ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Κυριακή, 16 Μαρτίου 2014

Φώτη, πατώνεις; – Εσύ, Βαγγέλη;



του Κωνσταντίνου Ζούλα από την Καθημερινή

Εχουν ενδιαφέρον και από γλωσσολογικής απόψεως οι αντιδράσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ για το «φαινόμενο Ποτάμι». Ο κ. Ευ. Βενιζέλος με τη γνωστή του αλαζονεία ευχήθηκε «καλή επιτυχία» στις εκπομπές που θα «μετασχηματιστούν» σε κόμματα, ο δε κ. Κουβέλης με τον καθωσπρεπισμό του υποστήριξε πως «το δηλούμενο ως νέο δεν φέρνει τίποτε καινούργιο». Οι δύο αρχηγοί βρίσκονται πια τόσο μακράν του τρόπου που σκέφτονται οι πολίτες, που δεν τους περνά καν από το μυαλό ότι στην καθομιλουμένη ουδείς θα χρησιμοποιούσε τον όρο «μετασχηματισμό» για το εγχείρημα του Σταύρου Θεοδωράκη και «δηλούμενες» τις προθέσεις του.

Αν κάτι ωστόσο δεν αντιλαμβάνονται οι κ. Βενιζέλος και Κουβέλης, είναι ότι από δικά τους λάθη αντιμετωπίζουν σήμερα τον κίνδυνο του πολιτικού τους αφανισμού. Και εκνευρίζονται διότι ο Σταύρος κερδίζει τις εντυπώσεις με ασαφείς υποσχέσεις που κατά καιρούς έχουν δώσει κι οι ίδιοι: αντικατάσταση του Μνημονίου με ένα εθνικό σχέδιο, χωρισμός κράτους - Εκκλησίας, γάμος ομοφυλοφίλων, διεκδίκηση του κατοχικού δανείου και άλλα χιλιοειπωμένα. «Είναι αυτός ο ουρανοκατέβατος ικανός ακόμη και για την καταστροφή μας;», φαντάζομαι ότι διερωτώνται πριν κοιμηθούν. Θα αποτολμήσω να τους το εξηγήσω.

Τον Ιούνιο του 2012 αμφότεροι συμφώνησαν να συγκυβερνήσουν με τη Ν.Δ. Τι έκανε ο κ. Βενιζέλος; Στην αρχή αρνήθηκε να μετάσχει με πολιτικά στελέχη, με την υστερόβουλη σκέψη να μην επωμισθεί τη φθορά της διακυβέρνησης. Κι όταν κατάλαβε ότι το σχέδιο δεν του έβγαινε, τοποθέτησε ως μεγαλοϋπουργό του τον κ. Μιχ. Χρυσοχοΐδη. Τον άνθρωπο που είχε ήδη πολιτικά αυτοκτονήσει ομολογώντας ότι δεν είχε διαβάσει καν το Μνημόνιο. Στο μεσοδιάστημα δε, και για να αποδείξει ότι τάχα έχει συνειδητοποιήσει την ανάγκη ανανέωσης του ΠΑΣΟΚ, τοποθέτησε ως γραμματέα του έναν 35άρη που μιλά και σκέφτεται πιο ξύλινα κι από τον ίδιο. Αρκεί να σας θυμήσω πως, όταν ρώτησαν τον Νίκο Ανδρουλάκη «τι πρέπει να γίνει για να αντιμετωπιστεί η Χρυσή Αυγή», πρότεινε επί λέξει «η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ να πάνε στα σχολεία για να ενημερώσουν τους νέους ανθρώπους»! Μιλάμε για εκσυγχρονιστή, όχι αστεία.

