ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Γεια χαρα Δημήτρη Κουμάνταρε

Γεια χαρα Δημήτρη Κουμάνταρε

Παρατηρητήριο

Όλα, όμως, κάποτε τελειώνουν. Όπως τελείωσε και η Σοβιετική Ενωση κάποτε – παρά τις μεγαλειώδεις παρελάσεις και παρά τις απανωτές νίκες επί του επάρατου καπιταλισμού. Και παρά τα υπέρλαμπρα εκείνα επιτεύγματα, μοναδικοί κληρονόμοι των οποίων έχουν μείνει σήμερα οι σύντροφοι Τσίπρας-Καμμένος της Ελλάδας, Μαδούρο της Βενεζουέλας και Kim Jong-un της Βόρειας Κορέας.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Εμείς οι δάσκαλοι θα συνεχίσουμε μέσα στις πιο αντίξοες συνθήκες να μαθαίνουμε στα παιδιά μας γράμματα. Ο καθένας και η καθεμιά με το δικό του τρόπο και με εφόδιο τις όποιες γνώσεις και ικανότητες διαθέτει. Δεν το κάνουμε πάντα με επιτυχία και δεν θα το κάνουμε όλοι. Δεν περιμένουμε και πολλά από την όποια εξουσία, που συνήθως δεν ξέρει ούτε πού πατά ούτε πού βρίσκεται στον τομέα της Παιδείας. Ξέρουμε ότι κάθε καλή προσπάθεια εκσυγχρονισμού θα πολεμηθεί από μεγάλο μέρος του πολιτικού συστήματος και της συνδικαλιστικής νομενκλατούρας, που θέλουν τη νεολαία ημιμαθή άρα και διαχειρίσιμη. Αλλά θα το παλέψουμε. Θα κρατήσουμε το σχολείο ανοιχτό και, αν και λαβωμένο, ζωντανό. Εσείς φυσικά θα συνεχίσετε να περιφέρετε την πεθαμένη ολοκληρωτική σας ιδεολογία. Ευτυχώς έχει περάσει πλέον η μπογιά της. Ούτε καν μυρίζει.

Αthens Voice

Τετάρτη, 11 Ιουνίου 2014

Ενάντια στο «λαό»



του Λεωνίδα Καστανά από την Athens Voice

Αμέσως μετά τις πρόσφατες εκλογές έγραψα ότι το μήνυμα της πλειοψηφίας των πολιτών είναι σαφές: «όχι άλλες μεταρρυθμίσεις». Και η κυβέρνηση το έλαβε και αντέδρασε άμεσα. Απέσυρε όσους υπουργούς και υφυπουργούς τόλμησαν να συγκρουστούν με τις συντεχνίες ( όχι πάντοτε με επιτυχία) και ανέσυρε από τι καλάθι του λαϊκισμού ότι πιο παλαιοκομματικό διέθετε για να δώσει το νυν υπέρ πάντων αγώνα διατήρησης στην εξουσία. Προσβλέποντας στους εκατοντάδες μικρόκοσμους που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο σιτίζονται από το κράτος και τους νόμους του η ευρωστία των οποίων κινδύνευε από το έστω και καχεκτικό μεταρρυθμιστικό πνεύμα. Παράλληλα φρόντισε να διατηρήσει και ένα κάποιο πρόσωπο απέναντι στους δανειστές (Χαρδούβελης, Μητσοτάκης) ώστε να μπορέσει να διαπραγματευτεί στοιχειωδών μαζί τους.

Έτσι, ο Χατζηδάκης έφυγε όχι γιατί δεν προσέλκυσε τις απαιτούμενες επενδύσεις και δεν προχώρησε τις ιδιωτικοποιήσεις αλλά γιατί υπήρχε κίνδυνος να το πετύχει. Ο (κακός υπουργός) Αρβανιτόπουλος δεν έφυγε γιατί ακύρωσε την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση στα ΑΕΙ και ηττήθηκε από τους Πελγκρινομυλόπουλους, αλλά γιατί εφάρμοσε ένα έστω και ανάπηρο σχέδιο ΑΘΗΝΑ, γιατί επέτρεψε να ιδρυθούν 60 πραγματικά πρότυπα πειραματικά σχολεία με εξετάσεις εισαγωγής και άμεμπτα αξιολογημένους καθηγητές, γιατί ίδρυσε Τράπεζα Θεμάτων. Ο Άδωνις δεν έφυγε γιατί δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει τη μεταρρύθμιση στην Υγεία, αλλά γιατί συγκρούστηκε με τους φαρμακέμπορους, τους φαρμακοβιομήχανους, τους κλινικάρχες, τους πονηρούς γιατρούς, γιατί μάζεψε το πάρτι της σπατάλης εις βάρος του δημοσίου στερώντας το πολύ σιρόπι από το παντεσπάνι πολλών. Ο Θεοχάρης καρατομήθηκε όχι γιατί δεν συνέλαβε τη φοροδιαφυγή (που δεν τη συνέλαβε) αλλά γιατί υπήρχε φόβος τα ηλεκτρονικά του συστήματα να τη συλλάβουν. Αντ΄ αυτών ήρθαν επίλεκτα μέλη του γνωστού πολιτικού συστήματος να αποκαταστήσουν τις «αδικίες» και να δώσουν αέρα στα πανιά των συνεταίρων στην πορεία προς τις βουλευτικές εκλογές.

Οι δύο κυβερνητικοί εταίροι επέλεξαν να δώσουν τη μάχη με το ΣΥΡΙΖΑ στα μαρμαρένια αλώνια του πιο σκληρού λαϊκισμού και αντιμεταρρυθμισμού. Ακόμα και τη Βούλτεψη επιστράτευσαν για να μη υστερούν σε οξύ και διχαστικό λόγο απέναντι στο Σκουρλέτη. Το δικό τους μήνυμα είναι σαφές. Θα κάνουμε αυτά που πρέπει απέναντι στην Ευρώπη αλλά στο εσωτερικό business us usual. Θα κρατήσουμε αλώβητη την παλιά Ελλάδα μοιράζοντας το πρωτογενές πλεόνασμα που μαζεύτηκε (με οριζόντια και εν πολλοίς άδικα μέτρα) στις συντεχνίες ελπίζοντας να μην μας ξεχάσουν μπροστά στην κάλπη. Μόνο που το γήπεδο που διάλεξαν είναι η έδρα του ΣΥΡΙΖΑ και παίζοντας εκεί κινδυνεύουν με διασυρμό. Διότι δεν κοστίζει σε τίποτα στον Τσίπρα να ανεβάσει τις υποσχέσεις  προς τους «αδικημένους» στο δρόμο προς την εξουσία. Και η θέση του είναι πλεονεκτικότερη. Δεν είναι αυτός που τους αδίκησε, είναι αυτός που πάντοτε τους υπερασπίστηκε είναι ο άγνωστος x που φέρει την ελπίδα.

Από τη λαϊκιστική πλειοδοσία χαμένη θα βγει πρωτίστως η χώρα. Γιατί χωρίς δραστικές μεταρρυθμίσεις δεν θα μπορέσει ποτέ να ανακάμψει και θα ακροβατεί στο χείλος της αβύσσου. Η συζήτηση για τις μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη δεν θα ανοίξει ποτέ. Θα κυριαρχήσουν οι κραυγές και ο διχαστικός λόγος. Η όξυνση του πολιτικού κλίματος και η θεσμική προστασία των παθογενειών θα αποτρέψουν οποιαδήποτε επένδυση. Η δεδομένη ανικανότητα πολλών εκ των νέων υπουργών θα κάνει αδύνατη ακόμα και την απλή διαχείριση. Οι σχέσεις με την Ευρώπη θα μπουν σε φάση δύσκολη. Το νέο κυβερνητικό setup δεν βοηθά ούτε στην εξημέρωση του ΣΥΡΙΖΑ, τουναντίον τον «εξαγριώνει» και ενισχύει τις πιο ακραίες  λαϊκίστικες  φωνές εντός του. Ποτέ άλλοτε ένας κυβερνητικός ανασχηματισμός δεν προμήνυε τόσα και μεγάλα δεινά για τη χώρα.
Το μόνο θετικό από την εξέλιξη αυτή είναι η πλήρης αποκάλυψη του ΠΑΣΟΚ ως αντιμεταρρυθμιστικής δύναμης. Επιτέλους ο χώρος της κεντροαριστεράς δεν έχει να ελπίζει τίποτα από το κόμμα αυτό και τη δήθεν ΕΛΙΑ του. Επέλεξε να ταυτίσει τη σωτηρία των μηχανισμών του με τη σωτηρία των συντεχνιών και του κράτους της αδικίας που το ίδιο φυσικά εξυπηρέτησε στο παρελθόν. Απέδειξε ότι  παραμένει το ΠΑΣΟΚ του παρελθόντος. Όσες και όσοι ελπίσαμε προς στιγμή στη μετάλλαξή του διαψευστήκαμε και αυτό είναι θετικό. Γιατί ξεκαθαρίζει η ήρα από το στάρι. Γιατί οι πλαστοί αποκαλύπτονται στους πάντες. Είναι λυπηρό  γιατί μια τέτοια εξέλιξη αδυνατίζει τις δυνάμεις του μεσαίου χώρου, αλλά ένας τέτοιος μεσαίος χώρος είναι εξ ίσου βλαβερός με τα άκρα.

