ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Σάββατο, 24 Μαΐου 2014

Οι κανονικοί άνθρωποι ψηφίζουν και ΠΟΤΑΜΙ




Λίγο πριν ψηφίσουμε για το μέλλον μας ( sic) η «Μαργαρίτα» ανεβάζει ένα πραγματικά ωραίο άρθρο ενός δυνατού στελέχους της αγοράς, του φίλου μας Θάνου Τσουμαλάκου ( FRANKE HELLAS) ενός κανονικού ανθρώπου που η δουλειά του είναι να κερδίζει. Δηλαδή ενός "παράνομου" για τα ελληνικά δεδομένα.

του Θάνου Τσουμαλάκου

Οι  χειρισμοί  του δικομματισμού (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ) πριν την κρίση, είχαν καταστήσει τις εκλογικές αναμετρήσεις  εκπληκτικό παράδειγμα σταθερότητας, το οποίο τις προήγαγε σε τμήμα των θετικών επιστημών. Τα πειράματα μπορούσαν, σχεδόν πάντοτε να αναπαραχθούν και τα αποτελέσματα να επιβεβαιωθούν. Το σύστημα δούλεψε με εκπληκτική επαναληπτικότητα και σε τριάντα χρόνια άλλαζε σχεδόν τυπικά τον νικητή. O ΣΥΡΙΖΑ, τώρα, εύχεται το πείραμα να αναπαραχθεί, το αποτέλεσμα να παραμείνει σταθερό, μεταξύ του σημερινού κυβερνητικού πολιτικού μορφώματος και του ιδίου, όπως κάθε αποτέλεσμα των δυνάμεων στην Φυσική.

Με την δήλωση, όμως,  Θεοδωράκη πώς το ΠΟΤΑΜΙ λειτουργεί σαν το Δούρειο ίππο, ώστε να εισέλθουν νέοι άνθρωποι στην πολιτική, ανοίγει ουσιαστικά το «κλειστό» επάγγελμα των πολιτικών, ...μετά τους ταξιτζήδες, τα φορτηγά και τους φαρμακοποιούς.

Ο επαγγελματισμός της πολιτικής μπορεί και πρέπει να πάει περίπατο αύριο και στο μέλλον, μαζί με την συνεισφορά του επωνύμου στην εκλογή βουλευτών & ευρωβουλευτών, όπου η «βαριά κληρονομιά του ονόματος» πριμοδοτεί θετικά μέσω της μεταφυσικής της, τους γόνους ή συγγενείς πολιτικών οικογενειών.
Αντιλαμβανόμαστε, επίσης, την δυσκολία προσαρμογής για τα διάφορα στελέχη-προσωπικότητες, που δεν εκπροσωπούν ούτε την μάνα τους, αλλά είναι υπολογίσιμα και διαπραγματεύονται θέσεις, με μοναδικό πλεονέκτημα πως εξυπηρετούν συμφέροντα. Όταν είσαι συνεχώς στο βυθό,  έχεις ένα  απελπισμένο φλέρτ με τον αφρό. Αυτή είναι τουλάχιστον η διαπραγματευτική τακτική.

Οι πολίτες – κανονικοί άνθρωποι, που αποστρέφονται ότι πολιτικό συνδέεται με το σύστημα που χρεοκόπησε την χώρα αποτελούν  ένα αξιόλογο, εν υπνώσει δυναμικό και  περιμένουν να στηρίξουν αξιόλογες νέες προσπάθειες, χωρίς να λένε κενολογίες και ασυναρτησίες  (και φυσικά μπορούν και να μην είναι ...Χρυσή Αυγή).
Για αυτούς το Ποτάμι είναι μία εναλλακτική, και αντιλαμβάνονται μία καθαρή «τοποθέτηση», με όρους μάρκετινγκ. Ονοματίζει ποιοι θέλει να το ψηφίσουν. Ποιο είναι εκείνο το τμήμα της κοινωνίας, που στοχεύει να εκπροσωπήσει, άρα και να εκφράσει.

Μικρές λεπτομέρειες δείχνουν πώς αντιλαμβάνεται, ελπίζω ειλικρινά, διαφορετικά την πολιτική τακτική. Η αποφυγή έκθεσης στα μίντια, η αποστροφή στους πολιτικούς, η υπερβολή στην διαφάνεια, η μη-τοποθέτηση στις δημοτικές εκλογές είναι θετικά δείγματα. Πραγματική διαμόρφωση τρίτου πόλου με πολιτικές μεταρρυθμίσεις ουσίας, άρα προοδευτικές, για το  εθνικό  κοινωνικό συμφέρον, δεν απαιτούν την μικροκομματική εξειδίκευση, αλλά ηγεσία, διαπραγματευτικές ικανότητες, γνώση της αγοράς, διεθνή δραστηριότητα, και θέληση.