Τι έκανε παραλλήλως ο Φώτης Κουβέλης; Στα δύο υπουργεία που του δόθηκαν το 2012, αντί να εμπιστευθεί δύο νέα, καταρτισμένα και άφθαρτα στελέχη για να καταδείξει την «αλλαγή νοοτροπίας» που επαγγελλόταν η ΔΗΜΑΡ, τοποθέτησε δύο συνομιλήκους φίλους του. Τους κ. Μανιτάκη και Ρουπακιώτη, οι οποίοι μάλιστα κατόρθωσαν να τσακωθούν ακόμη και μεταξύ τους, όταν ο πρώτος είδε ότι ο δεύτερος συνέχιζε ως υπουργός να κάνει τα ρουσφέτια των δικηγόρων που ανέκαθεν εκπροσωπούσε ως αρχισυνδικαλιστής τους. Ο κ. Κουβέλης όμως έκανε και κάτι ακόμη χειρότερο. Το περιβόητο 4-2-1. Δέχθηκε να διορίζει έναν Δημαρίτη για κάθε δύο Πασόκους και τέσσερις Νεοδημοκράτες, χωρίς καν να αντιλαμβάνεται ότι στα μάτια ακόμη και των ψηφοφόρων του γινόταν ο μικρομαγαζάτορας του πελατειακού κράτους που επί χρόνια κατήγγελλε.

Ιδού λοιπόν γιατί ένας ουρανοκατέβατος Σταύρος, έχοντας ως βασικό του όπλο του την αυτοκαταστροφή των αντιπάλων του, έγινε μέσα σε μόλις 10 μέρες δημοσκοπικά διψήφιος. Διότι ακόμη και η σιωπή του «ακούγεται» καλύτερη από το ενδεχόμενο να επανέλθουν στα πράγματα οι κ. Λοβέρδος, Καστανίδης και Μανίκας. Αυτούς δεν εμφανίζουν το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ ως χρυσές μετεγγραφές και εφεδρείες της χώρας;

Το παράδοξο βέβαια της υπόθεσης είναι ότι και τα δύο μεγάλα κόμματα αντιμετωπίζουν αφ’ υψηλού το «απολιτίκ Ποτάμι». Πιστεύουν ότι απειλεί μόνον την Κεντροαριστερά κι ότι οι δικές τους δυνάμεις εκκινούν από το 29% και το 27% που έλαβαν τον Ιούνιο του 2012. Κάνουν μεγάλο λάθος. Ξεχνούν ότι ένα μήνα νωρίτερα, τους είχε εμπιστευθεί το 19% και το 17% των πολιτών και ότι το επιπλέον 10% το απέσπασαν σε συνθήκες ακραίας πόλωσης. Ειδικότερα μάλιστα στο Μαξίμου μοιάζουν να πιστεύουν ότι οι φοροπαθούντες ψηφοφόροι θα όφειλαν να τους ευγνωμονούν επειδή εφήρμοσαν καλύτερα το Μνημόνιο. Και δεν αντιλαμβάνονται ότι οι πολίτες εδώ και δύο χρόνια περιμένουν από τον κ. Σαμαρά κάτι περισσότερο. Μια «υπέρβαση» για να χρησιμοποιήσω έναν αγαπημένο δικό του όρο. Ας πούμε τη μείωση των βουλευτών σε 200 που ο ίδιος είχε υποσχεθεί ως συμβολική και έμπρακτη μεταμέλεια των πολιτικών για το σημερινό χάλι της χώρας. Δεν χρειάζεται καν συνταγματική αλλαγή, ένα απλός νόμος είναι. Ας τον φέρει στη Βουλή ο κ. Σαμαράς κι ας επωμισθούν την ευθύνη οι κ. Βενιζέλος, Κουβέλης και κυρίως ο κ. Τσίπρας, αν αποτολμήσουν να τον απορρίψουν...

3 σχόλια:

  1. Αμάν με τη βιασύνη σας ρε παιδιά - κι εσυ φοβάμαι Λεων μου. Την παροιμία "καινούργιο κοσκινάκι μου και πού να σε κρεμάσω" την έχετε ακουστά; Χωρίς θέσεις, χωρίς κεντρική πολιτική τοποθέτηση, λέγοντας σ΄ όλους αυτά που θέλουν να ακούνε - κάτι σαν την πλατεία δηλαδή και πάει στο 8% στις σημερινές ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΕΙΣ. Αφήστε να ωριμάσει το πράγμα, να δούμε τι θα γίνει στο τέλος.
    Χωρίς εμπάθεια εναντίον του Θεοδωράκη αλλά εχων σώας τας φρένας μου.
    Μπάμπης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ΜΑ και βέβαια Μπάμπη μου να ωριμάσει. Απλά περιμένουμε να δούμε . Και ως τότε βοηθάμε στη διάδοση αυτού του φαινομένου μπας και το γνωρίσουμε καλύτερα.

      Διαγραφή