Οι δυνάμεις του αριστερού και μη φιλελευθερισμού βρίσκονται σε άμυνα, κινδυνεύουν με συντριβή. Η διάλυση της ΔΗΜΑΡ και η στροφή της προς το ΣΥΡΙΖΑ  κάνουν τα πράγματα ακόμα χειρότερα. Η μόνη ελπίδα που τους απομένει είναι το ΠΟΤΑΜΙ και δεν πρέπει να την αφήσουν να πάει χαμένη αν θέλουν να δώσουν και την τελευταία μάχη με αξιοπρέπεια. Καθήκον του Σταύρου Θεοδωράκη να πάρει πρωτοβουλίες. Να σημάνει άμεσα γενικό προσκλητήριο και να μετατρέψει το κόμμα τους σε πόλο του μεταρρυθμιστικού κέντρου.

8 σχόλια:

  1. Εξαιρετικό αρθρο, Λεο!

    Αλικη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. από πού κι ως πού η τράπεζα θεμάτων είναι θετική εξέλιξη; για να προσφερει πράγματι κάτι , πρέπει να αλλάξει εκ βάθρων . Στην τωρινή εφαρμογή της κυριαρχεί η παπαγαλία στα θεωρητικά μαθήματα ,ενώ στα θετικά στέλνει τους μαθητές στα φροντιστήρια. Εκεί που πρέπει να γίνουν αλλαγές κατ αρχήν σε βιβλία π.χ. δεν ακούγεται κάτι .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό το παραμύθι ότι κάθε εξέταση οδηγεί στα φροντιστήρια έχει παλιώσει φίλε μου. Θέματα είναι σαν αυτά που βάζει ένας μέσος δάσκαλος. Απλά δεν μπορείς να τα δώσεις από πριν στους μαθητές σου και πρέπει να έχεις τελειώσει την ύλη. Αλλού είναι η αιτία του φροντιστηρίου. Αλλά που να σου εξηγώ από δω

      Διαγραφή
  3. Ο Λαος παραμενει κυριαρχος. Εκλεγει τους ηγετες του. Και αυτοι διοριζουν υπουργισκους. Και αυτοι με τη σειρα τους συμβουλισκους. Και κυβερνανε (ετσι το λενε). Το παραμυθι εχει το ιδιο ονομα, ξαναρχιζει απο την ιδια αρχη και εχει παντα το ιδιο τελος. Ειναι ολοι ευχαριστημενοι, εκτος απο κατι περιεργους αριστεροφιλελε σαν το Λεω. Ας πανε και αυτοι στο Ποταμι να δωσουν τη "τελευταία μάχη με αξιοπρέπεια." Το καμπινκ στη Θρακη πρεπει να εινα φθηνο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευτυχώς δεν θα χρειαστεί να πάμε Θράκη ήρθε στο Λαύριο, ο Λε'ω εισακούστηκε ( γέλια)

