ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Κυριακή, 25 Μαΐου 2014

Βάλτε λίγο ΠΟΤΑΜΙ στη ζωή σας


Δεν το ανέβασα προεκλογικά για να μην πει κανένας ότι "εκβιάζω" τους φίλους μου τους αντιποτάμιους. 

του Λεωνίδα Καστανά

Βάλτε λίγο ΠΟΤΑΜΙ στη ζωής σας. Για σας το λέω σύντροφοι και φίλοι και αδελφοί της λεγόμενης κεντροαριστεράς. Εντάξει, δεν είναι το κόμμα που θα θέλαμε, με τις επεξεργασμένες θέσεις, τις μαζικές διαδικασίες, τις τάσεις (και τα παραμάγαζα). Και το one man show του Σταύρου το ξέρω ότι σας ενοχλεί. Αλλά βλέπετε αυτός έκανε το βήμα μπρος ενώ εμείς κάναμε μόνο βήματα πίσω. Και τις μαζώξεις με τις ερωτοαπαντήσεις δεν τις έχετε συνηθίσει. Κάπου δεν σας κάθονται. Tea Party κι έτσι. Αλλά αν ερχόσασταν σε κάποια από αυτές θα βλέπατε έναν άλλο κόσμο, χωρίς γκρίζα ή ξεσκέπαστα κεφάλια, χωρίς τη σπουδή του μπαρουτοκαπνισμένου αριστερού, αλλά και χωρίς τη ξύλινη γλώσσα του τέως πασοκικού στελέχους. Έναν άλλο, συχνά όμορφο κόσμο, καλαίσθητο, χαμογελαστό, που είδε λίγο φως και μπήκε. Χωρίς ίσως και να ξέρει που μπήκε και τι θα κάνει. Αλλά έκανε την κίνηση με ενθουσιασμό και αθωότητα.

Δεν θελήσατε να συνταχθείτε με την ΕΛΙΑ και καλά κάνατε. Δύναμη σταθερότητας, αλλά και δύναμη από τα παλιά. Κρατικοδίαιτοι μηχανισμοί έτοιμοι να καταπνίξουν κάθε διαφορετικό και να αναπαράγουν το προηγούμενο, αυτό που κατέρρευσε αλλά ζει και βασιλεύει τόσο μέσα στις καρδιές τους όσο και στις καταθέσεις τους. Με νέους φίλους ιδιαίτερα αξιόλογους, αλλά κομπάρσους μπροστά στο βαθύ διευθυντήριο. Κάποιοι φύγατε από του Φώτη απηυδισμένοι, χολωμένοι και ίσως ακόμα αναρωτιέστε πως χάσαμε τρία χρόνια  προσπαθώντας να μεταφράσουμε τα γιαμαμότο. Πως πιαστήκαμε κώτσοι, πως δεχτήκαμε το 4-2-1, πως μας φόρεσαν την ταμπέλα του δεξιού, άνθρωποι που δεν έχουν βγάλει με τον ιδρώτα τους δύο δεκάρες. Άνθρωποι που είναι τόσο βαθιά Συριζαίοι (της χειρότερης ποιότητας) αλλά δεν το ξέρουν.   Πως πιστέψαμε ότι το μαγαζί αυτό είχε ανθρώπους που μπορούσαν να υπερβούν την ιστορία τους, να πάρουν την ευθύνη και να κάνουν το μεγάλο βήμα. Που έκανε ένας άσχετος, ο Σταύρος. Να μην το ξεχνάμε.

Φίλοι, πιστοί στην ιδέα της καθολικής μεταρρύθμισης, στο όνειρο του αριστερού φιλελευθερισμού, φίλοι της ιδέας μιας άλλης ορθολογικής και ευρωπαϊκής Ελλάδας στέκεστε τώρα μετέωροι στο χώρο. Διστάζετε να  ιππεύσετε τη συγκυρία, ελπίζοντας στην επόμενη μέρα. Τι κάνετε; Υπομονή, όπως είπε ένα καλός μου φίλος. Η αυριανή μέρα δεν θα είναι και πολύ διαφορετική αν δεν έχει την ακίδα που θα αναγκάσει τον κόσμο μας να φωνάξει «ως εδώ πολιτικάντηδες της πλάκας» ας κάνουμε  πολιτική χωρίς εσάς. Δεν σας βαρεθήκαμε εμείς. Σας βαρέθηκε ο εαυτός σας. Πάρτε σύνταξη, αντέτε στο εξοχικό σας, γράψτε βιβλία αλλά μη μας τα σκοτίζετε.  Η αλήθεια είναι ότι πίστεψα και εγώ στο μετασχηματισμό του παλιού, στη θεωρία της μη παρθενογέννεσης, στο όλοι μαζί ξανά μανά οι ίδιοι, που όμως κατάλαβαν και θέλουν να το πάρουν αλλιώς για να μη βρουν. Φίλοι μου ούτε εμείς καταλάβαμε πολλά.  Και μεις παλιό είμαστε, παμπάλαιο και ας μην είμαστε πολιτικοί και ας μην βάλαμε το δάχτυλο στο μέλι.   


