ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Κυριακή, 30 Μαρτίου 2014

Δύο λόγια για το πολυνομοσχέδιο



Οι αντιδράσεις των παντός είδους συντεχνιών που θίγονται από το άνοιγμα της αγοράς είναι δικαιολογημένες. Οι αντιδράσεις σύσσωμης της Αριστεράς υπεύθυνης, ενδιάμεσης και ανεύθυνης είναι δηλωτικές της πορείας φθοράς της. Τόσο η ΔΗΜΑΡ όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθούν να γαντζωθούν από την Ελλάδα που φεύγει. Το καταφέρνουν. Μόνο που αυτή τους παίρνει μαζί της. (Leo)    

 Από τον Αντρέα Γιάνναρο

Δύο λόγια για το πολυνομοσχέδιο. Ο κεντρικός πυρήνας του είναι διαρθρωτικού χαρακτήρα. Για πρώτη φορά μετά από καιρό αντιμετωπίζονται ζητήματα όπως η διανομή του πλεονάσματος σε ευπαθείς ομάδες, η άρση του περιορισμού σε μια σειρά από διατάξεις όπου κυριαρχούσαν ολιγοπωλιακές δομές της αγοράς, η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών με επιτάχυνση της ιδιωτικοποίησής τους, η ενίσχυση των αποκρατικοποιήσεων μέσω του ΤΑΙΠΕΔ, νομοθετικές ρυθμίσεις, βλέπε μείωση εργοδοτικών εισφορών που βοηθούν σε μια αποκλιμάκωση των μισθών του ιδιωτικού τομέα. Η γενική φιλοσοφία αναμφίβολα κινείται σε θετική κατεύθυνση, αφού παίρνονται μέτρα για την βελτίωση του ανταγωνισμού, δίνεται έμφαση στην μείωση των τιμών και σωστά επιλέγεται μια μερική πολιτική προστατευτισμού ώστε να δοθεί ο χρόνος στις μονάδες παραγωγής που πλήττονται από τα μέτρα, να εκσυγχρονίσουν την παραγωγή τους, να συνεργαστούν με άλλους, να ενισχυθεί μέσω του ανταγωνισμού η καινοτόμος εγχώρια παραγωγή.

Από την άλλη δεν θα πρέπει να παραβλέπουμε την δυναμική της αγοράς και του δημιουργικού καπιταλισμού. Σε συνθήκες υγιούς ανταγωνισμού, είναι αναπόφευκτη η καταστροφή μικρών μονάδων παραγωγής, ή καταστημάτων όπου μέχρι πρότινος πουλούσαν τα προϊόντα τους, πρώτον γιατί δεν κατάφεραν να εισάγουν νέες μορφές οργάνωσης της παραγωγής ώστε να γίνουν πιο ελκυστικά και δεύτερον γιατί με την επέκταση μεγάλων καταστημάτων ή παραγωγικών μονάδων μπορούν να προσφέρουν με τις γνώσεις τους ως υπάλληλοι και συνεργάτες αυτών. Βεβαίως υπάρχουν θέματα προς συζήτηση ή διόρθωση όπως αυτά των αποζημιώσεων και της διαθεσιμότητας σε φορείς και οργανισμούς, των μειώσεων των επικουρικών συντάξεων, για τον τρόπο κάλυψης των εισφορών στα ταμεία και άλλα.

Το πρόβλημα για άλλη μια φορά δυστυχώς είναι ότι ένα νομοσχέδιο που για πρώτη φορά βάζει ζητήματα κοινωνικής προστασίας, βελτίωσης της λειτουργίας του ανταγωνισμού, θεσμικό πλαίσιο για επενδύσεις, δέχεται τα πυρά γιατί η κυβέρνηση αποφάσισε και πάλι να το φέρει με την μορφή κατεπείγοντος. Ο φόβος για διάσπαση των δυνάμεων της κυβέρνησης, οι αντιδράσεις βουλευτών που συνδέονται με τοπικές κοινωνίες που πλήττονται από τα μέτρα φέρνουν και πάλι ένα νομοσχέδιο υπό τον φόβο να μην εκταμιευθεί η δόση και αδυνατίζει έτσι την μεταρρυθμιστική λογική του νομοσχεδίου. Από την άλλη τα κόμματα της αντιπολίτευσης προτίμησαν να αντιπαρατεθούν συνολικά στις διατάξεις, δείχνοντας ότι όχι μόνο δεν είναι έτοιμα να αναλάβουν κυβερνητικές ευθύνες(ΣΥΡΙΖΑ) ή να δείξουν ότι όντως από θέση ευθύνης συμβάλλουν σε κλίμα συνεννόησης(ΔΗΜΑΡ) αλλά συνεχίζουν την εύκολη λύση της αποδόμησης κάθε προσπάθειας εκσυγχρονισμού. Μια ακόμη ευκαιρία χαμένη για να αρθεί η δυσπιστία των πολιτών απέναντι στο πολιτικό σύστημα...



