ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Γεια χαρα Δημήτρη Κουμάνταρε

Γεια χαρα Δημήτρη Κουμάνταρε

Παρατηρητήριο

Όλα, όμως, κάποτε τελειώνουν. Όπως τελείωσε και η Σοβιετική Ενωση κάποτε – παρά τις μεγαλειώδεις παρελάσεις και παρά τις απανωτές νίκες επί του επάρατου καπιταλισμού. Και παρά τα υπέρλαμπρα εκείνα επιτεύγματα, μοναδικοί κληρονόμοι των οποίων έχουν μείνει σήμερα οι σύντροφοι Τσίπρας-Καμμένος της Ελλάδας, Μαδούρο της Βενεζουέλας και Kim Jong-un της Βόρειας Κορέας.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Εμείς οι δάσκαλοι θα συνεχίσουμε μέσα στις πιο αντίξοες συνθήκες να μαθαίνουμε στα παιδιά μας γράμματα. Ο καθένας και η καθεμιά με το δικό του τρόπο και με εφόδιο τις όποιες γνώσεις και ικανότητες διαθέτει. Δεν το κάνουμε πάντα με επιτυχία και δεν θα το κάνουμε όλοι. Δεν περιμένουμε και πολλά από την όποια εξουσία, που συνήθως δεν ξέρει ούτε πού πατά ούτε πού βρίσκεται στον τομέα της Παιδείας. Ξέρουμε ότι κάθε καλή προσπάθεια εκσυγχρονισμού θα πολεμηθεί από μεγάλο μέρος του πολιτικού συστήματος και της συνδικαλιστικής νομενκλατούρας, που θέλουν τη νεολαία ημιμαθή άρα και διαχειρίσιμη. Αλλά θα το παλέψουμε. Θα κρατήσουμε το σχολείο ανοιχτό και, αν και λαβωμένο, ζωντανό. Εσείς φυσικά θα συνεχίσετε να περιφέρετε την πεθαμένη ολοκληρωτική σας ιδεολογία. Ευτυχώς έχει περάσει πλέον η μπογιά της. Ούτε καν μυρίζει.

Αthens Voice

Κυριακή, 13 Απριλίου 2014

Στρατηγικά αδιέξοδα του ΣΥΡΙΖΑ


Η αγορά δείχνει να εμπιστεύεται την Ελλάδα. Ίσως και γιατί απομακρύνεται η εκδοχή ΣΥΡΙΖΑ. Τι σου κάνει ένα ΠΟΤΑΜΙ.   

του Μιχάλη Κυριακίδη από τη Μεταρρύθμιση

Νέο δίλημμα μας θέτει τώρα ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας. « Ή με τον ΣΥΡΙΖΑ ή με τη Μέρκελ». Να λοιπόν το ουσιώδες ερώτημα που πρέπει να απαντήσουν οι πολίτες, σύμφωνα με τον αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, που ενώ διεκδικεί να κυβερνήσει τη χώρα, έχει εγκλωβιστεί στα αδιέξοδα που δημιούργησε η στρατηγική του κόμματός του.

Οι αντιδράσεις του ιδίου, αλλά και των στελεχών του, την ώρα που η χώρα κάνει δειλά βήματα εξόδου από την κρίση, είναι ενδεικτικές αυτού του αδιεξόδου. Αρχικά έκαναν λόγο για στημένη έξοδο στις αγορές! Μια συμπαιγνία, δηλαδή, του παγκόσμιου και αδυσώπητου συστήματος των αγορών, που πριν από περίπου τέσσερα χρόνια πέταξε την Ελλάδα εκτός, με ποιους; Με την Ελληνική Κυβέρνηση; Την Μέρκελ και όλους τους απανταχού «μερκελιστές»; Για ποιο λόγο; Να σταματήσουν την ανοδική(;) πορεία του ΣΥΡΙΖΑ προς την εξουσία; Παιδιαριώδεις ισχυρισμοί, προκειμένου να αιτιολογήσουν την δική τους ανικανότητα να προσγειωθούν στην πραγματικότητα και να δημιουργήσουν μια ρεαλιστική εναλλακτική λύση.

Στη συνέχεια εμφανίστηκαν με τον ισχυρισμό πως πρέπει να μείνουμε στον δανεισμό με 1,5% στο πλαίσιο του μνημονίου, το οποίο ωστόσο καταδικάζουν και προαναγγέλλουν πως θα το καταργήσουν. Υποστήριξαν ακόμη πως η έξοδος στις αγορές, μας αφαιρεί το δικαίωμα να διαπραγματευτούμε το χρέος... Ισχυρισμοί που απευθύνονται σε αφελείς και δεν αντέχουν στην κοινή λογική. Επιχειρηματολογία, που δείχνει άγνοια ή εσκεμμένη απόκρυψη του τρόπου με τον οποίο λειτουργούν οι διεθνείς αγορές, αλλά και η σημασία που έχει η επιστροφή μιας χώρας στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα, μετά μάλιστα τις οδυνηρές προσπάθειες και την τεράστια ύφεση που γνώρισε τα τελευταία χρόνια.

Είναι πράγματι μια πολιτική μιζέριας που δείχνει το στρατηγικό αδιέξοδο της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, που στήριξε την πολιτική του, αλλά και την ύπαρξή του στον πόλεμο κατά του Μνημονίου και τώρα που τα μηνύματα είναι ενθαρρυντικά για έξοδο από το μνημόνιο, νιώθει πως θα μείνει με το πουκάμισο αδειανό.

Όλη αυτή την περίοδο της κρίσης, ο ΣΥΡΙΖΑ παρασύρθηκε σε έναν άκρατο λαϊκισμό και απώλεσε πολλά από τα χαρακτηριστικά ενός ευρωπαϊκού αριστερού προοδευτικού κόμματος, που αναζητά συμμαχίες και προτείνει ρεαλιστικές εναλλακτικές προτάσεις για την αντιμετώπιση των νεοφιλελεύθερων πολιτικών. Αντιθέτως, συναντήθηκε ακόμη και με ακροδεξιές πολιτικές δυνάμεις, όπως οι ΑΝ.ΕΛ, με μόνο κοινό σημείο τους τον λαϊκισμό, την συνωμοσιολογία, την εκμετάλλευση της οργής των απλών ανθρώπων και τον παραλογισμό. Επένδυσε στην καταστροφολογία, προβλέποντας την ανά τρίμηνο καταστροφή της χώρας, αλλά και την πτώση της κυβέρνησης.

Και τώρα, που όλα δείχνουν πως η χώρα βαδίζει προς την έξοδο από την κρίση, μοιάζει να ανησυχεί για το τι θα κάνει χωρίς «βαρβάρους». Το δίλημμα «Με την Μέρκελ ή τον ΣΥΡΙΖΑ», αυτή την αγωνία υποκρύπτει…
Ο Μιχάλης Κυριακίδης είναι δημοσιογράφος,Δ/ντής Σύνταξης της «Μεταρρύθμισης»

2 σχόλια:

  1. Μου άρεσε η εισαγωγική σου φράση, Λεο. Ετσι ειναι: " τα πάντα ρει, τα πάντα χωρεί και ουδέν μένει".

    Και να μην ξεχνάμε οτι τα ποτάμια κυλούν καθε -ανεπανάληπτη- στιγμή. Ανανεώνονται διαρκώς μέσα στο συνεχές γιγνεσθαι. Δεν μένουν ποτε ιδια, έστω κι αν κάποτε θελουμε να πιστεύουμε το αντίθετο.

    Αλικη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Λεό μου, θα σε στενοχωρήσω, αλλά καλύτερα, έτσι, παρά να σε αφήνω, στις όποιες ψευδελπίδες σου :

    Η ήττα όλων όσων υπερασπίζονται οι απόψεις σου θα είναι συντριπτική. Η χώρα γλυστρά προς την κατεύθυνση της δραχμής, όσο και αν δεν μπορείς να αποδεχθείς.

    Και φυσικά, η τρέχουσα διαχείριση, που διεξάγεται, από τους ξένους δανειστές και τους εντόπιους μπράβους τους δεν κάνει τίποτε άλλο, εκτός από το να υποδαυλίζει αυτή την πραγματικότητα. Υπό τις παρούσες συνθήκες και όσο δεν επιλέγεται, από το εντόπιο υπηρετικό προσωπικό, μια ριζοσπαστική διαχείριση της κρίσης, δεν θα μπορούσε, άλλωστε, να γίνει και διαφορετικά. Η πραγματικότητα είναι αυτή, που είναι και έτσι, όπως είναι - είτε αυτό είναι αρεστό, είτε όχι.

    Και φυσικά, αυτήν την πραγματικότητα την λούζονται όλοι. Με πρώτους εκείνους, οι οποίοι, πεισματικά, την αρνούνται...

    ΑπάντησηΔιαγραφή