ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Πέμπτη, 21 Νοεμβρίου 2013

Ο χειρότερος ΣΥΡΙΖΑ.


Ανδρέας Ε. Παπαδόπουλος από τα ΝΕΑ

«Η ΔΗΜΑΡ ανοίγει παράθυρο συνεργασίας με τον ΣΥΡΙΖΑ», ειπώθηκε και γράφηκε τις τελευταίες ημέρες. Χωρίς διάθεση αντιπαράθεσης με όσους έχουν αυτή την άποψη, καλό είναι να την πουν δημόσια, προκειμένου να υπάρξει και η δημόσια συζήτηση αλλά και ο αντίλογος.
Ο γράφων υποστηρίζει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ του Ιουνίου του 2010, την περίοδο δηλαδή που αποχώρησε η τότε ανανεωτική πτέρυγα από τον ΣΥΝ, ήταν (σχηματικά) πολύ καλύτερος από τον σημερινό.
Ο τότε ΣΥΡΙΖΑ ούτε που θα διανοούνταν να συζητήσει και να φλερτάρει με πρόσωπα σαν τον Πάνο Καμμένο και τη Ραχήλ Μακρή και κόμματα σαν τους Ανεξάρτητους Ελληνες (ΑΝΕΛ). Ούτε που θα το σκεφτόταν να πάρει όλα τα απομεινάρια του βαθέος ΠαΣοΚ, τα οποία οδήγησαν, μαζί με την καταστροφική πενταετία Καραμανλή, στη σημερινή κρίση. Ούτε που θα έβαζε με τον νου του να αγκαλιάσει όλη τη συνδικαλιστική νομενκλατούρα, την οποία και κατήγγελλε όλα τα προηγούμενα χρόνια.
Και φυσικά, ο τότε ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε το σημερινό αλαζονικό ύφος το οποίο εκπέμπεται από πολλά κορυφαία στελέχη του. Πολύ περισσότερο, ο τότε ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να μιλούσε για τη διαπλοκή, αλλά ποτέ δεν θα έκανε τέτοιες απρέπειες σε σκιτσογράφους, σε αναλυτές και φυσικά σε εσωκομματικούς διαφωνούντες, όπως ο Πέτρος Τατσόπουλος. Προκύπτει εύλογα, κατά συνέπεια, ότι οι σειρήνες της εξουσίας αλλάζουν τα κόμματα. Αλλά, δυστυχώς, αλλάζουν και τους ανθρώπους.
Ανοίγω παρένθεση για να πω ότι συζητούσα τις προάλλες με ένα πρώην ηγετικό στέλεχος του ΣΥΝ, που σήμερα έχει αποσυρθεί από την ενεργό πολιτική. Μου έλεγε με θλίψη ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κατ' ουσίαν πολεμά όλες τις επεξεργασίες που είχαν κάνει για τα μεγάλα ζητήματα η ΕΑΡ και ο ΣΥΝ των πρώτων χρόνων της ίδρυσής του. Πρόκειται για επιλογές οι οποίες μπορεί να μην είχαν μεγάλη απήχηση στην κοινωνία, όμως ήταν απολύτως τεκμηριωμένες, ρεαλιστικές και, φυσικά, είχαν πολιτικό κόστος. Οπως, παραδοσιακά, είχαν κόστος οι επιλογές του χώρου της σύγχρονης Αριστεράς, καθώς πήγαιναν κόντρα στο ρεύμα και στις κατεστημένες νοοτροπίες.
Από τη φορολογική πολιτική και τα ευρωπαϊκά ζητήματα, έως την αντίληψη για την Αυτοδιοίκηση, τη λειτουργία του δημόσιου τομέα και το πολιτικό σύστημα.


Με απλά λόγια, ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ έχει απολέσει όλα τα χαρακτηριστικά της ανανεωτικής Αριστεράς - και όπως εύστοχα έγραψε ο Ηλίας Κανέλλης («ΝΕΑ», 20/11/2013) «υποκατέστησε το ΠαΣοΚ στον ρόλο του λαϊκού πολυσυλλεκτικού κόμματος».
Επί της ουσίας ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πλέον απομακρυνθεί από οτιδήποτε ρομαντικό και εναλλακτικό είχε ο χώρος της ανανεωτικής Αριστεράς. Τον πολιτικό πολιτισμό, την ανοχή στη διαφωνία, τον σεβασμό στον αντίπαλο, την ανεκτικότητα στην κριτική από τα ΜΜΕ.
Αντιθέτως, έχει υιοθετήσει όλες τις πρακτικές και τη ρητορική του παλαιού ΠαΣοΚ. Αλλα λέμε έξω και άλλα λέμε μέσα. Ακριτη αποδοχή όλων των αιτημάτων, όλων των κοινωνικών κατηγοριών και, πρωτίστως, των συντεχνιών. Χάιδεμα των αυτιών του «λαού». Υποσχέσεις σε όλες τις κατηγορίες των πολιτών. Υφάκι και στυλάκι «προ των πυλών της εξουσίας». Και, βεβαίως, κανένα μέτωπο με τον εθνικισμό, αφού όλο το λεγόμενο πατριωτικό ΠαΣοΚ έχει πιάσει στασίδι στην Κουμουνδούρου. Οι εμπνευστές αυτών των επιλογών εκτιμούν, προφανώς, ότι κοπιάροντας τον Ανδρέα Παπανδρέου και τις πρακτικές του θα ανέλθουν στην εξουσία. Μα, ακόμα δεν έχουν κατανοήσει τους λόγους και τα αίτια που η χώρα βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού;
Εν κατακλείδι, όταν οι λόγοι που οδήγησαν στη διάσπαση του 2010 έχουν πολλαπλασιαστεί το 2013, είναι δυνατόν σήμερα να συζητά κανείς στα σοβαρά το ενδεχόμενο συνεργασίας με τον ΣΥΡΙΖΑ;

1 σχόλιο:

  1. Θέλετε κ. Παπαδόπουλε,
    να μας πείτε κάτι και για το σημερινό ΠΑΣΟΚ του Ευάγγελου Βενιζέλου;
    Πόσο καλύτερο είναι πχ από το ΠΑΣΟΚ των παρελθόντων ετών;

    ΑπάντησηΔιαγραφή