ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Κυριακή, 11 Μαΐου 2014

Παιδεία και υποκρισία


του Περικλή Βαλλιάνου από τη Μεταρρύθμιση

Σε μια από τις τελευταίες της συνεντεύξεις η Ζακλίν ντε Ρομιγύ ρωτήθηκε ποια κατά την γνώμη της είναι η σχέση ανάμεσα στο νεοελληνικό σχολείο και την αρχαία ελληνική γραμματεία. Η απάντησή της ήταν ότι ο σημερινός Έλληνας γνωρίζει κατά κανόνα τους αρχαίους συγγραφείς μονάχα σαν ονόματα δρόμων.

Παρακολουθώ από προχθές τον πανηγυρισμό στα ΜΜΕ για το γεγονός ότι εννέα στα δεκαπέντε πιο πολυδιαβασμένα βιβλία στον κόσμο είναι αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων. Δεν είναι και αυτό παρά έκφραση του κούφιου και αμαθούς εθνικισμού που έχει μολύνει ως το μεδούλι τη συλλογική συνείδηση αυτής της χώρας.

Στοιχηματίζω ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ασχολούμενων με «θέματα πολιτισμού» στις εφημερίδες δεν έχει ιδέα τι είναι ο Φαίδων και ο Φαίδρος, δεν έχει ρίξει μια φευγαλέα ματιά σε ποίημα της Σαπφούς, για να μην μιλήσουμε για το Έργα και Ημέραι του Ησιόδου, αυτή τη συγκλονιστική κραυγή για κοινωνική δικαιοσύνη. Από την Ιλιάδα και την Οδύσσεια ίσως κάτι τους έρχεται στο μυαλό, αλλά μην ζητάτε και πολλά. Τι Κλεοπάτρα, τι Πηνελόπη…. Για να είμαστε δίκαιοι δεν είναι μόνο οι εθνοπατέρες μας που μπερδεύουν τους «προγόνους τους». Όσο δε για τον μέσο μαθητή ή φοιτητή μας τα πράγματα είναι χειρότερα: είναι διαπιστωμένο ότι δεν έχουν ξεκαθαρισμένο τι ακριβώς συνέβη το 1821 ή το 1940. Απόλλων και Ηρακλής γι’ αυτούς είναι ποδοσφαιρικές ομάδες.

Από κει και πέρα όλες οι άναρθρες κραυγές για τους «βελανιδοφάγους» που θέλουν να μας κλέψουν τον πολιτισμό μας δεν είναι παρά χρυσαυγίτικα γρυλίσματα (με ευρύτατη δυστυχώς απήχηση) που μονάχα θυμηδία και περιφρόνηση προκαλούν όπου ακούγονται ανά τον κόσμο. Παρόμοια και με την υποκριτική προσωπολατρία της Μαρίας Κάλλας: «η μεγάλη Ελληνίδα», η «μεγαλύτερη φωνή όλων των εποχών», όταν η αισθητική διαμόρφωση της συντριπτικής πλειοψηφίας είναι μέσα από το σκυλάδικο, δηλαδή το αντίθετο της μουσικής. Αφήστε την ήσυχη εσείς που δεν έχετε την παραμικρή σχέση με την τέχνη της.

Η ουσιαστική είδηση, όμως, των ημερών είναι η τελευταία θέση της Ελλάδας στην αξιολόγηση των εκπαιδευτικών συστημάτων της Ευρώπης, με πτωτική μάλιστα δυναμική. Τίποτα δυστυχώς το αξιοπερίεργο. Την άθλια κατάσταση την έχουμε τόσο συνηθίσει, που ακόμα και να πονάμε και να θλιβόμαστε μας φαίνεται μάταιο. Η κατάντια αυτή είναι και το μόνο αναμενόμενο όταν ο «ηρωϊκός αγώνας» των συνδικαλιστών είναι για να κρατηθούν τα παιδιά μακρυά από τις αίθουσες, η «αξιολόγηση» casus belli σε όλες τις βαθμίδες, η θήρα των ιδιαίτερων κύριο μέλημα τόσο πολλών και κυρίαρχοι της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης οι φροντιστηριάρχες. Δεν περιμένω καμμιά σοβαρή συζήτηση για το θέμα. Είναι από αυτά που εύκολα ξεχνιούνται. Γιατί όλους τους συμφέρει: από το υπουργείο μέχρι τους φανατικούς του αντιπάλους, τις κομματικές συντροφίες μέσα στα σχολεία.

Αυτό που αναμένω όμως οσονούπω είναι βαρυσήμαντες δηλώσεις τόσο των πρυτάνεων όσων και των συνδικαλιστών μας για το πόσο αβάσιμες είναι οι αρνητικές κρίσεις του αγγλοσαξονικού «τεχνοφασισμού» για το ποιόν της παιδείας μας. Πρόκειται, θα μας πουν, για άλλη μια συνομωσία των σκοτεινών κέντρων του εξωτερικού για να ταπεινώσουν τον λαό μας. Στην πραγματικότητα δεν έχουμε το χείριστο, αλλά το άριστο σύστημα παγκοσμίως, σύμφωνα με άλλα, «σωστά» κριτήρια που θα βγάλουν από το μυαλό τους. Θα παραπέμψουν μάλιστα και σε άλλες περίεργες λίστες, όπου ανάμεσα στην πρώτη χιλιάδα θα φιγουράρουν τρία ή τέσσερα ελληνικά ΑΕΙ αντί του ενός που βάζουν οι προκατειλημμένοι δυτικοί.

Αυτό είναι το θέατρο που παρακολουθούμε χρόνια τώρα από τους προικισμένους ακαδημαϊκούς ηγέτες μας, η τακτική που μας έχει φέρει στον βυθό. Βαφτίζοντας όμως την αποτυχία «μαγκιά» είναι η σίγουρη συνταγή για να πάμε ακόμα πιο κάτω. Ακούω ότι επίκειται νέος γύρος κλεισίματος των πανεπιστημίων. Ελπίζω να είναι ψέμμα. Δεν αισιοδοξώ όμως.

Η καταστροφή της παιδείας από τα κόμματα ήταν το μεγαλύτερό τους έγκλημα. Αυτό προκάλεσε την οικονομική κατάρρευση, γιατί από τέτοια σχολειά βγήκαν εκείνοι που διαχειρίστηκαν τα δημόσια πράγματα με αποκλειστικό γνώμονα το ιδιοτελές φατριαστικό τους συμφέρον. Όταν αυτοί που κλέβουν τις κάλπες για να ματαιώσουν δημοκρατικές διαδικασίες στα ΑΕΙ επιβραβεύονται από τους πολιτικούς τους εντολείς και γίνονται ευρωβουλευτές, όταν η βίαιη σύλληψη και φυλάκιση της συγκλήτου αποκαλείται «δίκαιη μορφή πάλης» από κάποιους που φιλοδοξούν να μας κυβερνήσουν, τι άλλο να περιμένεις;

Αυτές οι εκλογές είναι μια ευκαιρία για να εκφραστεί η οργή και η αηδία για τα παραπάνω κακουργήματα. Γιατί η μεγάλη πλειοψηφία του λαού τα έχει συνειδητοποιήσει, όσο κι αν μέχρι τώρα σιωπούσε.
Ο Περικλής Βαλλιάνος είναι υποψήφιος ευρωβουλευτής με το Ποτάμι

2 σχόλια:

  1. "ο σημερινός Έλληνας γνωρίζει κατά κανόνα τους αρχαίους συγγραφείς μονάχα σαν ονόματα δρόμων"!! Πως αφησε η ΟΛΜΕ αυτη τη κυρια να ξεστομισει τετοια βρισια κατα των συγχρονων Ελληνων; Τι εκανε ο κ. Πελεγρινης και οι αλλοι πνευματικοι ηγετες; Ειπε τιποτε η Ακαδημια Αθηνων;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΠΛΗΡΩΝΑΝ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ 10.000€
    Φάμπρικα πανεπιστημιακών εργασιών μέσω Facebook
    Μια απίστευτα κερδοφόρα επιχείρηση είχε στήσει μέσω Facebook ένας 47χρονος πωλώντας πανεπιστημιακές και διπλωματικές εργασίες σε φοιτητές έναντι αδράς αμοιβής, η οποία σε κάποιες περιπτώσεις έφτανε και τις 10.000 ευρώ.

    Η υπόθεση αποκαλύφθηκε όταν η αστυνομία εντόπισε προφίλ στο μέσο αυτό κοινωνικής δικτύωσης, μέσω του οποίου οι διαχειριστές του αναλάμβαναν την εκπόνηση και επιμέλεια πανεπιστημιακών εργασιών, καθώς και πτυχιακών και μεταπτυχιακών διπλωματικών εργασιών για διάφορους τίτλους σπουδών, έναντι αμοιβής.

    Οι αρχές έφτασαν έτσι στα ίχνη του 47χρονου ο οποίος, όπως διαπιστώθηκε συνεργαζόταν με άλλα άτομα για την εκπόνηση των εργασιών. Ανάλογα με το είδος της εργασίας (πτυχιακή, μεταπτυχιακή, διδακτορικό) κυμαινόταν και η αμοιβή, που ξεκινούσε από 2.000-3.000 ευρώ και έφτανε έως και 10.000 ευρώ.
    Σύμφωνα με αστυνομικές πηγές, ο 47χρονος, ο οποίος δήλωνε άνεργος, δραστηριοποιούνταν με αυτόν τον τρόπο τους τελευταίους 18 μήνες τουλάχιστον ενώ από την έως τώρα έρευνα έχει διαπιστωθεί ένα «πελατολόγιο» περίπου 250 ατόμων, ενώ εκτιμάται ότι οι «αγοραστές» ξεπερνούν τις 2.500.
    [....]
    Επιπλέον, κατά την επιτόπια έρευνα στον ηλεκτρονικό υπολογιστή του, βρέθηκαν αποθηκευμένα λογιστικά φύλλα (excel), από τα οποία προέκυψε ότι συνεργαζόταν τουλάχιστον με εκατόν οκτώ (108) άτομα, τους οποίους χρησιμοποιούσε ως συντάκτες των εργασιών.
    [....]

    http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22768&subid=2&pubid=64006763

    Αφώτιστος Φιλέλλην

    ΑπάντησηΔιαγραφή