Σ αυτήν τη συγκυρία απαιτείται να βάλουμε όλοι εμείς λίγο ΠΟΤΑΜΙ στη ζωή μας αλλά και στη ζωή του τόπου. Να εγκαταστήσουμε μια καινούργια και υπό διαμόρφωση πολιτική δύναμη, με στοιχεία πατριωτισμού, κοσμοπολιτισμού, φιλελευθερισμού, ορθής λογικής και συνεννόησης. Εντάξει και ελαφριού ανώδυνου λαϊκισμού. Αντίπαλο δέος στον αριστερό και ακροδεξιό εθνολαϊκισμό. Σφήνα στην τρίτη θέση που εποφθαλμιά το όνειδος της Χρυσαυγής. Μια δύναμη σταθερότητας που κονταίνει το ΣΥΡΙΖΑ και ενοχλεί τη ΝΔ. Που ανακατεύει το σύστημα, αλλά προς το παρόν δεν ποδηγετείτε, δεν ελέγχεται. Με τα καλά και τα κακά του. Δεν θα λύσει το ΠΟΤΑΜΙ το πρόβλημα της χώρας. Οι πολιτικοί θα το λύσουν και οι επαϊοντες, αν τα καταφέρουν ποτέ. Το ΠΟΤΑΜΙ απλά φέρνει κανονικούς ανθρώπους στο προσκήνιο και κάποιοι από αυτούς έχουν ιδέες και ικανότητες να τις πραγματοποιήσουν. Αν μετρήσουμε τους καραγκιόζηδες που μας κυβέρνησαν τα τελευταία 40 χρόνια θα βάλουμε τα κλάματα. Αν αναλογιστούμε τα σοβιετικά ή πασοκοτραφή ζόμπυ που ετοιμάζονται θα το βάλουμε στα πόδια. Ας δώσουμε ευκαιρία και στους ανθρώπους της διπλανής πόρτας. Δηλαδή σε μας.    

6 σχόλια:

  1. Εξαιρετικό!

    Αλικη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. "και στις καταθέσεις τους". Ωφείλεις μια συγνώμη - τουλάχσιτον. Τι ισοπέδωση είναι αυτή; Δεν σε αναγνωρίζω.
    "μια καινούργια και υπό διαμόρφωση πολιτική δύναμη, με στοιχεία πατριωτισμού, κοσμοπολιτισμού, φιλελευθερισμού, ορθής λογικής και συνεννόησης". Με τον Δήμου μαζί ή όχι; Ποτέ δεν είναι έτσι απλά τα πράγματα Λέων.
    Μπάμπης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Λέο,
    Δεν νομίζω ότι υπάρχει δυνατότητα πλέον να παρακολουθεί κανείς τις οβιδιακές μεταμορφώσεις σου.
    Ως φυσικός γνωρίζεις ότι χωρίς μία συνεκτική θεωρία, η οποία μεν τροποποιείται, προσαρμόζεται και ενίοτε (αλλά όχι κάθε κάθε μέρα) ανατρέπεται και αντικαθίσταται, δεν υπάρχει δυνατότητα ούτε κατανόησης, ούτε δράσης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μεταμορφώσεις; Δεν τις αντιλαμβάνομαι. Το ΠΟΤΑΜΙ είναι ένα όχημα να ιππεύσουμε τη συγκυρία. Η θεωρία είναι πάντα εδώ. Αλλά χρειάζεται και η πολιτική. ΠΑραμένουμε φίλοι του μεσαίου χώρου φίλε Δημήτρη

      Διαγραφή
  4. Και ακτίνες φωτός (με διάφορα χρώματα) και πολύ μαύρο σκοτάδι βγήκαν απο αυτές τις κάλπες. Ευρωπαϊκές και αυτοδιοικητικές.
    Η επιτυχία του Ποταμιού είναι μιά από τις φωτεινές ακτίνες.
    Εύχομαι να δυναμώσει αυτό το φώς, και άλλα, μήπως και μπορέσουμε ως χώρα να διακρίνουμε κάποιο δρόμο διεξόδου.
    Πρέπει τώρα να κάνουμε όλοι κουράγιο, να εκπέμψουμε λίγη αισιοδοξία. Και γιατί όχι; Δεν είμαστε ω χώρα εξαίρεση, μια σκοτεινή κηλίδα της ηπείρου μας. Τι να πούν λόγου χάρη οι Γάλλοι, οι Βρετανοί; Πως σκοτεινιάζουν έτσι αυτές οι χώρες, όπου ξεκίνησε η κοινοβουλευτική δημοκρατία των Νέων Χρόνων;
    Μήπως άραγε τώρα πρέπει να μεταδωσουμε εμείς οι Έλληνες (και μαζί μας οι Ιταλοί, οι Ισπανοί, οι Ρουμάνοι, οι Βούλγαροι και λοιποί Βαλκάνιοι ή Μεσογειακοί), λίγο κουράγιο στη δυτικότερη, δυνατή, περήφανη Ευρώπη;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Αλλωστε , ο (και πλουσιος χωρις μιζεριες και κλαψες ) ποιητης του ερωτα και της χαρας, αναφωνησε βλεποντας ολα αυτα τα κατωτερω, εις την οδον Φιλελληνων * εκστασιασμενος απο το ελληνικο φως, κλπ….

    “Θεέ ! O καύσων αυτός χρειάζεται για να υπάρξη τέτοιο φως ! Tο φως αυτό χρειάζεται, μια μέρα για να γίνη μια δόξα κοινή, μια δόξα πανανθρώπινη, η δόξα των Eλλήνων, που πρώτοι, θαρρώ, αυτοί, στον κόσμον εδώ κάτω, έκαμαν οίστρο της ζωής τον φόβο του θανάτου”.

    * Εις την (ημισειαν) οδον του ημισεως νικνειμ μου

    Εις την Οδόν των Φιλελλήνων Εμπειρίκος Aνδρέας

    http://panosz.wordpress.com/2014/03/21/nikos_xanthopoulos/#comment-223234

    ΑπάντησηΔιαγραφή