ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

των νιάτων μας την εκδικήτρα ορμή την ξεφλούδησαν οι έσχατοι

Παρατηρητήριο

Ούτε μια σοβαρή αριστερά δεν μπορούμε να ’χουμε. Τους πρότεινε ο άλλος να βγάλουν ψεύτικα λεφτά σαν τη Μonopoly να κάνουν αυτοί πως μας πληρώνουν και μεις πως τους πληρώνουμε κι αυτοί ενθουσιάστηκαν και του ζήτησαν να γίνει υπουργός των Οικονομικών. Ουάου yes, το κινηματικό χρήμα… Και συ περίμενες αυτό το νηπιαγωγείο να σε σώσει και να σε οδηγήσει ξανά στη γη της επαγγελίας. Να διαπραγματευτεί με τη Μέρκελ και τον Σόιμπλε και να τους τουμπάρει. Πόσο αφελής μπορείς να είσαι; Αλλά και πόσο επικίνδυνος;

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Κακώς αναστατώνεστε με την υπόθεση της λειτουργίας των καταστημάτων τις Κυριακές. Βρισκόμαστε στη μακρά και επώδυνη φάση της αποκομμουνιστικοποίησης και ο θόρυβος λογικά θα είναι ισχυρός. Φανταστείτε να εφαρμοστεί η αξιολόγηση των ΔΥ, να πωληθούν όλες οι ΔΕΚΟ, να γίνουν ιδιωτικά πανεπιστήμια κλπ. Μεγάλο μέρος της κοινωνίας θα αντισταθεί μέχρις εσχάτων. Η Ελλάδα κοιλοπονάει την ελευθερία της.

Τετάρτη, 9 Οκτωβρίου 2013

Σε βρίσκει η ποίηση



Προς αναπτυξιολόγους, μνημονιακούς και παρακείμενους της Μαρίας Αντουανέτας νεοφιλελεύθερους, όπως επίσης και προς επαναστάτες που αρέσκονται σε ηρωικές ήττες της αριστεράς.

Τίτος Πατρίκιος – Σε βρίσκει η ποίηση – Αθήνα 2012

Εκεί που στριμώχνεσαι στο λεωφορείο επιστρέφοντας στο σπίτι
Που γυρνάς από γραφείο σε γραφείο ζητώντας μια δουλειά
Που επιχειρεί να σε ταπεινώσει ένας ψηλότερα ιστάμενος
Που εκτοπίζεσαι από πειθήνιους νεοφερμένους
Που χαίρεσαι για τα καλά λόγια που ειπώθηκαν για σένα
Που θα ‘θελες ν’ ακούσεις κι άλλα κι ας μην τ’ ομολογείς
Εκεί που πατάς γκάζι στα 180 με το καινούργιο σου αυτοκίνητο
Που δεν τσιγκουνεύεσαι άλλο στα δώρα που προσφέρεις
Που φλυαρείς, ψιλογκομενίζεις, πας να φρεσκάρεις τη φιγούρα σου
Που ξάφνου μέσα στην επιπολαιότητα έχεις μιάν έκλαμψη ευφυΐας
Εκεί που αρνιέσαι την υποχρεωτική κατάργηση της μοναξιάς
Που δεν αποδέχεσαι την καθεστωτική επιβολή της ευτυχίας
Που νιώθεις κυρίαρχος του παιγνιδιού ενώ είσαι χαμένος από χέρι
Που βγαίνεις με σημάδια απ’ τους λαβύρινθους της πολιτικής
Εκεί που αγωνιάς για τα αποτελέσματα μιας αξονικής
Που στενοχωριέσαι για τις αρρώστιες και μακρινών σου ανθρώπων
Που ελπίζεις πως όλοι θα βγουν γεροί από το νοσοκομείο
Εκεί που σταματάς τα πάντα ενώ τρέχουνε οι προθεσμίες
Που περνάς βδομάδες ψάχνοντας τη λέξη που ακριβώς χρειάζεται
Ώσπου ένας άλλος μέσα σου σε απαλλάσσει, αναλαμβάνει να το κάνει
Εκεί που λες όλα αυτά είναι αστεία μπρός στο κυνήγι του ψωμιού
Κι ‘ έπειτα βλέπεις ότι χωρίς τις λέξεις τίποτα δεν αποκτά υπόσταση
Εκεί απάνω σε βρίσκει η ποίηση .


