναι και ο εύκολος εγκλωβισμός μας. Το νιώθουμε. Οι πολιτικές, κοινωνικές, πνευματικές ελίτ, φοβούνται το μέλλον. Πλέον όμως δεν μπορούν να το αποφύγουν. Ο Εμφύλιος τέλειωσε το 1949 και η χούντα το 1974. Σιχαμένες ιστορίες που παρήλθαν. Το δημοκρατικό έθνος θα είμαστε εμείς. Όλοι.
Ο Παναγής Παναγιωτόπουλος είναι επίκουρος καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών

2 σχόλια:

  1. Leo,

    πράγματι χθες νιώσαμε ότι ζούμε σε μια χώρα που λειτουργούν οι θεσμοί. Ένα τραγικό γεγονός, μια στιγμή συμπύκνωσε τον πολιτικό χρόνο. Και ναι, το απολαμβάνουμε αυτό σα μια ευχάριστη έκπληξη. Και ναι, δεν είναι η μέρα για μισόλογα, γιατί αράχνιαζαν στα ράφια οι 32 υποθέσεις, γιατί χάιδευαν εκ δεξιών την ΧΑ, γα την πλήρη εξαχρέιωση των ΜΜΕ στην κρίση με την προβολή εμφυλιοπολεμικού λόγου, για την υιοθέτηση της πολιτικής βίας εξ αριστερών. Δεν είναι ώρα γι'αυτά σήμερα.
    Μόνο να μην ξεχάσουμε πως, γμτ, για να γίνει η στροφή, ένας άνθρωπος πέθανε. Και ξέρεις, όταν ρώτησαν την Λούλα Αναγνωστάκη αν της λείπει ο Χειμωνάς απάντησε "το θέμα δεν είναι πόσο μου λείπει ο Γιώργος, το θέμα είναι ότι ΕΚΕΙΝΟΣ έχασε τη ζωή του".
    Αυτό δεν αλλάζει με τίποτα.

    Χαιρετώ,

    Αντώνης Φ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Θα μπορούσε αυτεπάγγελτα η Δικαιοσύνη να είχε ενοποιήσει τις υποθέσεις που εκκρεμούσαν κάτω από την ομπρέλα της σύστασης εγκληματικής οργάνωσης (του τρομονόμου που έλεγαν οι "αριστεροί"), χωρίς να περιμένει να της το προτείνει η κυβέρνηση δια του Υπ.Δημοσίας Τάξης, όμως δεν είναι συνηθισμένο στη χώρα μας η μια "εξουσία" ν'ανακατεύεται με τα της άλλης, ίσως λόγω του φόβου "εκτροπής"

    ΑπάντησηΔιαγραφή