Γιατί το σημερινό πολιτικό κενό δεν καλύπτεται από την παραδοσιακή λογική.
Οι κοινωνικές ομάδες, οι οποίες  υπο-εκπροσωπούνται στην ελληνική πολιτική σκηνή, αυτές που διέλυσε η κρίση,  (μισθωτοί βιομηχανικοί εργάτες και εμποροϋπάλληλοι, στελέχη του ιδιωτικού τομέα, μικροεπιχειρηματίες χωρίς σχέση με το δημόσιο, νέοι και συνταξιούχοι),  ψάχνουν την έκφραση τους αλλά και το μέλλον τους.

Από την άλλη, οι κοινωνικές ομάδες που υπερ-εκπροσωπούνται στους μηχανισμούς εξουσίας, συνήθως με πρόσβαση στο πελατειακό κράτος και την στρεβλή λειτουργία του, μπορούν να συνεχίσουν την  προσπάθεια επιβίωσης στο συρρικνωμένο προνομιακό κοινωνικό τους τμήμα ή να αποφασίσουν να συνδεθούν με το καινούργιο και την νέα προσπάθεια.

Όσο κι αν το διακύβευμα είναι οι ευρωπαϊκές εκλογές και η  επιλογή ευρωβουλευτών, το εκλογικό αποτέλεσμα θα συνδεθεί και θα επηρεάσει  τις επερχόμενες εθνικές εκλογές.  Επειδή η κοινή λογική δεν είναι και τόσο κοινή, αλλά την αντιλαμβάνεται και ο πιο αδαής, το ευρωπαϊκό πρόγραμμα (και η απουσία του) είναι μία υπεκφυγή του παραδοσιακού πολιτικού συστήματος (το οποίο επίσης δεν έχει).

Οι πολίτες-κανονικοί άνθρωποι αντιλαμβάνονται, ότι οι τοπικές παθογένειες καθορίζουν την θέση μας, την επιρροή και τον ρόλο μας στην διεθνή σκακιέρα, για παράδειγμα, ότι στην σημερινή οικονομική διεθνοποιημένη αγορά, η Ελλάδα δεν μπορεί  να παράγει εμπορεύσιμα προϊόντα για όλο τον κόσμο, να δημιουργεί προστιθέμενη αξία και να είναι ανταγωνιστική. Άρα δεν εξάγει και δεν αναπτύσσει την παραγωγική βάση της οικονομίας της.  Είναι αυτό πολιτικό θέμα; Μα φυσικά! Απαιτεί παραγωγικότητα, πειθαρχία, ελκυστικό επιχειρηματικό πλαίσιο στην φορολόγηση και στα εργασιακά, πρόσβαση στις διεθνείς αγορές,  άρα σοβαρό καπιταλισμό.

Ποιοι είναι εχθρικοί σε αυτά; Mα αυτοί που εξαρτούν την ανταγωνιστικότητα τους στην απουσία των παραπάνω, άρα θα αποφύγουν όπως μπορούν την φορολογία, την πληρωμή ΦΠΑ, την νόμιμη εργασία, θα ευνοήσουν την συναλλαγή με τον κρατικό μηχανισμό και θα είναι εχθρικοί σε άνοιγμα των διεθνών αγορών.  Αυτοί που το ανταγωνιστικό τους πλεονέκτημα είναι, ακριβώς, η μη ύπαρξη επιχειρηματικών κανόνων. Είμαστε θετικοί στους πρώτους και δεν επιθυμούμε την απουσία νόμων.
Το ψηφίζουμε;

Είναι η φορολογική δικαιοσύνη δημοκρατικό δικαίωμα; Η διασύνδεση των βάσεων δεδομένων των ελεγκτικών φορέων, η απλοποίηση των διαδικασιών, η απαρέγκλιτη εφαρμογή του ασυμβίβαστου στην φορολογική διοίκηση μπορούν να εξασφαλίσουν περισσότερη φορολογική δικαιοσύνη. Είμαστε θετικοί σε αυτά,  τα ψηφίζουμε;

Ήταν η παλιά ΕΡΤ η αποτύπωση του πελατειακού κράτους;  Πρέπει οι κανόνες λειτουργίας της να εξασφαλίζουν μία χρηστή διαχείριση και ισότιμη έκφραση των πολιτικών σχηματισμών, με αποκοπή της σύνδεσης κυβέρνησης-διοίκησης;
Είμαστε θετικοί σε αυτό,  το ψηφίζουμε;

Είναι το πανεπιστημιακό θεσμικό πλαίσιο υπεύθυνο για την κακή ποιότητα παρεχόμενης ανώτατης παιδείας; Είναι αυτό το πλαίσιο συνέχεια του «φροντιστηριακού»  εκπαιδευτικού μοντέλου αμάθειας.  Πρέπει να αλλάξει το σχολείο, με δυνατότητα ίδρυσης μη κρατικών πανεπιστημίων, με ευθύνη και αυτονομία, με εκπαιδευτική εξωστρέφεια των διδασκόντων, με λογοδοσία ;

Ευνοεί την ανεργία η εμπλοκή του κράτους στο θεσμικό πλαίσιο της απασχόλησης;
Γιατί οι πανευρωπαικοί πρωταθλητές της ανεργίας, δηλαδή  Ελλάδα και Ισπανία, έχουν θεωρητικά τις ευρύτερες συμμετοχικές διαδικασίες διαβούλευσης εργαζομένων και επιχειρήσεων, υπό την αιγίδα των αντίστοιχων υπουργείων εργασίας, υπό του εκάστοτε  υπουργού εργασίας, συνήθως πρώην συνδικαλιστή του δημοσίου;
Λύνουν αυτοί τα προβλήματα, ή τα μεγιστοποιούν; Είμαστε θετικοί στο να συνεισφέρουμε στη επιχειρηματική ανταγωνιστικότητα, με περισσότερη δέσμευση στην εφαρμογή επιχειρησιακού επενδυτικού πλαισίου, το οποίο δεν θα εξαντλείται στην μοιρασιά των κονδυλίων των ΕΣΠΑ με πολιτική συναλλαγή.
Είμαστε θετικοί σε αυτά,  τα ψηφίζουμε;

Ακούσαμε τόσες πολλές αναφορές για την χρηματοδότηση της Χρυσής Αυγής και τόσα λίγα για την χρηματοδότηση των κομμάτων από τα δισεκατομμύρια των ελλειμματικών κρατικών ταμείων.  Η χρηματοδότηση των κομμάτων μαζί με ουσιαστικό έλεγχο στο «πόθεν έσχες» των πολιτικών αποτελούν βασικό συστατικό της συνταγματικής αναθεώρησης.
Είμαστε θετικοί σε αυτά,  τα ψηφίζουμε;

Και μία προσυπογραφή στο «θέλω πάνω από 5% ή θα φύγω», χωρίς διάθεση υπεράσπισης, αλλά κατανόησης: 

Η  αποθέωση του «χρόνου φείδου», αξιολογείται θετικά από το κοινωνικά κυρίαρχο «μουαγιέν» των  fast  κάθε είδους . Η αλήθεια είναι, πως η αναζήτηση οράματος μοιάζει ανιαρή όταν τα χρόνια περνούν. Όλα έχουν αξία αν γίνουν νωρίς.  Αν περπατήσεις από μηνών, αν μιλήσεις τις λεξούλες γρήγορα είσαι ένα έξυπνο μωρό. Διαφορετικά όλοι κάποτε μιλούν και περπατούν.
Καθώς μεγαλώνεις η επιβράβευση της ταχύτητας μετριέται αν τελειώσεις τις σπουδές γρήγορα, αν δουλέψεις καλές (πλούσιες;) δουλειές, αν πλουτίσεις πριν τα σαράντα σου κάνοντας γρήγορα και αποτελεσματικά  deals.
Αλλιώς ποιος ζηλεύει τον ογδοντάχρονο, έστω κι αν κέρδισε το  joker;
Ο Θεοδωράκης ζητά την επιβράβευση της ταχύτητας σε έναν κόσμο fast-food, και δεν τον ελκύει ο ρόλος του πολιτικού στελέχους χωρίς επιρροή και ανταπόκριση.

Είναι αυτό πολιτικά συμβατό και ώριμο; Οχι, αλλά το ψηφίζω.

 Ο Θάνος Τσουμαλάκος  είναι γενικός διευθυντής της FRANKE HELLAS

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου