ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τετάρτη, 21 Μαΐου 2014

Δεν υπάρχουν βρώμικες αναφορές στη σεξουαλικότητα. Υπάρχουν βρώμικοι άνθρωποι


Νίκος Κτιστάκης

Ένα σχόλιο στην ανάρτησή μου "πονάει πάντα η πρώτη φορά" στην Athens Voice. (Leo)

Στην πραγματικότητα αυτό που πραγματεύεται η διαμαρτυρία εναντίον του σποτ, δεν είναι εναντίωση στο σεξισμό ( αλήθεια τί ακριβώς σημαίνει αυτή η λέξη; Ο - ισμός του σέξ;), αλλά η εμμονή σε συντηρητισμό.
Να μήν το πιάσουμε φροϋδικά,να μήν μιλήσουμε για τα τρία στάδια της γενετήσιας ανάπτυξης και ότι ο άνθρωπος είναι κατά ουσίαν σεξουαλικό όν,σε όλες τις εκφράσεις και εκφάνσεις του.Αρκεί να πούμε πώς η σεξουαλικότητά μας βρίσκει πάντα τρόπο να εκφραστεί,και αυτό δέν είναι καθόλου κακό ως χαρακτηριστικό της ανθρώπινης φύσης.


Δέν έχω καταλάβει ακόμη τήν υποκρισία τών φεμινιστριών,που σήμερα ( μόλις σήμερα) η τηλεόραση θα προβάλει διαφήμιση με σαμπουάν που κάποια ημύγιμνη θα λούζεται και θα υποδυθεί οργασμό μπροστά μας,γιατί το αφρόλουτρο είναι τόσο ηδονικό,ενώ σε άλλη διαφήμιση ένα άλλο καλλίγραμμο μοντέλο θα γλύφει ένα παγωτό κοιτάζοντάς μας λάγνα σάν να κάνει στοματικό σέξ,και δέν ξεσηκώθηκαν ποτέ που το γυναικείο σώμα έχει μετατραπεί σε εμπόρευμα,αλλά ξεσηκώθηκαν επειδή το τηλεοπτικό σπότ της πολιτικής διαφήμισης έχει υπονοούμενα για σχέση σέξ και εκλογών.


Και τί λέει το επίμαχο ( αυτό με τήν νέα κοπέλα) σπότ,που θεωρείται σεξιστικό; Οτι τήν πρώτη φορά πρέπει να προσέχεις,να δωθείς σε κάποιον που εμπιστεύεσαι.
Μα αυτό ( εκτός από το ότι είναι αλήθεια), είναι και μία συντηρητική άποψη.
Δέν μιλά για άκρατο σέξ της μίας νύχτας και με σκοπό τήν απόλαυση,( που φυσικά δέν είναι ούτε αυτό κακό).
Εμένα περισσότερο μου έβγαλε καθωσπρεπισμό και συντηριτικότητα,γιατί πιά θα ήταν η συμβουλή ενός πατέρα και μητέρας στήν έφηβη κόρη τους για τήν πρώτη φορά του σέξ;


Να το κάνεις παιδί μου,αλλά με κριτήριο όχι μόνο γιατί τόν γουστάρεις,αλλά να επιλέξεις κάποιον που τόν εμπιστεύεσαι πώς θα σε σεβαστεί και σε αγαπάει. Εκείνο λοιπόν που οι φεμινίστριες αντιμάχονται δέν είναι η ουσία,αλλά επιδιώκουν τήν απαλοιφή οποιασδήποτε αναφοράς στο σέξ.


Επιθυμούν έναν ξύλινο λόγο,με πλήρη αγνόηση οποιασδήποτε έκφρασης για σέξ,ώς μίας νέας νεοσυντηριτικής κοινωνίας,άχρωμης,άοσμης και ασεξουαλικής.
Και αυτό το στηρίζουν δήθεν πώς προσβάλλεται η γυναικεία υπόσταση σε κάθε αναφορά για το σέξ.Μερικά χρόνια πρίν είχε γίνει μία ευρεία συζήτηση πώς χάθηκαν οι πραγματικοί άνδρες,όλοι είναι γκέοι κτλ. Μα άν για να μιλήσει ένας άνδρας με μία γυναίκα χρειάζεται νομική συμβουλή,και για να κάνει δεσμό μαζί της συμβολαιογραφική πράξη....


