ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τετάρτη, 5 Μαρτίου 2014

Η μάχη για την μεταρρύθμιση στα Πανεπιστήμια δεν τελείωσε, μόλις άρχισε!


Του Ανδρέα Γιαννακόπουλου από το arriton.gr
 
Στο τελευταίο μου κείμενο είχα μιλήσει για την τεράστια σημασία των πρυτανικών εκλογών σε συνάρτηση με την αλλαγή νοοτροπίας στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Θυμήθηκα αυτές τις μέρες ένα περιστατικό που μου διηγήθηκε πριν λίγους μήνες φίλος μου σε μεγάλο πανεπιστήμιο της χώρας. Είναι οι πρώτες μέρες μετά την απόφαση της κυβέρνησης για την εφαρμογή της διαθεσιμότητας στα πανεπιστήμια. Έχουν ξεκινήσει οι καταλήψεις συμπαράστασης και οι σχολές κλείνουν η μία μετά την άλλη. Το ίδιο και η σχολή του φίλου μου. Οι προθεσμίες για την υποβολή προτάσεων για λήψη ερευνητικών προγραμμάτων φτάνουν στο τέλος τους και μια ομάδα καθηγητών αποφασίζει να υπερβεί την κατάσταση. Μεταφέρει εξοπλισμό σε άλλο εργαστήριο που έχει ξεφύγει από την επαναστατική άσκηση των καταληψιών.  
 
Ο γλαφυρός τρόπος με τον οποίο έφτασε στα αυτιά μου το περιστατικό της μεταφοράς οργάνων μέσα στη νύχτα, αρκεί για να καταλάβω πως όταν επέλεγα να μείνω στην Ελλάδα για το μεταπτυχιακό μου έκανα ίσως ένα μεγάλο σφάλμα. Και αυτό όχι γιατί το επιστημονικό υπόβαθρο των Ελλήνων καθηγητών είναι χαμηλό. Σε πολλές περιπτώσεις είναι υψηλό και ανταγωνίζεται το αντίστοιχο ευρωπαϊκό. Ο λόγος της απαξίωσης του ελληνικού πανεπιστημίου εντοπίζεται αφενός στην ανικανότητα των διοικητικών παραγόντων του να κατανοήσουν την ανάγκη προστασίας της έρευνας και της διδασκαλίας εντός των ιδρυμάτων και αφετέρου στην τάση των κομμάτων να μεταβάλλουν τα πανεπιστημιακά ιδρύματα σε χώρους διευθέτησης πολιτικών και κομματικών ζητημάτων. Οι άμυνες της ακαδημαϊκής και φοιτητικής κοινότητας σε αυτή την πρακτική δυστυχώς μέχρι στιγμής δεν έχουν αλλάξει την ροή των πραγμάτων. Αυτές οι πρωτοβουλίες αντίστασης στην διάλυση και την απαξίωση του πανεπιστημίου πρέπει να έχουν την στήριξη μας. Στήριξη πολιτική, προσωπική και ηθική. Τα τελευταία χρόνια έτυχε να γνωρίσω ανθρώπους που πρώτοι έσυραν έβαλαν πλάτη σε τέτοιες πρωτοβουλίες. Είδα πως θα μπορούσε να δημιουργηθεί εντός του πανεπιστημίου ένα μεταρρυθμιστικό κίνημα που θα έθετε επιτακτικά το πρόβλημα του ελληνικού πανεπιστημίου. Η έρευνα στην Ελλάδα στραγγαλίζεται από το υπουργείο, από τις πρυτανικές αρχές, από τις φοιτητικές παρατάξεις. Εκείνοι που θέλουν να δουλέψουν σπαταλούν δεκάδες μέρες ψάχνοντας λύσεις στα όποια εμπόδια εμφανίζονται. 
 
Οι πρυτανικές εκλογές πλησιάζουν. Τώρα θα ακούσουμε πολλούς να μιλούν για την ανάγκη στήριξης της έρευνας. Τι και αν ήταν αυτοί που έμειναν αδρανείς όταν διάφορες μειοψηφίες έκλειναν τα πανεπιστήμια για εβδομάδες. Τι και αν ήταν αυτοί που έκλεισαν το μάτι στις αντιδράσεις για τον νόμο Διαμαντοπούλου. Τώρα όλοι αυτοί προσπαθούν να ξεπλύνουν τις αμαρτίες τους στην κολυμπήθρα των προεκλογικών εκδηλώσεων. 
Αν όμως θέλουμε, το πανεπιστήμιο και κατ' επέκταση η χώρα να αλλάξουν θα κλείσουμε τα αυτιά μας στις σειρήνες της οπισθοδρόμησης, θα ξεγυμνώσουμε αυτούς που ντύνονται τον μανδύα της προόδου και θα στηρίξουμε τα μεταρρυθμιστικά κινήματα εντός των πανεπιστημίων μας ο καθένας με τον δικό του τρόπο, οι καθηγητές μας με την ψήφο τους και εμείς ως φοιτητές με την δυναμική μας παρουσία στους φοιτητικούς συλλόγους αντιδρώντας στις μειοψηφίες. 
 
Η μάχη για την μεταρρύθμιση δεν τελείωσε, μόλις άρχισε!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου