ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Δευτέρα, 10 Φεβρουαρίου 2014

Σταυρός από ξύλο ελιάς



Μάκης Διόγος από την Κόκκινη Πιπεριά


Όσοι πίστευαν ότι η ενωτική προσπάθεια της ελληνικής Κεντροαριστεράς θα είναι ένας... περίπατος στο πάρκο μάλλον θα πρέπει να είχε πάρα πολλά χρόνια να ασχοληθεί με την πολιτική. Με ένα ΠαΣοΚ σε ιδεολογική, πολιτική και (κυρίως...) κοινωνική απαξίωση, με τη ΔηΜαΡ να ενδιαφέρεται μόνο για τα επαγγελματικά της στελέχη, με τις μικρότερες πολιτικές κινήσεις του χώρου σε διαρκή αναζήτηση στίγματος και με δεκάδες παράγοντες (πρώην υπουργούς, βουλευτές, πολιτευτές κλπ) να ψάχνουν απεγνωσμένα ρόλο (ή καρέκλα;), η εικόνα της ελληνικής Κεντροαριστεράς περισσότερο θύμιζε τις τελευταίες μέρες της Πομπηίας παρά πολιτικό χώρο σε λειτουργία. Γι’ αυτό και για πολλούς πολίτες που τοποθετούν τον εαυτό τους στο χώρο της Σοσιαλδημοκρατίας το κάλεσμα των «58» ήταν, ίσως, η τελευταία απόπειρα να δημιουργηθεί ένας αξιοπρεπής πολιτικός σχηματισμός, σφήνα στον δικομματισμό ΝΔ-ΣυΡιΖα.

Η αρχική απογοήτευση από την άρνηση της ΔηΜαΡ ξεπεράστηκε, ευτυχώς, πολύ γρήγορα όπως γρήγορα διαψεύστηκαν και οι αυταπάτες περί «στροφής Κουβέλη». Πλέον οι υπόλοιπες οργανωμένες δυνάμεις που έχουν αναφορά στην Κεντροαριστερά και την Σοσιαλδημοκρατία αποφάσισαν να συμβάλλουν στην συγκρότηση του ενωτικού εγχειρήματος της ελληνικής «Ελιάς» με πρώτο σταθμό τις επερχόμενες ευρωεκλογές. Φυσικά μια καρέκλα θα υπάρχει στο τραπέζι για τη ΔηΜαΡ, αλλά πολύ φοβάμαι ότι και αυτή η καρέκλα θα μείνει άδεια, όπως έμεινε άδεια η καρέκλα που «κράταγε» για χρόνια ο Συνασπισμός για το ΚΚΕ!

Η επιτυχία του καλέσματος των «58» είναι τεράστια, καθώς με (αυτο....)εξαίρεση τη ΔηΜαΡ, όλες οι υπόλοιπες δυνάμεις του χώρου αποφάσισαν να βάλουν στην άκρη τις όποιες διαφορές τους και θα επιδιώξουν να βρουν εκείνα που μας ενώνουν προκειμένου η ελληνική Κεντροαριστερά να καταθέσει ένα προοδευτικό πολιτικό σχέδιο για την μετά-μνημόνιο εποχή στην Ελλάδα. Προκειμένου να συμβάλουμε στην πολύ δύσκολη ενωτική προσπάθεια πολίτες από τον χώρο της Ανανεωτικής Αριστεράς, αποφασίσαμε την συγκρότηση της Αριστερής Μεταρρυθμιστικής Κίνησης. Το κάναμε με σεβασμό στους πολίτες που τον Ιούνιο του 2012 επέλεξαν το ψηφοδέλτιο της Δημοκρατικής Αριστεράς, πιστεύοντας ότι ενισχύουν ένα αριστερό, μεταρρυθμιστικό κόμμα. Θέλουμε στην ενωμένη Κεντροαριστερά να είναι ισχυρή η φωνή της δικής μας ευρωπαϊκής, μεταρρυθμιστικής αριστεράς. Θα επιδιώξουμε η ιδεολογικοπολιτική συμβολή μας στην «Ελιά» να αναδείξει τις αδιέξοδες και αντιενωτικές πολιτικές που εγκλωβίζουν πολίτες σε πολιτικό, μονόδρομο μακριά από τις πλουραλιστικές αρχές της Ανανεωτικής Αριστεράς.

Η προσπάθεια για την ενότητα των δυνάμεων της Κεντροαριστεράς θα είναι ανηφόρα, ένας πολιτικός Γολγοθάς. Και όπως κάθε Γολγοθάς έχει το σταυρό του. Η σκιαμαχία για τον τρόπο εκλογής των ευρωβουλευτών απλά δείχνει ότι ένα κομμάτι του χώρου μας έχει χάσει την επαφή του με τη κοινωνία. Πήραμε την απόφαση να δημιουργήσουμε ένα συμμαχικό σχήμα, το οποίο αρχικά θα δώσει τη μάχη των ευρωεκλογών. Είναι λοιπόν μεγάλη ευκαιρία για την παράταξη, για όλους εμάς που μιλάμε για αρχές, για δημοκρατική λειτουργία των κομμάτων, για μεταρρυθμίσεις να δώσουμε τα πρώτα δείγματα διαφορετικής πολιτικής φιλοσοφίας, θέτοντας αξιοκρατικά κριτήρια για την συμμετοχή στο ευρωψηφοδέλτιο και έτσι να δώσουμε τη δυνατότητα τους πολίτες να επιλέξουν τους καλύτερους από 42 εκλεκτούς υποψηφίους. Αν πιστεύουμε ότι μπορούμε να συμβάλλουμε στην αλλαγή του πολιτικού σκηνικού πρέπει να το αποδεικνύουμε με πράξεις.

1 σχόλιο:

  1. Σωστό άρθρο. Απλώς, χρειάζεται υπομονή και επιμονή - τα πράγματα δεν θα είναι εύκολα.
    Μπάμπης

    ΑπάντησηΔιαγραφή