ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Βροχούλα

Βροχούλα

Παρατηρητήριο

Στην πρώιμη μεταπολίτευση τραγουδούσαμε αντάρτικα στις ταβέρνες και κατηγορούσαμε το ΚΚΕ ως προδοτικό για τη Βάρκιζα και την εν γένει αποτυχία του να μας κάνει Σοβιετία. Οι της ανανέωσης και του δόγματος βεβαίως. Σήμερα κάποιοι αριστεροί καλλιτέχνες δηλώνουν προδομένοι από το ΣΥΡΙΖΑ για τη δεξιά στροφή του, γιατί δεν έφυγε από την ΕΕ, γιατί δεν τίναξε τη χώρα στον αέρα. Γιατί ξέρουν ότι με τον αριστερισμό κανείς καλλιτέχνης δεν πείνασε. Ακόμα και δεξιός.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Μπορεί ο Κυριάκος να κάνει κάτι ανάλογο; Όχι το ίδιο βέβαια, απλά ανάλογο. Μπορεί να κάνει άνοιγμα στον όποιο αφρό της κεντρώας ή και ακομμάτιστης διανόησης και να την καλέσει να πάρουν μαζί την τύχη της τρύπιας βάρκας - χώρας στα χέρια τους; Να φωνάξει και τους απόδημους να βάλουν ένα χεράκι; Να βρει και να δώσει γήπεδο σε νεολαία; Αφήνοντας τα σκληρά κολάρα του γερασμένου κόμματος στον πάγκο; Μετά από την αριστεροδέξια καταιγίδα που μας κούρασε; \Leo Kastanas Athens Voice

Τρίτη, 7 Ιανουαρίου 2014

Ο τρίτος δρόμος για το πρωτογενές πλεόνασμα


του Νίκου Ράπτη  από τη Μεταρρύθμιση

Η καταγραφή πρωτογενούς πλεονάσματος στο φετινό προϋπολογισμό προκάλεσε μια συζήτηση για το πώς θα διατεθούν τα χρήματα που υποτίθεται πως περίσσεψαν.Αυτή η συζήτηση έχει ενδιαφέρον κυρίως διότι αποκαλύπτει τις προτεραιότητες των διαφόρων πολιτικών δυνάμεων στη νέα, μεταμνημονιακή εποχή. Έτσι, δια του κ. Σαμαρά οι συντηρητικοί προκρίνουν το τρίπτυχο «χαμηλοσυνταξιούχοι, ένστολοι, πετρέλαιο» -με άλλα λόγια την επιβράβευση μερίδων του πληθυσμού που ψηφίζουν ΝΔ -συν τον κατευνασμό των ΜΜΕ. Από την άλλη οι προοδευτικοί, δια του κ. Βενιζέλου, επιδιώκουν «να αποκατασταθούν ακραίες αδικίες που έγιναν κατʼ ανάγκη τη δύσκολη περίοδο διαχείρισης της κρίσης ή να στηριχθούν ευπαθείς κοινωνικές ομάδες» -με άλλα λόγια να ανοικοδομηθεί το χτες και να δοθούν ad hoc φιλοδωρήματα.

Και από τις δύο προσεγγίσεις λείπει η προνοητικότητα και η εθνική ευθύνη. Μεταξύ των άλλων, μας οδήγησε «ως εδώ» ακριβώς αυτή η θεώρηση του δημοσίου χρήματος ως πρώτης ύλης για την εμπέδωση πελατειακών σχέσεων μεταξύ κομμάτων και πολιτών. Από τη μια οι κατεστημένες πολιτικές δυνάμεις «ανακούφιζαν» διάφορες κοινωνικές κατηγορίες -κατά κανόνα αυτές που αξιοποιούσαν επικοινωνιακή ή εκλογική δύναμη. Παράλληλα -ή ταυτόχρονα- παρότρυναν de facto μεγάλες μερίδες του πληθυσμού να προσπορίζονται πόρους και εξουσία από τη φοροδιαφυγή, τη διαφθορά και την αργομισθία. Μαφιακές δραστηριότητες (λαθρεμπόριο, πορνεία, ναρκωτικά) και λεηλασία του περιβάλλοντος αναγορεύθηκαν σε σημαντικές πλουτοπαραγωγικές δραστηριότητες της οικονομίας μας. Η παραγωγική επιχειρηματικότητα και το κράτος δικαίου παραγκωνίστηκαν.