Για την αντιγραφή : Βασίλης Παππάς – εκπαιδευτικός  

2 σχόλια:

  1. Απευχομαι ομως την επαναληψη της "βιντεοκασετας" του ιδιου ποιητου, εφοσον απ΄οτι γνωριζω δεν εχει αποκηρυξει αυτο το εξαιρετικο και ευστοχο τετραστιχο.

    .Και δυστυχως δεν υπαρχουν ενδειξεις περι αλλαγης νοοτροπιας στους ελληνες "αναπτυξιολόγους, μνημονιακούς και παρακείμενους της Μαρίας Αντουανέτας νεοφιλελεύθερους, όπως επίσης και προς επαναστάτες που αρέσκονται σε ηρωικές ήττες της αριστεράς."

    Η ΒΙΝΤΕΟΚΑΣΕΤΑ [Τίτος Πατρίκιος]

    Κι αν γύριζε ο χρόνος πίσω στην αρχή
    όπως γυρίζει πίσω μια βιντεοκασέτα
    το ίδιο αδέξια, με την ίδια ταραχή
    τα ίδια θα κάναμε, άστα και γάμησε τα.

    Για την επικαιρη αντιγραφη- μηνυμα κινδυνου.

    Αφωτιστος Φιλελλην

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Παντελής Σταυρουλάκης11 Οκτωβρίου 2013 - 12:43 π.μ.

    Όμορφη επιλογή Λεωνίδα!

    Και αφού νιώθω βδομάδες ολόκληρες να ψάχνω τη λέξη, πιάνομαι τώρα απ' το πρώτο μέρος στο εισαγωγικό σημειώμα του ποιητή και αναρωτιέμαι:

    Πόσο νεο φιλελέ - τεχνοκρατική μπορεί να είναι τελικά η σύνθεση της νέας κεντροαριστεράς;

    Οι επιτήδειοι της τεχνοκρατίας και του νεοφιλελευθερισμού, βρήκαν πρόσφορο έδαφος για την πρόταση και την υβριδική μεταμφύτευση των πλέον απολίτικων πρακτικών του δόγματος.

    Δεν ανήκω στην παράταξη που θέλει να εξυμνεί "ηρωικές ήττες" της αριστεράς ή μεταφυσικούς θριάμβους της, μέσα από αστοιχείωτες ανατροπές στον χάρτη.

    Το θέτω ως όσο πιο έμπρακτα μπορώ: Μιλάμε για μεταρρυθμίσεις μέσω των ιδιωτικοποιήσεων π.χ. των ΔΕΚΟ ενώ βλέπουμε, ότι σε πιο ανεπτυγμένες απ' την δική μας χώρες, αυτό αποβαίνει επιζήμια στην οικονομία της αγοράς και επιβαρυντικά για τη δημόσια και οικονομική ζωή των πολιτών αφού στερεί σε αυτούς στοιχειώδεις παροχές και αγαθά πρόνοιας.

    Είναι η απάντηση, ότι αφού τα κάναμε σαν τα μούτρα μας, βρισκόμαστε σε μονόδρομο αποδοχής των μέτρων αυτών και βλέπουμε;

    Ακούγεται, όπως το διατυπώνω, σαν πέπλο θεωρητικής αμφιβολίας και μόνο (;) εντούτοις νομίζω υπάρχει ουσιαστικό πολιτικό αντίκρισμα σε επίπεδο εγχειρήματος. Επίσης υποθέτω, πολλοί από 'μας αναρωτιούνται το ίδιο.

    Πρόσφατα άκουσα και θέλω να μεταφέρω το ίδιο ερώτημα, όπως το διατύπωσε επώνυμος της φιλοσοφίας στο πλαίσιο τηλεοπτικής συζήτησης:

    "Είναι δυνατόν να αντιπαραθέσουμε στην κρίση, στην πολιτική αναταραχή, στη διάρρηξη του δημόσιου βίου και του κοινωνικού ιστού, περισσότερο ενισχυμένους τους παράγοντες που εν πολλοίς τα προκάλεσαν;!" (ίσως έχω παραφράσει το ακριβές)


    ΑπάντησηΔιαγραφή