Πρόσφατα παρακολούθησα δύο νεαρούς που πείραξαν μία όμορφη κοπέλα.Αυτή περπατούσε στο πεζοδρόμιο,και ο αέρας της ανασήκωσε τη φούστα.Οι νεαροί φώναξαν : << φύσα αέρα σύμμαχε>>, και με διασκέδασε το γεγονός που αυτή η έκφραση ακόμη υπάρχει από τις δικές μας εποχές.
Τί θα έπρεπε λοιπόν να κάνουμε σε αυτούς τους δύο νεαρούς θαυμαστές του ωραίου φύλλου; Να τους συλλάβουμε: Να τους μηνύσουμε για προσβολή προσωπικότητας:


Να τους κατηγορήσουμε για σεξισμό και υποβίβαση της γυναικείας υπόστασης; Γίναμε λοιπόν τόσο μυγιάγγιχτοι και ασεξουαλικοί; Ο Άλμπερτ Καμύ στήν << πτώση>>, στόν φιλοσοφικό μονόλογο του Ζαν Μπατίστ Κλεμάνς αναφέρει για τα Ελληνικά νησιά,όπου οι φίλοι περπατούν αγκαλιασμένοι.


<< Φαντάζεστε αγαπητέ>> λέει να συνέβαινε αυτό στή Γαλλία; Τί σκάνδαλο.Ομως οι φίλοι στήν Ελλάδα περπατούν αγκαλιασμένοι αθώοι και αμόλυντοι.
Έχει δίκιο ο Καμύ.Ετσι σχολούσαμε κάποτε από το σχολείο.Αγκαλιασμένα αγόρια δύο δύο,τρείς τρεις,πιασμένοι στους όμους σάν τους χορευτές συρτάκι.Και οι μεγάλοι άνδρες,πρίν 30-40 χρόνια περπατούσαν οι φίλοι στο δρόμο αγκαλιασμένοι.


Αυτό άλλαξε για πάντα.Δέν πρόκειτε να υπάρξει πιά.Η αθωότητα δέν είναι παράγοντας που θα λάβει κανείς υπόψιν του.
Η εποχή μας λοιπόν και τα νέα ήθη λένε : καμία συζήτηση για σέξ.Οτι πείτε θα χρησιμοποιηθεί εναντίον σας και θα εκλειφθεί ώς ανάρμοστο και βρώμικο.
Μάταια όμως.Γιατί όπως είπε ο Robert Graves και παραθέτει ώς προμετωπίδα του βιβλίου της η << η σχισμή>>, η νομπελίστας συγγραφέας Ντορίς Λέσινγκ :
<< ο άνδρας πράττει,η γυναίκα είναι>>.


Γιατί δέν υπάρχουν βρώμικες αναφορές στήν σεξουαλικότητα.
Υπάρχουν βρώμικοι άνθρωποι.

3 σχόλια:

  1. Χρειάζεται και λίγο μέτρο όμως. Εγώ, απλώς να θυμίσω την διαφήμιση "μην τον παίρνετε απο πίσω, καλύτερα πάρτε του μια πίπα" - υποτίθεται ότι αναφερόταν σε νοικοκυρά που κυνήγαγε με ενα τασάκι στο χέρι τον άντρα της για να μην ρίχνει κάτω τις στάχτες.
    Μπάμπης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Παρωδία του Χάρρυ Κλύνν ήταν, όχι διαφήμηση: http://www.youtube.com/watch?v=QHXlgC9n5xQ

      Διαγραφή
  2. Πολύ καλό το άρθρο !!! Αλλά κάτι πρέπει να κάνει ο συντάκτης με την ορθογραφία, γιατί την γάμησε εξ ολοκλήρου !!! (σεξιστικό το σχόλιο; ! )

    ΑπάντησηΔιαγραφή