ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Παρατηρητήριο

Lives matter.
Σήμερα το απόγευμα μόλις πρωτοακούστηκε η φρικτή είδηση από τη Βαρκελώνη, άρχισε το ίδιο πολύ κουραστικό, πολύ πληκτικό, πολύ εξοργιστικό γαϊτανάκι υπερεκτίμησης-απαξίωσης, απαξίωσης-υπερεκτίμησης της ανθρώπινης ζωής.
Ανάλογα με τα παραμορφωτικά γυαλιά που φοράμε, ανάλογα με τον ιδεολογικό στόκο των εγκεφάλων μας, ανάλογα με τη διαθλαστική ικανότητα των θρησκευτικών μας πεποιθήσεων οι ζωές "ζυγίζουν" λιγότερο ή περισσότερο.
Και προσπερνάμε αδιάφορα την πιθανότητα κάθε παιδάκι που πεθαίνει στην Ινδία να είναι ένας ακόμη Ραμανουτζάν.
Κάθε παιδάκι που σκοτώθηκε σήμερα στη Βαρκελώνη να ήταν ένας ακόμη Pablo Picasso.
Στο τέλος της ημέρας, του μήνα, του χρόνου στον απολογισμό μας θα μας λείπουν πέντε, δέκα, πενήντα, χίλιες ανθρώπινες ζωές. Όλες ισοβαρείς και ισότιμες.
Όταν θα μάθουμε να μετράμε το ίδιο κάθε ανθρώπινη ζωή, τότε θα έχουμε ανέβει στο επόμενο σκαλοπάτι της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους.
Σάκης Παπαθεοδώρου

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Χτες ήταν οι καταλήψεις, σήμερα το «άσυλο» της βίας, αύριο η διάλυση των μεταπτυχιακών. Οι θλιβεροί φαιοί ή κόκκινοι κομισάριοι μισούν τους άριστους γιατί τους φοβούνται και πασχίζουν να τους σταματήσουν. Γιατί είναι αυτοί που θα χτίσουν την επόμενη ελεύθερη, δημοκρατική και δημιουργική Ελλάδα. Είναι αυτοί που θα τους αποστρατεύσουν, θα τους στείλουν επιτέλους στη λήθη της ιστορίας. Είναι αυτοί που με την αξιοσύνη τους θα αλλάξουν το παράδειγμα στην έρμη τούτη χώρα. Μην ανησυχείτε. Δεν έρχεται κανένα άλλο κόμμα, πράσινο, κόκκινο ή γαλάζιο. Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε.

Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε

Δευτέρα, 17 Μαρτίου 2014

Δημήτρης Βουρβαχάκης: Πεθαίνοντας πάνω στο καθήκον

Γράφουμε, γράφουμε και συχνά αναφερόμαστε απλά σε άχρηστους ανθρώπους ή σε όσους μας ταλαιπωρούν. Η φίλη μου η Άννα μιλά για έναν άνθρωπο που πέθανε πάνω στο καθήκον. Για έναν καθημερινό ήρωα. Και μιλά καλά.
της Άννας Ελευθεριάδου
Το Δημήτρη τον γνώρισα  ερχόμενη στην Κρήτη πριν 5 χρόνια. Είχα την τιμή και την τύχη να διοικήσουμε  παρέα ένα φεγγάρι τη σχολή που εκπαιδεύει τους διασώστες. Μου είχε κάνει εντύπωση από την πρώτη στιγμή πόσο αεικίνητος ήταν και πόσο διαβολεμένα ευφυής. Ιδανικός συνεργάτης δηλαδή! Αυτουνού πάλι από όσο θυμάμαι του είχε κάνει εντύπωση  πως πήγα να διευθύνω τη σχολή του ΕΚΑΒ με κόκκινο νύχι και ταγιέρ… Κάναμε σούπερ δίδυμο, βγάλαμε νομίζω καλές, άξιες φουρνιές από διασώστες εκείνα τα χρόνια.
Κάθε χρόνο, σαν εκπαιδεύτρια του ΕΚΑΒ, έκανα το μάθημα των Επειγόντων της ΩΡΛ στο Μεταπτυχιακό των γιατρών του. Πάντα όταν πήγαινα ήταν παρών. Πάντα μας έβαζε πακέτο με τον Δετωράκη τον Οφθαλμίατρο την ίδια μέρα. Μια γλυκιά ρουτίνα .Μετά το μάθημα, καφεδάκι με Βουρβαχάκη, κουβέντα για τα κοπέλια μας, για το ΠΑΣΟΚ(!), για το Ρέθυμνο της καρδιάς του…
Το τελευταίο μάθημα που έκανα πριν ενάμισι χρόνο ήταν μια Τρίτη απόγευμα ,Δεκέμβρη του 2012. Γελάσαμε όπως πάντα μέχρι δακρύων, έφτασε αργά η ώρα και του λεγα: «Άσε με βρε να φύγω, να πάω στα παιδιά μου ,έχω τόσο δρόμο…» Το άλλο πρωί σκοτώθηκε, τόσο άδικα, τόσο μακάβρια, τόσο πικρά.
Έρχεται η εικόνα του  καμιά φορά να με συναντήσει ,αγέρωχος κι ευθυτενής ,με τα φουντωτά μαλλιά του Αϊνστάιν και τη γλώσσα που τσάκιζε κόκκαλα. Σπουδαίος γιατρός, χαρισματικός και συγκροτημένος άνθρωπος. Άνθρωπος γήινος, με όραμα για την Επείγουσα Ιατρική στην Ελλάδα, με εξάρσεις αυτοσαρκασμού και κρίσεις θυμού ατελείωτου. «Στη Χάγη έφτασα και δικαιώθηκα», μου έλεγε για υπόθεση εις βάρος του.
Χθες λοιπόν ήταν το καθιερωμένο ραντεβού στο ΕΚΑΒ, όπου όπως κάθε χρόνο θα έκανα μια διάλεξη .Πακέτο με Δετωράκη, ίδια αίθουσα, χωρίς Δημήτρη όμως…
Θλίψη βουβή με κυρίευσε και ένα σφίξιμο στο στομάχι που ακόμα και τώρα που γράφω αυτά, δε λέει να φύγει…
Όλος ο χώρος κάτω από την επήρεια του, όλος ο όροφος κραυγάζει πως το πνεύμα του πλανάται εκεί κάπου…
Τόσο που νόμιζα ότι θα βγει η Φρόσω η γραμματέας του και θα πει: «Το αφεντικό κερνά καφέ, άντε τέλειωνε!»
Αν είσαι κάπου ρε Δημήτρη και μας βλέπεις ,να ξέρεις ότι σ’ αγαπούμε, σ ‘αγαπάμε πολύ και σ’ αγαπάμε πολλοί! Κι ας μη σου βάλαν το όνομα ούτε σ’ ένα δρομάκι του Ρεθύμνου…
«Φτάσε εκεί που δε μπορείς» όπως έλεγε ο Καζαντζάκης. Αυτός ήταν ο Δημήτρης,  αυτό που λέμε “απλά ο καλύτερος”.
Η Άννα Ελευθεριάδου είναι χειρούργος ΩΡΛ στο Νοσοκομείο Ρεθύμνου

1 σχόλιο:

  1. Ο Δημήτρης Βουρβαχάκης ήταν ένας σπουδαίος άνθρωπος... Η μνήμη του είναι ζωντανή. Η δράση του ΕΚΑΒ Κρήτης είναι το μεγάλο έργο που έστησε και άφησε πίσω του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή