ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Δευτέρα, 24 Μαρτίου 2014

Αποχωρώντας και επιμένοντας

Ο φίλος και συνάδελφος Γιάννης Μιχαλόπουλος αποχωρεί αλλά και επιμένει. Με το Γιάννη δουλέψαμε ώρες πολλές πάνω στα προτάσεις για τη Μέση Εκπαίδευση στα πλαίσια της ΔΗΜΑΡ. Προφανώς είμαστε στο ίδιο ρεύμα σκέψης και πάντοτε στον ίδια δρόμο.

Η δήλωση του Γ. Μιχαλόπουλου όπως δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα του «Τα νέα της Πετρούπολης»

Αποχωρώντας και επιμένοντας


Όλα δείχνουν ότι έστω και με πολύ οδυνηρό τρόπο, καταφέραμε να αποφύγουμε τον εφιάλτη της ασύντακτης χρεωκοπίας και όσα αυτή θα έφερνε ως επακόλουθα. Στην επιτυχία αυτού του στόχου συνέβαλλε αποφασιστικά η στάση ευθύνης της Δημοκρατικής Αριστεράς με την συμμετοχή της στην τρικομματική κυβέρνηση τον Ιούνιο του 2012. Δύο χρόνια μετά η ανάγκη μιας νέας πλειοψηφίας που θα οργανώσει την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας και θα προωθήσει με σχέδιο τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις στο κράτος, στο πολιτικό σύστημα και στην οικονομία, γίνεται όλο και περισσότερο κατανοητή. Η νέα αυτή πλειοψηφία προφανώς δεν μπορεί να συγκροτηθεί “εκ του μηδενός” αλλά επίσης δεν μπορεί να χτιστεί με υλικά και νοοτροπίες του παρελθόντος. Στην προσδοκία συγκρότησης αυτού του πλειοψηφικού ρεύματος που θα βρίσκεται απέναντι σε κάθε είδους λαϊκισμό, δημαγωγία και εν τέλει βαθύ συντηρητισμό, οφείλει κανείς να αναγνωρίσει την επίμονη και με κάθε ευκαιρία εμφανιζόμενη δημοσκοπική παρότρυνση προς τούτο, σημαντικής μερίδας των πολιτών. Η πρωτοβουλία των 58 αποτέλεσε εξαιρετική πρόκληση – πρόσκληση για την συγκρότηση ενός νέου πολιτικού ρεύματος που θα ενώνει δυνάμεις σε συνδυασμό με την προοπτική ανανέωσης του πολιτικού προσωπικού και του προγραμματικού λόγου. Η πρωτοβουλία αυτή δεν ολοκληρώθηκε, έμεινε ατελής. Οι δυνάμεις που όφειλαν να συνεννοηθούν εμφανίζονται διαιρεμένες. Πιστεύοντας ότι η Δημοκρατική Αριστερά έχει την μεγαλύτερη ευθύνη για αυτό αισθάνομαι υποχρεωμένος να μην ακολουθήσω τον δρόμο που επέλεξε. Έχοντας την πεποίθηση μαζί με την ελπίδα ( δεν πεθαίνει ποτέ), ότι οι επερχόμενες εκλογές θα αναδείξουν πιο καθαρά την αναγκαιότητα της συνεννόησης, της ενότητας και της ανανέωσης, θέλω να ενισχύσω αυτή ακριβώς την προοπτική υποστηρίζοντας την εκλογική ενίσχυση της “ΕΛΙΑΣ” συμμετέχοντας στην πολιτική κίνηση “Μεταρρυθμιστική Αριστερά”

1 σχόλιο:

  1. Ευτυχώς γιατί αλλοιώς πως θα καταφέρναμε να δειώξουμε συντεταγμένα εκατοντάδες χιλιάδες επιστήμονες από τη χώρα να ξεπουλήσουμε ότι είχαμε και δεν είχαμε και να πετύχουμε και πρωτογενές πλεόνασμα από πάνω!

    Σε άλλο πλανήτη ζείτε ή έχετε χάσει και αυγά και πασχάλια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή