ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Γεια χαρα Δημήτρη Κουμάνταρε

Γεια χαρα Δημήτρη Κουμάνταρε

Παρατηρητήριο

Όλα, όμως, κάποτε τελειώνουν. Όπως τελείωσε και η Σοβιετική Ενωση κάποτε – παρά τις μεγαλειώδεις παρελάσεις και παρά τις απανωτές νίκες επί του επάρατου καπιταλισμού. Και παρά τα υπέρλαμπρα εκείνα επιτεύγματα, μοναδικοί κληρονόμοι των οποίων έχουν μείνει σήμερα οι σύντροφοι Τσίπρας-Καμμένος της Ελλάδας, Μαδούρο της Βενεζουέλας και Kim Jong-un της Βόρειας Κορέας.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Εμείς οι δάσκαλοι θα συνεχίσουμε μέσα στις πιο αντίξοες συνθήκες να μαθαίνουμε στα παιδιά μας γράμματα. Ο καθένας και η καθεμιά με το δικό του τρόπο και με εφόδιο τις όποιες γνώσεις και ικανότητες διαθέτει. Δεν το κάνουμε πάντα με επιτυχία και δεν θα το κάνουμε όλοι. Δεν περιμένουμε και πολλά από την όποια εξουσία, που συνήθως δεν ξέρει ούτε πού πατά ούτε πού βρίσκεται στον τομέα της Παιδείας. Ξέρουμε ότι κάθε καλή προσπάθεια εκσυγχρονισμού θα πολεμηθεί από μεγάλο μέρος του πολιτικού συστήματος και της συνδικαλιστικής νομενκλατούρας, που θέλουν τη νεολαία ημιμαθή άρα και διαχειρίσιμη. Αλλά θα το παλέψουμε. Θα κρατήσουμε το σχολείο ανοιχτό και, αν και λαβωμένο, ζωντανό. Εσείς φυσικά θα συνεχίσετε να περιφέρετε την πεθαμένη ολοκληρωτική σας ιδεολογία. Ευτυχώς έχει περάσει πλέον η μπογιά της. Ούτε καν μυρίζει.

Αthens Voice

Πέμπτη, 17 Απριλίου 2014

Η Θεούσα



του Σταύρου Τσακυράκη

Η διαβόητη στιχομυθία Μπαλτάκου-Κασιδιάρη σχολιάστηκε ποικιλοτρόπως. Κανείς, όμως, μέχρι τώρα δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία στον τρόπο με τον οποίο ο τέως γενικός γραμματέας του Υπουργικού Συμβουλίου αναφέρθηκε στη θρησκευτική πίστη της Εισαγγελέως του Αρείου Πάγου κ. Ευτ. Κοτζαμάνη. Κάτω από εννέα εικονίσματα στο τοίχο του, ο κ. Τ. Μπαλτάκος έκανε ειρωνικά (και μάλιστα κάπως κακότεχνα) το σταυρό του όχι τόσο για να αποκαλύψει την πίστη της Εισαγγελέως αλλά για να εξηγήσει, υποτίθεται, τη στάση της στη δίωξη της Χρυσής Αυγής. Στη συνέχεια έσπευσε να συμφωνήσει με τον χαρακτηρισμό «θεούσα» που της απέδωσε ο κ. Η. Κασιδιάρης.

Καθένας δικαιούται να ασκεί κριτική στην εισαγγελέα του Αρείου Πάγου για το έργο της υπό τον θεσμικό της ρόλο. Για παράδειγμα, θεωρώ ότι η δημόσια τοποθέτησή της για την άσκηση αναίρεσης στην υπόθεση του χρηματιστηρίου, πριν καν δημοσιευθεί η δικαστική απόφαση, ήταν απαράδεκτη. Η επίκληση, όμως, των θρησκευτικών της πεποιθήσεων, η οποία υποτίθεται ότι από μόνη της εξηγεί την επίμεμπτη στάση της στη δίωξη της Χρυσής Αυγής, δεν είναι κριτική αλλά βαριά προσβολή όχι μόνον του προσώπου της Εισαγγελέως αλλά και όλων των πιστών. Και τούτο διότι εκλαμβάνει ως δεδομένο τον εξοργιστικό ισχυρισμό ότι η πίστη της άνευ ετέρου δείχνει «μεροληψία».

Απορώ γιατί άνθρωποι σαν τον Μπαλτάκο και τον Κασιδιάρη δεν προκαλούν τη μήνι της εκκλησίας και των πιστών. Γιατί θεωρούνται υποστηρικτές της εκκλησίας όσοι δεν διστάζουν να προσβάλουν με τόσο βάναυσο τρόπο τη θρησκευτική πίστη; Αντίθετα, αντίπαλοι της εκκλησίας θεωρούνται όσοι, όπως το Ποτάμι, υποστηρίζουν το διαχωρισμό εκκλησίας και κράτους.

Καταλαβαίνω τη δυσπιστία των πιστών αλλά δεν είναι δικαιολογημένη και το παράδειγμα της Αμερικής είναι ιδιαίτερα διαφωτιστικό. Οι πατέρες της Αμερικανικής Δημοκρατίας, βαθιά θρησκευόμενοι άνθρωποι, αποφάσισαν το διαχωρισμό κράτους-εκκλησίας κρίνοντας ότι με τον τρόπο αυτό εξυπηρετούνται καλύτερα τα συμφέροντα τόσο του κράτους όσο και των θρησκευτικών κοινοτήτων. Από τη μία μεριά, το κράτος αποφεύγει τη διακριτική μεταχείριση ή έστω την υποψία διάκρισης υπέρ ή κατά ορισμένων πολιτών. Από την άλλη μεριά, η εκκλησία αφήνεται απερίσπαστη στο πνευματικό της έργο και δεν περιέρχεται σε μία κατάσταση πνευματικού εφησυχασμού που δημιουργείται από τη διασύνδεσή της με το επίσημο κράτος.

Η θέση για σαφή διαχωρισμό κάθε άλλο παρά σημαίνει έλλειψη σεβασμού προς το θρησκευτικό συναίσθημα των πολιτών και το ρόλο των θρησκευτικών κοινοτήτων σε μια κοινωνία.. Ο σεβασμός απορρέει από μια βαθιά φιλοσοφική θέση που απαιτεί από το κράτος να σέβεται όχι μόνο τη πίστη των πολιτών προς μια θρησκεία αλλά και κάθε πνευματική τους επιλογή που είναι πολύτιμη για τη διαμόρφωση της ζωής τους.




1 σχόλιο:

  1. Συμφωνώ απόλυτα με το άρθρο σας. Ένα σχόλιο μόνο: Γράφετε: "η εκκλησία αφήνεται απερίσπαστη στο πνευματικό της έργο και δεν περιέρχεται σε μία κατάσταση πνευματικού εφησυχασμού που δημιουργείται από τη διασύνδεσή της με το επίσημο κράτος". Μα αυτό ακριβώς θέλει και η Ιεραρχία της Εκκλησίας. Μετά από πολύχρονες διώξεις, πραγματικές και φανταστικές, επιθυμεί τον απόλυτο εφησυχασμό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή