ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Πέμπτη, 30 Ιανουαρίου 2014

H Ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς


Προοπτικές & Προκλήσεις

του Παναγή Καλατζή από την εκδήλωση των «58» στη Κηφισιά

Η ύπαρξη μίας ισχυρής κεντροαριστεράς δεν είναι σήμερα απλώς αναγκαία, είναι και επιβεβλημένη. Και προκύπτει από την αδυναμία και του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και  της ΔΗΜ.ΑΡ. να ανταποκριθούν στον ρόλο αυτό. Το μεν ΠΑ.ΣΟ.Κ. διότι έχει φθαρεί σε εξοντωτικό και πιθανότατα μη αναστρέψιμο σημείο, η δε ΔΗΜ.ΑΡ. καθώς επέδειξε πλήρη αδυναμία να ανταποκριθεί στις ιστορικές προκλήσεις και ευκαιρίες που, κατ’ επανάληψη, της προσέφεραν οι κρίσιμες για την χώρα περιστάσεις.

Το υπάρχον πολιτικό σύστημα μπορεί να αποσόβησε την χρεοκοπία της χώρας και την έξοδό μας από την ευρωζώνη όμως, δέσμιο της επί μακρόν κατεστημένης αντίληψης και της νοσηρής νοοτροπίας που το χαρακτηρίζει και με τα συντεχνιακά και άλλα συμφέροντα λυσσαλέα να αντιδρούν σε κάθε προσπάθεια περιορισμού των προνομίων τους, δεν τόλμησε να προχωρήσει, ούτε στην αναγκαία για την πρόοδο της χώρας θεσμική μεταρρύθμιση, ούτε
στην συγκρότηση εθνικού σχεδίου ανάπτυξης.

Ο κίνδυνος για την χώρα μας καθόλου δεν έχει παρέλθει, η σωτηρία της καθόλου δεν έχει εξασφαλιστεί. Σε ένα ιδιαίτερα ρευστό και δυσμενές εξωτερικό περιβάλλον όπου οι συντηρητικές αντιλήψεις και πολιτικές κυριαρχούν και με πιθανό το ενδεχόμενο, οι ερχόμενες ευρωεκλογές, να αναδείξουν ισχυρό όσο ποτέ το ευρωσκεπτικιστικό και ακροδεξιό μέτωπο, η χώρα μας έχει να αντιμετωπίσει, πέραν της αδράνειας του κατεστημένου συστήματος, την απειλή της τρομοκρατίας και του φασισμού.

Ιδιαίτερα ανησυχητική εξέλιξη θα μπορούσε να αποτελεί η ανάδειξη σε πρώτη δύναμη λαϊκίστικων κομμάτων που απερίσκεπτα και δημαγωγικά θα έθεταν σε κίνδυνο την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας και θα δυναμίτιζαν την οικονομική της προοπτική.

Καθίσταται λοιπόν σαφές πως ικανή και αναγκαία συνθήκη για την επιβίωση της πατρίδας μας είναι η πραγματοποίηση, επιτέλους, του ανολοκλήρωτου αστικού εκσυγχρονισμού της, η θεσμική μεταρρύθμιση του πολιτικού συστήματος, οι βαθιές τομές στην οικονομία, στην φορολογία, στην διοίκηση, στην δικαιοσύνη, στην τοπική αυτοδιοίκηση. Τομές που θα καταστήσουν τον κοινό νου και το αυτονόητο βασικά στοιχεία του δημόσιου βίου, που θα συμβάλλουν στο να αποκτήσει η Ελλάδα ένα κράτος σοβαρό, σύγχρονο, αποτελεσματικό και ανθρώπινο.

Είναι γι’ αυτούς τους λόγους που η ‘Πρωτοβουλία των 58’, όπως μέχρι πρότινος γνωρίζαμε την Δημοκρατική Προοδευτική Παράταξη’, καθίσταται τόσο, ιστορικά θα λέγαμε, σημαντική αναγκαιότητα για τον τόπο. 
Η Δ.Π.Π. θα προχωρήσει. Και θα γίνει ισχυρή και μεγάλη. Αρκεί να ανταποκριθεί σε συγκεκριμένες και σαφείς προϋποθέσεις. Να επιβεβαιώσει το ηθικό της πλεονέκτημα. Να πείσει πως αποτελεί το ολότελα καινούργιο. Πως καμία σχέση δεν έχει ούτε με πρόσωπα, ούτε με πρακτικές, ούτε με αντιλήψεις από το παρελθόν που μας έφεραν ως εδώ και συνέβαλαν, όχι άδικα, στην απαξίωση της πολιτικής και των πολιτικών στον τόπο μας. Να αποδείξει πως αποτελεί τον κοινό τόπο των αρίστων της κεντροαριστεράς, τον φορέα της σύνθεσης ιδεών και λύσεων, του νεωτερισμού και της φαντασίας, της τόλμης και της συνέπειας.

Οφείλουμε να είμαστε σοβαροί, ψύχραιμοι και επίμονοι. Ανιδιοτελείς και διαθέσιμοι για να θυμηθούμε τον αξέχαστο Μ.Παπαγιαννάκη. Οφείλουμε να προστατεύουμε και να επιβεβαιώνουμε την αξιοπιστία και την αθωότητά μας.
Και οφείλουμε να κάνουμε αυτά τα δύο στοιχεία παράγοντες της δύναμής μας.
Κάθε μέλος της Δ.Π.Π., κάθε στέλεχος, κάθε όργανο πρέπει να αποτελεί ζωντανό αντίλογο και αντεπιχείρημα στην ηθική και πολιτική απαξία και εκφραστή μιας άλλης επιλογής, μιας άλλης προσέγγισης πραγμάτων, μιας άλλης πολιτικής.

Η ευθύνη που αναλαμβάνουμε είναι τεράστια. Όσο και οι προκλήσεις που οι καιροί επιβάλλουν. Και στις προκλήσεις αυτές πρέπει να ανταποκριθούμε στο ακέραιο. Η αποτροπή περιπετειών που θα απειλήσουν την χώρα, η αποκατάσταση αισθήματος δικαίου στην κοινωνία, η θεσμική επανάσταση που προαναφέραμε και η διαμόρφωση εθνικού σχεδίου ανασυγκρότησης και ανάπτυξης είναι ζητήματα ύψιστης σημασίας για την επιβίωση της πατρίδας.
Και εμείς θα πρέπει, αταλάντευτα και ακλόνητα, να είμαστε εκεί και να συγκρουστούμε ανυποχώρητα με τα συμφέροντα, τις συντεχνίες και τις παγιωμένες νοοτροπίες και αντιλήψεις που μας οδήγησαν στην σημερινή παρακμή και στην κρίση.

Κρίση που μπορεί και πρέπει να γίνει η αφορμή για την αναγέννηση της Ελλάδας και η Δ.Π.Π. να είναι ο καθοριστικός παράγοντας που θα συμβάλλει  σ’ αυτό.Βεβαίως, όλα αυτά με την απόλυτη προϋπόθεση πως, πριν απ’ όλα, η ίδια η κοινωνία θα ενεργοποιήσει τις εσωτερικές της δυνάμεις προκειμένου να πραγματοποιήσει την μεγάλη υπέρβαση και την απαλλαγή της από στερεότυπα, προκαταλήψεις, αγκυλώσεις και νοοτροπίες του παρελθόντος.
Και αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα…
Κηφισιά 25/01/14


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου