ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Γεια χαρα Δημήτρη Κουμάνταρε

Γεια χαρα Δημήτρη Κουμάνταρε

Παρατηρητήριο

Όλα, όμως, κάποτε τελειώνουν. Όπως τελείωσε και η Σοβιετική Ενωση κάποτε – παρά τις μεγαλειώδεις παρελάσεις και παρά τις απανωτές νίκες επί του επάρατου καπιταλισμού. Και παρά τα υπέρλαμπρα εκείνα επιτεύγματα, μοναδικοί κληρονόμοι των οποίων έχουν μείνει σήμερα οι σύντροφοι Τσίπρας-Καμμένος της Ελλάδας, Μαδούρο της Βενεζουέλας και Kim Jong-un της Βόρειας Κορέας.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Εμείς οι δάσκαλοι θα συνεχίσουμε μέσα στις πιο αντίξοες συνθήκες να μαθαίνουμε στα παιδιά μας γράμματα. Ο καθένας και η καθεμιά με το δικό του τρόπο και με εφόδιο τις όποιες γνώσεις και ικανότητες διαθέτει. Δεν το κάνουμε πάντα με επιτυχία και δεν θα το κάνουμε όλοι. Δεν περιμένουμε και πολλά από την όποια εξουσία, που συνήθως δεν ξέρει ούτε πού πατά ούτε πού βρίσκεται στον τομέα της Παιδείας. Ξέρουμε ότι κάθε καλή προσπάθεια εκσυγχρονισμού θα πολεμηθεί από μεγάλο μέρος του πολιτικού συστήματος και της συνδικαλιστικής νομενκλατούρας, που θέλουν τη νεολαία ημιμαθή άρα και διαχειρίσιμη. Αλλά θα το παλέψουμε. Θα κρατήσουμε το σχολείο ανοιχτό και, αν και λαβωμένο, ζωντανό. Εσείς φυσικά θα συνεχίσετε να περιφέρετε την πεθαμένη ολοκληρωτική σας ιδεολογία. Ευτυχώς έχει περάσει πλέον η μπογιά της. Ούτε καν μυρίζει.

Αthens Voice

Σάββατο, 1 Φεβρουαρίου 2014

Πολίτες και κόμματα



του Ευθύμη Δημόπουλου

Η αρχή της μεταπολίτευσης (24 Ιουλίου 1974) είναι γνωστή σε όλους, με εξαίρεση ίσως κάποιους διαδηλωτές του ΣΥΡΙΖΑ που για χάρη της ομοιοκαταληξίας φωνάζουν ότι «η χούντα δεν τελείωσε το ’73». Το τέλος της μεταπολίτευσης μάλλον δεν μπορεί να το ορίσει κανείς ακόμη. Όμως είναι δύσκολο να αρνηθεί κάποιος ότι ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της μεταπολιτευτικής περιόδου, αν όχι το κυριότερο, είναι ο ρόλος των μαζικών κομμάτων όχι μόνο στη συγκρότηση της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας και πολιτείας αλλά και στη διαμόρφωση μιας νέας συλλογικής ταυτότητας, για τους πολίτες.
Στην πρώτη μεταπολιτευτική φάση με τη μαζική ένταξη και συμμετοχή τους στα κόμματα δεκάδες χιλιάδες πολίτες αναζήτησαν όχι μόνο τον πολιτικό τους αλλά και τον κοινωνικό τους αυτοπροσδιορισμό. Στη δεύτερη μεταπολιτευτική φάση, φάση εκφυλισμού των κομμάτων σε μηχανισμούς για την κατάληψη της εξουσίας, εκφυλίζεται και η σχέση πολιτών και κομμάτων. Τα κόμματα μετατρέπονται σε μηχανισμούς παροχής προσόδων και προνομίων για τα κομματικά τους μέλη αλλά και για μεγάλες κατηγορίες ψηφοφόρων τους. Μοιράζουν δημόσιο χρήμα, οφίτσια, πουλάνε γνωριμίες και κοινωνική προβολή, φτιάχνουν επαγγελματικές καριέρες. Ο διευθυντής του σχολείου, ο πρύτανης στο πανεπιστήμιο, το διοικητικό συμβούλιο του νοσοκομείου, ο διοικητής στους ενστόλους, ο ανώτερος δικαστικός και πολλοί άλλοι δημόσιοι λειτουργοί δεν είναι πια προϊόν θεσμών αλλά κομματικών δικτύων. Το κομματικό κράτος έχει ήδη στηθεί και οι υπόλοιποι θεσμοί της κοινωνίας έχουν επικίνδυνα ατροφήσει. Οι κομματικοί μηχανισμοί αυτονομούνται και επικαθορίζουν ή εκβιάζουν ακόμη και ηγεσίες. Ο κομματάνθρωπος κυριαρχεί πάνω στον πολίτη. Η Ελλάδα έχει αποκτήσει ένα μεγάλο δομικό μειονέκτημα σε σχέση με τη Δυτική Ευρώπη.

Απ’ όποιο πρίσμα και να δει κάποιος παρατηρητής την ελληνική χρεωκοπία είναι αδύνατο να την κατανοήσει χωρίς να λάβει υπόψη του τον κομματικό πατερναλισμό και υδροκεφαλισμό. Όποια στρατηγική και να επιλεγεί για την ανασυγκρότηση της ελληνικής δημόσιας ζωής και του κράτους αλλά και για την προσαρμογή προς το ευρωπαϊκό μοντέλο είναι απίθανο να τελεσφορήσει χωρίς το τέλος του κομματικού κράτους.

Αυτό δε συνεπάγεται απαραίτητα εξαφάνιση των κομμάτων ή σύνθλιψή τους. Σημαίνει όμως ρευστοποίηση και ανασύνθεσή τους. Ένα μεγάλο τμήμα πολιτών με ανησυχία για τη χώρα και διάθεση προσφοράς αρνείται να αυτοπροσδιοριστεί με κάποιο κομματικό επίθετο. Ένα άλλο τμήμα πολιτών συγκροτεί οργανώσεις και κινήσεις, αποχωρεί από κόμματα ή χειραφετείται από τις κομματικές ηγεσίες. Όλοι αυτοί αναζητούν ένα πεδίο συνάντησης και κοινής δράσης. Η κίνηση των 58 προβάλλει ως ελπίδα συσπείρωσης και κοινής δράσης για αυτούς τους ανθρώπους. Για να καταφέρει όμως να τους εκφράσει δεν μπορεί και δεν πρέπει η προσπάθεια να είναι ούτε μονοκομματική ούτε μόνο κομματική.

Ωστόσο, οι κομματικοί μηχανισμοί δεν είναι διατεθιμένοι (οι τελευταίες αυταπάτες διαλύθηκαν μέσα στο χώρο της ΔΗΜΑΡ) να παραδώσουν τα κλειδιά της εξουσίας και των προνομίων τους. Προχωρώντας προς τις ευρωεκλογές, τη δημιουργία «σώματος» στους 58, την παραγωγή θέσεων και τη συγκρότηση ευρωψηφοδελτίου οι μηχανισμοί θα βάζουν, εφόσον δεν ικανοποιούνται, όλο και περισσότερες τρικλοποδιές στο εγχείρημα. Από την άλλη δεν μπορούν να μιλούν πια από θέση ισχύος. Οι ψηφοφόροι δεν τους ανήκουν, πολύ περισσότερο οι ενεργοί πολίτες.

Στη φάση αυτή θα είναι κρίσιμος ο ρόλος των κινήσεων και των πολιτών που έχουν χειραφετηθεί από κομματικά επιτελεία. Χρειάζεται από μέρους μας πολιτική γενναιοψυχία. Να μη θαμπωθούμε από οφίτσια, να μη δελεαστούμε από αρχηγικούς ρόλους. Πρέπει να προσέλθουμε στο εγχείρημα συντεταγμένα όλες οι πολιτικές φυλές (Δράση, ΔΗΝΕΛ, Πρωτοβουλία Β, ανέστιοι φιλελεύθεροι, Δημαρίτες που ήρθαν σε ρήξη με την επίσημη ηγεσία τους, οικολόγοι, εκσυγχρονιστές του ΠΑΣΟΚ κ.ά.) που ερμηνεύουμε την ελληνική κρίση με κοινούς όρους. Στην ιδρυτική μας συγκέντρωση θα αναμειχθούμε μεταξύ μας κατά το πρότυπο της μεταρρύθμισης του Κλεισθένη. Οι «πολιτικές τοπικότητες» θα παραχωρήσουν τη θέση τους στο νέο κράμα. Θα εκλέξουμε τους αξιότερους και όχι αυτούς που θα μας υποδείξουν τα δίκτυα. Έτσι, η αξία του αθροίσματος θα να είναι μεγαλύτερη της αξίας των όρων του, ώστε να παράγει μια διαφορετική πολιτική ποιότητα που δε θα παγιδευτεί στο παιχνίδι της παραδοσιακής κομματικής αντιπαλότητας. Έτσι θα κατακτήσουμε μια νέα πολιτική χειραφέτηση και μια νέα συλλογική αυτογνωσία.


3 σχόλια:

  1. Αγαπητέ καλά τα λες αλλά δεν έχετε τύχη. Όπου ανακατεύονται πολλοί διανοούμενοι μόνο ομόνοια δεν μπορεί να υπάρχει. Θα φαγωθείτε μεταξύ σας. Είναι βέβαιο.

    Κώστας Λιάνης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Εξαιρετικο αρθρο που σε θλιβει: οι ανωτερες θεσεις του κρατους "προιοντα κομματικων δικτυων" (99% αδειανα κουστουμια, Αρμανικα βεβαια). Και δεν αφηνει περιθωρια αισιοδοξιας: "τιποτα δεν θα αλλαξει χωρις το τελος του κομματικου κρατους." Θα υποθεσω οτι η πρωτη θεση των 58 θα ειναι "Θανατος στο κομματικο κρατος" η πιο ηπια "Πληρης διαχωρισμος εξουσιων"; Αν οχι, τοτε οι υπολοιπες θα μας ειναι αδιαφορες.

    Επισης, ο κ. Δημοπουλος ειναι ΑΠΟΛΥΤΑ προσγειωμενος στην πραγματικοτητα. Οταν αλλοι μιλανε για καλεσμα στο ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ, αυτος μιλαει για καλεσμα Πασοκων εκσυγχρονιστων και Δημαριτων κοινης λογικης. Καλει και τη Δραση και ολους τους φιλελε και ΔΕΝ χρησιμοποιει την αχρειαστη, ΠΑΝΤΕΛΩΣ ασχετη με τη ΣΗΜΕΡΙΝΗ κατασταση της χωρας (και για πολλους αποθητικη) λεξη κεντροαριστερα. Καλει ολους εκεινους που ερμηνευουν την Ελληνικη κριση με "κοινους ορους" (το ερμηνευω: κοινης λογικης και αριθμητικης).

    Ο κ. Δημοπουλος θα μπορουσε να βοηθησει πολυ τους 58. Κανανε λαθος που δεν τον καλεσανε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πολύ καλό αρθρο. Και επίκαιρο.

    Εχω την αίσθηση οτι η υπόθεση των 58 τείνει να εμφανίζεται όλο και περισσότερο απο τον Τύπο -τα ΝΕΑ πχ- ως ζήτημα ισορροπιών και διαπραγμάτευσης μεταξύ ΠΑΣΟΚ -βλ. Βενιζελο- και άτυπης ηγεσίας των 58 -βλ.Βουλγαρη.

    Το στιγμα που δινει αυτη η εικόνα ειναι ο,τι θα πρεπει να αποφευχθεί, οπως πολυ καίρια επισημαίνει και ο κ. Δημοπουλος. Διαφορετικά θα οδηγηθούμε σε "μια απο τα ίδια".

    Αλικη

    ΑπάντησηΔιαγραφή