ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Σάββατο, 3 Μαΐου 2014

H αγωνία αυτού του τόπου για ΖΩΗ



του Κωνσταντίνου Πατέστου

Το Ποτάμι δημιουργήθηκε ως απάντηση “στην αγωνία αυτού τού τόπου για ζωή”.

Ο κατακερματισμός των αυθεντικών μεταρρυθμιστικών δυνάμεων τής ελληνικής κοινωνίας, η αποτυχία συνεργασίας, λόγω των παλαιοκομματικών αντιλήψεων τής ηγεσίας τους, των κομμάτων και των αντίστοιχων παραφυάδων τους που δραστηριοποιήθηκαν στη Μεταπολίτευση, η αμηχανία και η απογοήτευση ενός σημαντικού τμήματος των σκεπτομένων συμπολιτών μας, κατέστησε αναγκαία, απαραίτητη και δίχως περιθώρια αναβολών, τη δημιουργία ενός νέου οργανισμού που, ενώ είναι βαθειά πολιτικός έχει αφήσει οριστικά στην πλάτη του τη νοοτροπία και τις πρακτικές τού παλαιοκομματισμού που γνώρισε η σύγχρονη Ελλάδα. Καταρχάς του λεγομένου δικομματισμού που κυβερνά την πατρίδα μας ανελλιπώς από το 1974, αλλά και όλων των εκφάνσεων τής δημοκρατικής αντιπολίτευσης η οποία, τουλάχιστον σε τοπικό επίπεδο (Δήμοι, Περιφέρειες) αναπαράγει τις ίδιες άθλιες πελατειακές σχέσεις που υποτίθεται ότι καταγγέλει στην κεντρική πολιτική σκηνή. Ακόμη και τα απομεινάρια της πάλαι ποτέ ανανεωτικής αριστεράς, με την αποδοχή τού αποκρουστικού 4-2-1 στην εξ εφόδου κατάληψη θέσων τού Δημοσίου, έδειξαν ότι μοναδική ελπίδα για την ανανέωση τού πολιτικού τοπίου είναι η υπέρβαση των συγκεκριμένων “πολιτικών” συμπεριφορών και των φορέων τους.

Αυτή η πεποίθηση ανταποκρίνεται πλήρως με την ποικιλοτρόπως εκφρασμένη αντίληψη τής κοινωνίας μας, η οποία δεν αντιτίθεται στα κόμματα γενικώς και αορίστως (εξαιρουμένων, προφανώς, των νεοφασιστικών μορφωμάτων, με όποιον μανδύα και αν παρουσιάζονται) αλλά στα συγκεκριμένα παλαιολιθικά κόμματα, δεν κατακρίνει γενικώς και αορίστως την πολιτική δραστηριότητα αλλά τη συγκεκριμένη άθλια πελατειακή δραστηριότητα των παραδοσιακών κομμάτων που έφεραν την πατρίδα μας στο χείλος τού γκρεμού. Και το ότι εντέλει δεν πέσαμε στο βάραθρο οφείλεται, κι ας μην αρέσει σε ορισμένους, ασφαλώς στην ιστορική απόφαση για την ένταξή μας στη μεγάλη ευρωπαική οικογένεια (αρχικά ως ΕΟΚ, εν συνεχεία ως Ευρωπαική Κοινότητα και τώρα ως Ευρωπαική Ένωση) αλλά κυρίως στην κρίσιμη, κοπιώδη αλλά και επιτυχή ένταξή μας στη λεγόμενη Ευρωζώνη και στην υιοθέτηση ως κοινού υπερεθνικού νομίσματος τού Ευρώ.

Η Ευρωπαική Ένωση, δυστυχώς, δεν έχει κατορθώσει να είναι αυτό που ονειρεύτηκαν οι εμπνευστές τής ευρωπαικής ολοκλήρωσης, οι λεγόμενοι ιδρυτικοί πατέρες, μεταξύ των οποίων να μνημονεύσω τους Konrad Adenauer, Winston Churchill, Alcide De Gasperi, Jean Monnet, Robert Schuman και Altiero Spinelli. Η μεγάλη οικονομική αλλά και πολιτισμική ανισότητα μεταξύ Βορρά και Νότου, οι ηγεμονικές τάσεις που χαρακτηρίζουν τη γερμανική συμπεριφορά, οι μεγάλες τιμαριθμικές και μισθολογικές αποστάσεις που χωρίζουν τα κράτη-μέλη, η τεράστια ανεργία στον Νότο -ιδιαίτερα μεταξύ των νέων, πολλοί εκ των οποίων ούτε που έχουν μπεί στην παραγωγική διαδικασία-, η ανορθολογική και εντέλει αντιπαραγωγική δραστηριότητα τού Ευρωπαικού Κοινοβουλίου, έχουν απομακρύνει τούς πολίτες από την ιδέα τής ευρωπαικής ολοκλήρωσης δημιουργώντας μια δυσάρεστη κατάσταση, η οποία επιδεινώθηκε περαιτέρω με την ένταξη ανέτοιμων, τόσο σε οικονομικό όσο και σε πολιτικοκοινωνικό επίπεδο, κρατών τού πρώην σοσιαλιστικού μπλόκ.

Η πολιτική συγκυρία συνέδεσε Το Ποτάμι με τις εκλογές για το νέο, με διευρυμένες και κρίσιμες αρμοδιότητες, Ευρωπαικό Κοινοβούλιο. Είμαι πεπεισμένος ότι οι βουλευτές που θα κατορθώσει να εκλέξει (και η πεποίθησή μου αυτή εδράζεται στην ανάγνωση των αντίστοιχων βασικών προγραμματικών του θέσεων) θα δρασηριοποιηθούν για τη λύση αυτών ακριβώς των αντιθέσεων, με στόχο την ομαλή και σταδιακή μετάβαση από μία ένωση των κρατών-μελών σε μία ολοκληρωμένη οντότητα, που θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ως Ηνωμένες Πολιτείες τής Γηραιάς Ηπείρου.

Ο Κωνσταντίνος Πατέστος είναι αρχιτέκτονας και υποψήφιος ευρωβουλευτής με ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ


1 σχόλιο:

  1. "βαθειά πολιτικός" !!!! Πού το είδες κύριε κι εμένα μου διέφυγε; Και, "η πεποίθησή μου αυτή εδράζεται στην ανάγνωση των αντίστοιχων βασικών προγραμματικών του θέσεων" - αυτό πια είναι για νάναι!!!! Πού τις είδες κύριε κι εμένα μου διέφυγαν; Συμφωνώ στην κριτική της αποτυχίας συνεργασίας "των αυθεντικών μεταρρυθμιστικών δυνάμεων τής ελληνικής κοινωνίας" - απο κεί και πέρα όμως μην θεοποιούμε κάτι που δεν υπάρχει.
    Μπάμπης

    ΑπάντησηΔιαγραφή