Σχεδόν πάντα, είναι πολύ ελκυστικότερο και εκλογικά αποδοτικότερο να κάνεις πολιτική με τη μύτη καρφωμένη στο παρόν. Αλλά έτσι η ηγεσία αυτοκαταργείται -κανείς δεν μπορεί να οδηγήσει το λαό εκεί που εκείνος ήδη βρίσκεται. Μια κοινωνία που κυνηγά διαρκώς την ουρά της, βυθίζεται εξ ορισμού στην στασιμότητα.
Σύμφωνα με την Τράπεζα της Ελλάδαςως το τέλος του αιώνα η επερχόμενη κλιματική αλλαγή θα μας κοστίσει 700 δις ευρώ (δυο φορές όσο το σημερινό δημόσιο χρέος μας). Αν οι γυναίκες συνεχίσουν να παρεμποδίζονται να κάνουν όσα παιδιά επιθυμούν, ο πληθυσμός μας ως το 2100 θα έχει μειωθεί στα 2.3 εκατομμύριαΩς τότε, η γήρανση και στη συνέχεια η δημογραφική κατάρρευση θα έχουν τινάξει στον αέρα όλες τις δημοσιονομικές, κοινωνικές, πολιτικές, πολιτιστικές, θεσμικές ισορροπίες στον ελλαδικό χώρο.

Τουτέστιν, πολιτικές προτεραιότητες της χώρας είναι η αειφόρος ανάπτυξη και η ενδυνάμωση των γυναικών, ώστε να μπορούν να συνδυάζουν επαγγελματική σταδιοδρομία και οικογένεια.

Κατά τα άλλα, και με δεδομένη τη δημοσιονομική στενότητα, κάθε κρατικό ευρώ οφείλει να επενδύεται σε δραστηριότητες που μεσο-μακροπρόθεσμα αποδίδουν πολλαπλάσιο κοινωνικό όφελος από την αρχική επένδυση. Η ενεργειακή αναβάθμιση του κτιριακού αποθέματος της χώρας π.χ. ή η λειτουργία ενός δικτύου ποιοτικών βρεφονηπιακών σταθμών είναι κοινωνικές δράσεις που συνδιαλέγονται με το μέλλον και αυγατίζουν την όποια αρχική δημόσια επένδυση.

Από εδώ και πέρα, κάθε δημόσια δαπάνη θα πρέπει να γίνεται με κριτήριο την αποδοτικότητά της και τις εθνικές προτεραιότητες. Το θέμα δεν είναι να παλινορθώσουμε τη μεταπολιτευτική διευθέτηση. Καλούμαστε να χτίσουμε το νέο, όχι να ξαναβάλουμε τα χαλάσματα στη θέση τους.

1 σχόλιο:

  1. Kαι μόνο να συζητάμε που θα μοιρασθεί το «πρωτογενές πλεόνασμα» αγγίζει τα όρια της (κακόγουστης) φάρσας. Ορθώς επισημαίνει ο ΝΡ ότι η κουβέντα αυτή γίνεται με όρους μεταπολιτευτικού παλιοκομματισμού και κομματικής πελατείας. Είναι φοβερό, ακόμη και τώρα, μετά από όλα αυτά, πηγαίνουμε με λογική (πολιτικού) business as usual. Θα προσέθετα δε, ότι οι πολιτικοί πελάτες ανήκαν και κατά πλειοψηφία στις ώριμες και υπερ-ώριμες ηλικίες και αυτό καθορίζει και τις επιλογές. Το κείμενο αυτό πρέπει να διαβασθεί ως συνέχεια (του) και συσχετιζόμενο με αυτό του Παναγιώτη Βλάχου από το Book Journal περί διαγενεακής αλληλεγγύης, που ανήρτησες προ ημερών Leo.

    ΑπάντησηΔιαγραφή