ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Βροχούλα

Βροχούλα

Παρατηρητήριο

Στην πρώιμη μεταπολίτευση τραγουδούσαμε αντάρτικα στις ταβέρνες και κατηγορούσαμε το ΚΚΕ ως προδοτικό για τη Βάρκιζα και την εν γένει αποτυχία του να μας κάνει Σοβιετία. Οι της ανανέωσης και του δόγματος βεβαίως. Σήμερα κάποιοι αριστεροί καλλιτέχνες δηλώνουν προδομένοι από το ΣΥΡΙΖΑ για τη δεξιά στροφή του, γιατί δεν έφυγε από την ΕΕ, γιατί δεν τίναξε τη χώρα στον αέρα. Γιατί ξέρουν ότι με τον αριστερισμό κανείς καλλιτέχνης δεν πείνασε. Ακόμα και δεξιός.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Μπορεί ο Κυριάκος να κάνει κάτι ανάλογο; Όχι το ίδιο βέβαια, απλά ανάλογο. Μπορεί να κάνει άνοιγμα στον όποιο αφρό της κεντρώας ή και ακομμάτιστης διανόησης και να την καλέσει να πάρουν μαζί την τύχη της τρύπιας βάρκας - χώρας στα χέρια τους; Να φωνάξει και τους απόδημους να βάλουν ένα χεράκι; Να βρει και να δώσει γήπεδο σε νεολαία; Αφήνοντας τα σκληρά κολάρα του γερασμένου κόμματος στον πάγκο; Μετά από την αριστεροδέξια καταιγίδα που μας κούρασε; \Leo Kastanas Athens Voice

Δευτέρα, 25 Νοεμβρίου 2013

Ακόμα κι όταν όλα έχουν χαθεί


Επίκαιρο το άρθρο της Μαρίας. Όχι τόσο γιατί αναφέρεται σε ταινίες που παίζονται αυτές τις μέρες στη χώρα μας. Περισσότερο, γιατί μιλάει για την προσπάθεια, για την ελπίδα. Ειδικά σε μια εποχή που πολλοί θέλουν να μας πείσουν ότι η Ελλάδα καταστράφηκε για πάντα. Ότι ελπίδα στην Ευρώπη δεν υπάρχει. Ότι μας απομένει μόνο ο δρόμος της φυγής.

της Μαρίας Κατσουνάκη 

Ολομόναχοι αντιμέτωποι με τη φύση ή με το άπειρο. Ο άνθρωπος σε ακραίες συνθήκες δοκιμάζει στρατηγικές επιβίωσης και δοκιμάζεται. Εξαντλεί κάθε προσπάθεια και εξαντλείται. Ετσι, το τέλος μοιάζει να μην είναι μάταιο.
Η τέχνη δεν μετράει νικητές και ηττημένους, ο κινηματογράφος δεν τάσσεται με την πλευρά των νικητών, των ηρώων που αποθεώνονται στο τέλος μιας ταινίας σε ένα –αναμενόμενο– χάπι εντ.

Στο «Gravity» και στο «Ολα χάθηκαν» που προβάλλονται στις αίθουσες, με επιτυχία, η Σάντρα Μπούλοκ και ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ βιώνουν, ο καθένας με τον τρόπο του, το τέλος. Η πρώτη, στην ταινία του Αλφόνσο Κουαρόν αιωρείται στο Διάστημα αναζητώντας έναν τρόπο επιστροφής στη γη. Ο δεύτερος, στην ταινία του Τζέι Σι Τσάντορ, είναι ένας ιστιοπλόος που παλεύει με τη φύση πάνω στο σκάφος του στα ανοιχτά της Σουμάτρας. Και οι δύο σε ρεσιτάλ αυτοπειθαρχίας και επινοητικότητας, δεν εγκαταλείπουν τον αγώνα παρότι όλα μοιάζουν χαμένα εξαρχής και τίποτα δεν συνηγορεί υπέρ της σωτηρίας τους. Δεν έχει και πολλή σημασία το γεγονός ότι η αστροναύτης επιβιώνει και ο θαλασσομάχος χάνεται. Και οι δύο έχουν απέναντί τους τον εαυτό τους, σε μια αναμέτρηση πρωτίστως υπαρξιακή. Στην απόλυτη σιωπή του σύμπαντος η Μπούλοκ, ακούει μόνο τη φωνή της· στην αντάρα του πελάγους ο Ρέντφορντ παραμένει επιβλητικά σιωπηλός, κραυγάζει μόνο μια φορά παλεύοντας με την απελπισία.
Οι άνθρωποι δοκιμαζόμαστε σκληρά. Σε συνθήκες κρίσης, με εξωτερικούς παράγοντες ανεξέλεγκτους, ανηλεείς, αδάμαστους. Αντέχουν όσοι διαθέτουν καλή φυσική κατάσταση, αξιομνημόνευτες δεξιότητες και γνώσεις. Και κάτι ακόμη πιο βασικό: όσοι δεν παραιτούνται, δεν παραδίδουν τα όπλα, δεν αποσύρονται, δεν συνθλίβονται από τη μελαγχολία ή την κατάθλιψη.
Πριν από λίγες ημέρες στη Στέγη Γραμμάτων παρουσιάστηκε από τη θεατρική ομάδα του Σίμου Κακάλα μια εκδοχή για τη συντέλεια του κόσμου. Μετά μια μεγάλη καταστροφή, πέντε τελευταίοι άνθρωποι στον πλανήτη φτάνουν στο μοναδικό σημείο του πολιτισμού που έχει μείνει όρθιο. Εκεί θα περάσουν τις τελευταίες τους ώρες χωρίς να μπορούν πια να περιμένουν κανέναν και τίποτα. Το «Τέλος», μια σύνθεση από σημαντικά κείμενα του 20ού αιώνα, θέτει παρεμφερή με τις δύο ταινίες ερωτήματα: Οταν όλα μοιάζει να έχουν τελειώσει, συνεχίζουμε να προσπαθούμε να ζήσουμε με κάθε κόστος; Μπορούμε ακόμη και τότε να ελπίζουμε και να ονειρευόμαστε; Υπάρχει κάτι χειρότερο να περιμένουμε ή το χειρότερο βρίσκεται ήδη μέσα μας;

Η αλληγορία είναι ένας προσφυής τρόπος για την καλλιτεχνική δημιουργία να προσεγγίσει αχαρτογράφητα νερά. Κόσμους που δεν γνωρίζουμε, κόσμους μέσα στους οποίους πλέουμε τυφλά, χρησιμοποιώντας εξάρτυση παλιά και φθαρμένη.Οσο πιο πιεστική και αδιάγνωστη γίνεται η πραγματικότητα που μας περιβάλλει τόσο η τέχνη θα εμψυχώνει, θα βοηθά να κατανοήσουμε –και αν όχι απλώς να προσεγγίσουμε– το νέο και ακόμη αδιαμόρφωτο.

Οι κινηματογραφικοί ήρωες δεν είναι καθόλου «υπερήρωες». Δεν είναι σούπερμαν, δεν ανήκουν στο είδος της επιστημονικής φαντασίας. Η οδύσσειά τους, απρόβλεπτη ή αναμενόμενη, είναι μοναχική, απαιτεί ικανότητες σωματικές και πνευματικές, έναν ανθρωπότυπο που σκέφτεται σύνθετα, δρα με γνώση, συνδυαστικά και όχι παρορμητικά.

Το τέλος, είτε οφείλεται σε έλλειψη βαρύτητας είτε σε έναν ξαφνικό τυφώνα, είναι μια εξωγενής, ακραία, συνθήκη. Οι καταιγίδες, αστρικές, θαλάσσιες ή οικονομικές, έχουν αναμφίβολα απώλειες. Θα έχουν όμως μόνο απώλειες αν εγκαταλείψουμε τον αγώνα πριν καν αρχίσει.

2 σχόλια:

  1. Ξέρω τις ταινίες. Μου άρεσαν όπως μου άρεσε κι ο παραλληλισμός του κειμένου.

    Τα "ατυχήματα" είναι αλληλένδετα με τη ζωή μας ως άτομα και κοινωνίες, στις προκείμενες περιπτώσεις η "σωτηρία" ήρθε μετά από υπεράνθρωπες προσωπικές προσπάθειες σε συνδυασμό και με κάποιες δόσης τύχης. Για να λειτουργήσει όλο αυτό υποκινητικά, όπως υπαινίσσεστε στην κατά τα λοιπά εξαιρετική παρομοίωση, είναι απαραίτητο από την ατομική να περάσουμε στη συλλογική προσπάθεια, στη συνέργεια. Από τον αγώνα για την επιβίωσή μας ως άτομα, να αποφασίσουμε από κοινού τη σωτηρία μας κι εκεί είναι που χρειάζεται κάποιος (σκοπός, λόγος, άνθρωπος, οργάνωση, κυβέρνηση κ.ο.κ.) που να εμπνεύσει και να αναδείξει ότι πράγματι αξίζει να γίνει. Εκεί νομίζω πάσχουμε, γι' αυτό ο καθένας το "παλεύει" μόνος, είτε ενάντια στη βαρύτητα της κρίσης, είτε ενάντια στον τυφώνα της ισοπέδωσης.

    Λεό, ευχαριστώ για τη φιλοξενία. Καλή δύναμη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευάγγελε αντεύχομαι τα καλύτερα. Η δουλειά σου μας βοηθάει τα μέγιστα. Νάσαι καλά

      Διαγραφή