ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

ομαδάρα

ομαδάρα

Παρατηρητήριο

Η Ελλάδα όχι μόνο αρνήθηκε να εκσυγχρονίσει όλες τις εκπαιδευτικές της βαθμίδες, αλλά αγωνίστηκε σκληρά για να καταστρέψει και τον υπάρχοντα εκπαιδευτικό ιστό. Ανακάλυψε αργά τη λεγόμενη αντιαυταρχική εκπαίδευση και την εφάρμοσε τόσο λάθος ώστε να εξυπηρετεί τη βασική λαϊκίστικη εθνική αφήγηση, αλλά και τους εμπλεκόμενους με αυτή. Το λεγόμενο «δημοκρατικό σχολείο» ήταν και είναι εθνοκεντρικό, αντιδυτικό και ταυτόχρονα χαλαρό και ανεξέλεγκτο. Παράγει ολοένα και περισσότερους ημιμαθείς πολίτες με χαμηλή συνείδηση ατομικής ευθύνης. Με ελάχιστη πολιτειακή Παιδεία, καμία γνώση δημόσιων οικονομικών, καμία συναίσθηση του ευρωπαϊκού κεκτημένου και ογκώδη άγνοια της πρόσφατης παγκόσμιας Ιστορίας. Αντιθέτως, η νεολαία μαθαίνει ότι αποτελεί μέρος ενός ανάδελφου έθνους, βαλλόμενου από παντού και δη από τους κακούς καπιταλιστές και νεοφιλελεύθερους της Δύσης που σήμερα τυγχάνει να είναι και τοκογλύφοι - δανειστές. Η αγάπη μας για τον Πούτιν και τη Ρωσία του είναι ενδεικτική.

Athens Voice

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Όσα Brexit και να γίνουν, όσες Λεπέν ή Μελανσόν, Πέπε Γκρίλο και Αλέξηδες κι αν παρελάσουν από τη σκηνή, το Τείχος έχει πέσει και η Κίνα όπου νάναι θα κάνει εκλογές. Ο δρόμος της Ελευθερίας είναι ανοικτός, έστω και αν ακόμα κυκλοφορούν Ζόμπυ του προηγούμενου αιώνα. Power to the free people

Κυριακή, 13 Απριλίου 2014

Στρατηγικά αδιέξοδα του ΣΥΡΙΖΑ


Η αγορά δείχνει να εμπιστεύεται την Ελλάδα. Ίσως και γιατί απομακρύνεται η εκδοχή ΣΥΡΙΖΑ. Τι σου κάνει ένα ΠΟΤΑΜΙ.   

του Μιχάλη Κυριακίδη από τη Μεταρρύθμιση

Νέο δίλημμα μας θέτει τώρα ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας. « Ή με τον ΣΥΡΙΖΑ ή με τη Μέρκελ». Να λοιπόν το ουσιώδες ερώτημα που πρέπει να απαντήσουν οι πολίτες, σύμφωνα με τον αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, που ενώ διεκδικεί να κυβερνήσει τη χώρα, έχει εγκλωβιστεί στα αδιέξοδα που δημιούργησε η στρατηγική του κόμματός του.

Οι αντιδράσεις του ιδίου, αλλά και των στελεχών του, την ώρα που η χώρα κάνει δειλά βήματα εξόδου από την κρίση, είναι ενδεικτικές αυτού του αδιεξόδου. Αρχικά έκαναν λόγο για στημένη έξοδο στις αγορές! Μια συμπαιγνία, δηλαδή, του παγκόσμιου και αδυσώπητου συστήματος των αγορών, που πριν από περίπου τέσσερα χρόνια πέταξε την Ελλάδα εκτός, με ποιους; Με την Ελληνική Κυβέρνηση; Την Μέρκελ και όλους τους απανταχού «μερκελιστές»; Για ποιο λόγο; Να σταματήσουν την ανοδική(;) πορεία του ΣΥΡΙΖΑ προς την εξουσία; Παιδιαριώδεις ισχυρισμοί, προκειμένου να αιτιολογήσουν την δική τους ανικανότητα να προσγειωθούν στην πραγματικότητα και να δημιουργήσουν μια ρεαλιστική εναλλακτική λύση.

Στη συνέχεια εμφανίστηκαν με τον ισχυρισμό πως πρέπει να μείνουμε στον δανεισμό με 1,5% στο πλαίσιο του μνημονίου, το οποίο ωστόσο καταδικάζουν και προαναγγέλλουν πως θα το καταργήσουν. Υποστήριξαν ακόμη πως η έξοδος στις αγορές, μας αφαιρεί το δικαίωμα να διαπραγματευτούμε το χρέος... Ισχυρισμοί που απευθύνονται σε αφελείς και δεν αντέχουν στην κοινή λογική. Επιχειρηματολογία, που δείχνει άγνοια ή εσκεμμένη απόκρυψη του τρόπου με τον οποίο λειτουργούν οι διεθνείς αγορές, αλλά και η σημασία που έχει η επιστροφή μιας χώρας στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα, μετά μάλιστα τις οδυνηρές προσπάθειες και την τεράστια ύφεση που γνώρισε τα τελευταία χρόνια.

Είναι πράγματι μια πολιτική μιζέριας που δείχνει το στρατηγικό αδιέξοδο της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, που στήριξε την πολιτική του, αλλά και την ύπαρξή του στον πόλεμο κατά του Μνημονίου και τώρα που τα μηνύματα είναι ενθαρρυντικά για έξοδο από το μνημόνιο, νιώθει πως θα μείνει με το πουκάμισο αδειανό.

Όλη αυτή την περίοδο της κρίσης, ο ΣΥΡΙΖΑ παρασύρθηκε σε έναν άκρατο λαϊκισμό και απώλεσε πολλά από τα χαρακτηριστικά ενός ευρωπαϊκού αριστερού προοδευτικού κόμματος, που αναζητά συμμαχίες και προτείνει ρεαλιστικές εναλλακτικές προτάσεις για την αντιμετώπιση των νεοφιλελεύθερων πολιτικών. Αντιθέτως, συναντήθηκε ακόμη και με ακροδεξιές πολιτικές δυνάμεις, όπως οι ΑΝ.ΕΛ, με μόνο κοινό σημείο τους τον λαϊκισμό, την συνωμοσιολογία, την εκμετάλλευση της οργής των απλών ανθρώπων και τον παραλογισμό. Επένδυσε στην καταστροφολογία, προβλέποντας την ανά τρίμηνο καταστροφή της χώρας, αλλά και την πτώση της κυβέρνησης.

Και τώρα, που όλα δείχνουν πως η χώρα βαδίζει προς την έξοδο από την κρίση, μοιάζει να ανησυχεί για το τι θα κάνει χωρίς «βαρβάρους». Το δίλημμα «Με την Μέρκελ ή τον ΣΥΡΙΖΑ», αυτή την αγωνία υποκρύπτει…
Ο Μιχάλης Κυριακίδης είναι δημοσιογράφος,Δ/ντής Σύνταξης της «Μεταρρύθμισης»

2 σχόλια:

  1. Μου άρεσε η εισαγωγική σου φράση, Λεο. Ετσι ειναι: " τα πάντα ρει, τα πάντα χωρεί και ουδέν μένει".

    Και να μην ξεχνάμε οτι τα ποτάμια κυλούν καθε -ανεπανάληπτη- στιγμή. Ανανεώνονται διαρκώς μέσα στο συνεχές γιγνεσθαι. Δεν μένουν ποτε ιδια, έστω κι αν κάποτε θελουμε να πιστεύουμε το αντίθετο.

    Αλικη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Λεό μου, θα σε στενοχωρήσω, αλλά καλύτερα, έτσι, παρά να σε αφήνω, στις όποιες ψευδελπίδες σου :

    Η ήττα όλων όσων υπερασπίζονται οι απόψεις σου θα είναι συντριπτική. Η χώρα γλυστρά προς την κατεύθυνση της δραχμής, όσο και αν δεν μπορείς να αποδεχθείς.

    Και φυσικά, η τρέχουσα διαχείριση, που διεξάγεται, από τους ξένους δανειστές και τους εντόπιους μπράβους τους δεν κάνει τίποτε άλλο, εκτός από το να υποδαυλίζει αυτή την πραγματικότητα. Υπό τις παρούσες συνθήκες και όσο δεν επιλέγεται, από το εντόπιο υπηρετικό προσωπικό, μια ριζοσπαστική διαχείριση της κρίσης, δεν θα μπορούσε, άλλωστε, να γίνει και διαφορετικά. Η πραγματικότητα είναι αυτή, που είναι και έτσι, όπως είναι - είτε αυτό είναι αρεστό, είτε όχι.

    Και φυσικά, αυτήν την πραγματικότητα την λούζονται όλοι. Με πρώτους εκείνους, οι οποίοι, πεισματικά, την αρνούνται...

    ΑπάντησηΔιαγραφή