7 σχόλια:

  1. Αυτό το μίσος σας για τους μικρομεσαίους και τα μικρά μαγαζιά και την λατρεία για τις πολυεθνικές να το κοιτάξετε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έτσι είναι ο δημιουργικός καπιταλισμός βλέπεις :)

      Διαγραφή
  2. ".... και δεύτερον γιατί με την επέκταση μεγάλων καταστημάτων ή παραγωγικών μονάδων μπορούν να προσφέρουν με τις γνώσεις τους ως υπάλληλοι και συνεργάτες αυτών." Αυτό κι αν είναι ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ !!!! Να λιώσουμε τους μικρομεσαίους και να τα πάρουν όλα τα ΟΛΙΓΟΠΩΛΙΑ! Αφέλεια ?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Χρύσιππος Αθ. Μπάρκας31 Μαρτίου 2014 - 9:07 π.μ.

    Επιτέλους πρέπει να απαλλαγώμεν από τους μικρούς δικτάτορες της καθημερινότητάς μας. Ημπορούμε να βρούμε όλα τα απαραίτητα αγαθά, υπηρεσίας καθώς και διαθέσιμον ανθρώπινον δυναμικόν εις τας μεγάλας περιφερειακάς υπεραγοράς σαν και αυτήν που θα κατασκευαστεί εις το παλαιόν αεροδρόμιον των Αθηνών. Εις αυτάς τας υπεραγοράς θα ημπορούμε πλέον να εύρωμεν από συσκευασμένα τυριά χωρίς τας εκνευριστικάς ουράς έμπροσθεν του δικτατορίσκου τυροπώλη, έως φάρμακα εις αυτομάτους πωλητάς εντός αυτών, αυτόματοι πωλητές οίτινες θα αναγιγνώσκουν ηλεκτρονικώς την ιατρικήν συνταγήν δίδοντάς μας το εκάστοτε φάρμακον. Τοιουτοτρόπως θα μειωθεί έτι περαιτέρω το (δυσβάστακτον δια την οικονομίαν μας) μισθολογικόν κόστος, δίδοντας μια περαιτέρω ανάσαν εις αυτήν.

    Η Ελλάδα ήτις ονειρευθήκαμεν ξεκίνησεν, προς λύπην των κάθε λογής κουμουνιστών και συμπαθούντων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. μη λέτε τόσα πολλά για τις τράπεζες,σας πιστεύουμε αγαπητέ κύριε.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. 1. Να τελειώνουμε επι τέλους με την προστασία των κάθε λογής συντεχνιών και ομάδων επιρροής, απο δικηγόρους και δικαστές μέχρι κτηνοτρόφους κλπ κλπ.
    2. Στη βουλή ΔΕΝ γίνεται διάλογος, παράλληλοι μονόλογοι γίνονται, τις περισσότερες φορές μάλιστα με απαγγελίες τσιτάτων. Δεν είναι το πρόβλημα του κατεπείγοντος που δεν γίνεται διάλογος.
    Μπάμπης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χρύσιππος Αθ. Μπάρκας1 Απριλίου 2014 - 12:27 μ.μ.

      Κύριε Χαράλαμπε (1) έχετε δίκαιον, διότι αυτοί εκατέστρεψον τόσα χρόνια την Ελλάδαν και τολμώσιν έτι να ομιλούν δημοσίως.

      Διαγραφή