      Διαγραφή
  4. Πολύ θα σε στενοχωρήσω φοβάμαι σήμερα. Ίσως γιατί κι εσύ με στενοχωρείς πολύ με το σημερινό σου κείμενο. Φοβάμαι πως το μόνο σωστό που γράφεις σήμερα είναι το ότι όντως "το μήνυμα της πλειοψηφίας των πολιτών είναι σαφές: «όχι άλλες μεταρρυθμίσεις»". Απο εκεί και πέρα:
    Απο όλο τον κόσμο, εδώ και στην ΕΕ, το βασικό στοιχείο του νέου κυβερνητικού σχήματος που δείχνει την μελλούμενη πορεία, είναι ο νέος υπουργός οικονομικών (όπως και ο νέος διοικητής της ΤτΕ). Εσύ την επιλογή Χαρδούβελη - Στουρνάρα την υποβιβάζεις σε "κάποιο πρόσωπο απέναντι στους δανειστές ". Στέκει; Όχι αν θέλουμε να λέμε την αλήθεια κι όχι αυτό που μας συμφέρει.
    Συμφωνώ πως μπήκαν πολλοί λαϊκιστές, θα έπρεπε να αφήσει ο Σαμαράς το πεδίο απολύτως ελεύθερο στον τάζοντα τα πάντα στους πάντες. Υπάρχει στη σκέψη σου η επιδίωξη του πλέον πολύτιμου στόχου;
    Γιατί έφυγαν μερικοί - χωρίς να είναι οι χειρότεροι. Ο Χατζηδάκης έφυγε και γιατί δεν προχώρησε τις ιδιωτικοποιήσεις αλλά γιατί επέμενε στην "εργαλειοθήκη". Ο (κακός υπουργός) Αρβανιτόπουλος έφυγε γιατί ακύρωσε την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση στα ΑΕΙ και ηττήθηκε από τους Πελγκρινομυλόπουλους αφήνοντας τα ΑΕΙ κλειστά. Ο Άδωνις έφυγε γιατί δεν μάζεψε το πάρτι της σπατάλης εις βάρος του δημοσίου αλλά και γιατί με τη μανία του της υπερέκθεσης έδινε πόντους στους γιατρούς κλπ. Ο Θεοχάρης καρατομήθηκε όχι γιατί δεν συνέλαβε τη φοροδιαφυγή (που σε ένα βαθμό την συνέλαβε - εδώ κάνεις λάθος) αλλά επειδή δεν μπορούσε να καταλάβει πως δεν γίνεται κάποιος που χρωστάει 5001 ευρώ στην εφορία να πάει φυλακή. Οι επόμενοι μπορεί να τα κάνουν χειρότερα (βέβαια εσύ πού την είδες "δεδομένη την ανικανότητα πολλών εκ των νέων υπουργών" - ποιών;) αλλά αυτοί γι αυτό το λόγο έφυγαν ΚΑΙ όπως είπα και πιο πάνω για να υπάρξουν αντίπαλοι στον σουπερ-λαϊκισμό του ΣΥΡΙΖΑ, αρκούντως λαϊκιστές και οι ίδιοι. Συγνώμη, αλλά αυτό είναι το παιχνίδι - δεν είναι αντιπαράθεση στο αμφιθέατρο.(Ωραία που ήταν τότε, ε;).
    Τι δέον γενέσθαι; Πιστεύω πως η εμπνευσμένη πρόταση Λυκούδη για την σύσταση μιας επιτροπής απο όλους τους χώρους της κεντροαριστεράς, χωρίς ηγεμονισμούς, χωρίς προαπαιτούμενα, με στόχο την συνένωση όλων ει δυνατόν αυτών των δυνάμεων (σε ένα σχήμα"ομπρέλλα" θα πρόσθετα εγώ) είναι η μόνη πρόταση που δίνει διέξοδο. Βέβαια οι εκφράσεις σαν αυτή που διαβάζω πιο πάνω για το "ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου" (μου θυμίζουν τον Συριζα, τον μπαρμπα-Φώτη, τον Γιωργάκη κλπ) δεν βοηθούν. Ακόμη, η δήλωση Θεοδωράκη στην πρόταση Λυκούδη "θέλουμε να σώσουμε τη χώρα όχι τα παλιά κόμματα" δείχνει αμετροέπεια και μια ελπίδα "να διαλυθεί το ΠΑΣΟΚ για να μοιράσουμε τα ιμάτιά του" που δεν έχει μέλλον. Θα σε στενοχωρήσω περισσότερο, με τέτοιες θέσεις το ΠΟΤΑΜΙ το βλέπω να ακολουθεί την πορεία ΕΛΑΝ, ΚΕΠ κλπ.
    Ούφ, τα είπα και ξεφόρτωσα απο τη στενοχώρια που μου δίνεις τελευταία.
    Μπάμπης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μπάμπη η πρόταση Λυκούδη είναι απλώς μια πομφόλυγα. Ο Λυκούδης δεν έχει καμιά διάθεση να κάνει τίποτα εκτός του καταστήματος του Φώτη.

      Διαγραφή
    2. Δεν ξέρω αν ο Λυκούδης έχει ή δεν έχει διάθεση να κάνει τίποτα εκτος κλπ. Εκείνο που ξέρω είναι πως είναι η μοναδική πρόταση που έχει πιθανότητες - έστω μικρές - να περπατήσει. Οι άλλες προτάσεις όπως του Βενιζέλου για το συνέδριο της ΕΛΙΑΣ (του) ή του Θεοδωράκη "ελάτε όλοι στο ποτάμι" ή της ΔΗΜΑΡ " μείνετε παιδιά όλοι εδώ μέχρι να χωριστούμε, δεν κάνουν τίποτα παρά να προσπαθούν να περιχαρακώσουν τις δυνάμεις τους η καθεμία - το μαγαζάκι μας παιδιά, δικό μας να είναι έστω και μικρό. Ούτε τα γκρουπούσκουλα που ξέραμε παλιά έτσι.
      Μπάμπης

      Διαγραφή