ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

γιατί έτσι γουστάρουν

γιατί έτσι γουστάρουν

Παρατηρητήριο

Εκπαιδεύοντας του πολίτες

Το ελληνικό πολιτικό σύστημα αρνήθηκε να κοινωνήσει την αλήθεια και να εκπαιδεύσει τους πολίτες του στις νέες συνθήκες, δηλαδή στην «τεχνολογία των μνημονίων». Τώρα, μετά από επτά χρόνια ύφεσης αυτό φαντάζει ακόμα πιο δύσκολο. Το γεγονός ότι ο ορθολογισμός και οι φιλοευρωπαϊκές ιδέες δεν δημιουργούν κοινωνικό ρεύμα, παρόλη την κυβερνητική αποτυχία των λαϊκιστών, έγκειται στην αδυναμία των αντίστοιχων ταγών να πείσουν για τα προφανή. Και δεν πείθουν, γιατί ακόμα και σήμερα δεν θέτουν ως προτεραιότητα τη διακίνηση της αλήθειας, απεναντίας την αποφεύγουν. Καταφεύγουν και αυτοί στην ευκολία της καταγγελίας των μόνιμα κακών κυβερνητικών πρακτικών αναμένοντας την πτώση του ώριμου φρούτου.

Athens Voice

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Όσα Brexit και να γίνουν, όσες Λεπέν ή Μελανσόν, Πέπε Γκρίλο και Αλέξηδες κι αν παρελάσουν από τη σκηνή, το Τείχος έχει πέσει και η Κίνα όπου νάναι θα κάνει εκλογές. Ο δρόμος της Ελευθερίας είναι ανοικτός, έστω και αν ακόμα κυκλοφορούν Ζόμπυ του προηγούμενου αιώνα. Power to the free people

Δευτέρα, 16 Ιουνίου 2014

Η πολιτική που χρειαζόμαστε σήμερα


του Περικλή Βαλλιάνου 

Οι μεταρρυθμίσεις, λέει ο Ματέο Ρέντσι, δεν ανακοινώνονται, πραγματοποιούνται. Και δεν υπόκεινται, συνεχίζει, στο βέτο κανενός πολιτικού. Κι ούτε βέβαια -ας προσθέσουμε- στο βέτο καμμιάς κλειστής ομάδας συμφερόντων οποιαδήποτε ρητορική κι αν χρησιμοποιεί, οποιαδήποτε ιδεολογική παντιέρα κι αν ξεδιπλώνει.

Το ιδιοτελές, αντικοινωνικό συμφέρον (ατομικό ή κάποιας φατρίας) πάντα για να ρίξει στάχτη στα μάτια ισχυρίζεται ότι αγωνίζεται "για τον λαό και το έθνος". Ο ψευτοπατριωτισμός κι η ψευτολαϊκότητα είναι το εύκολο καταφύγιο του κάθε πολιτικού, κι όχι μόνο, αγύρτη: ένα τέχνασμα παρʼ ημίν με μεγάλες πιθανότητες επιτυχίας. Μπορεί να σε κάνει ακόμα και υπουργό. Τα ζήσαμε αυτά στο πετσί μας μιά ολόκληρη γενιά με την γνωστή κατάληξη. Αλλά πότε θα τα μάθουμε;

Όμως για να πολεμήσεις το βέτο της κάθε λυκοσυντροφιάς που υποδύεται τον υπερασπιστή του κοινωνικού συμφέροντος πρέπει, όπως σωστά υπογραμμίζει ο Ρέντσι, να έχεις πίσω σου την πλειοψηφία της λαϊκής ψήφου που σε στηρίζει μαχητικά στο ξήλωμα του σάπιου κατεστημένου. Και εδώ στον τόπο μας τα πράγματα γίνονται δύσκολα. Γιατί η λαϊκή ψήφος χειραγωγείται και κατευθύνεται από το ίδιο αυτό κατεστημένο μέσω των επιχειρήσεων για την δημαγώγηση της κοινής γνώμης (των λεγόμενων ΜΜΕ) που έχουν στήσει. Αυτές, έχοντας καταπατήσει και υπεξαιρέσει δημόσια περιουσία (τις ραδιοσυχνότητες) είναι το πιό αποτελεσματικό μέσο για την διαιώνιση της ολιγαρχικής εξουσίας των ιδιοκτητών τους.

Και στην Ιταλία, κατά την περίοδο Μπερλουσκόνι, έζησαν κάτι παραπλήσιο. Όμως η τηλεοπτική και ποδοσφαιρική αυτοκρατορία του Καβαλιέρε ήταν ιδιοκτησία ενός ιδιώτη και χωριστή από την δημόσια σφαίρα. Επί πλέον η απόπειρά του να αλώσει τους δημοκρατικούς θεσμούς πολεμήθηκε σκληρά και από τον υπόλοιπο τύπο και από την δικαιοσύνη, και σιγά σιγά έχασε την απήχηση που διέθετε στα λαϊκά στρώματα. Με αργόσυρτους ρυθμούς ίσως (που οφείλονται στις αποτυχίες της ιταλικές αριστεράς, όπως την αποσάθρωση του σοσιαλιστικού κόμματος του μεγάλου Πιέτρο Νέννι) η ιταλική κοινωνία όρθωσε τελικά την πολιτική της ηθική απέναντι στις ασχήμιες του ηγέτη της. Όπως παλιότερα είχε ξεχυθεί στους δρόμους για να αντιπαλέψει την τρομοκρατία των ερυθρών ταξιαρχιών και την μαφία. Και σήμερα στη θαυμαστή αυτή χώρα πνέει ένας άνεμος δημιουργικής αλλαγής, ελπίδα για την Ευρώπη.

Σʼ εμάς τίποτε δυστυχώς απʼ όλα αυτά δεν έχει γίνει -ακόμα ας ελπίσουμε. Η κοινωνία μας φαίνεται να έχει χάσει κάθε ικμάδα ορθολογικότητας και να έχει ηθελημένα παραδοθεί στους πραματευτάδες του εύκολου ψέμματος. Και μέσα από την δημόσια σφαίρα μας δεν αρθρώνεται κανένας ενάντιος λόγος στην εξαχρείωση που έχουμε συνηθίσει. Αντίθετα σηκώνεται, από δεξιά κι αριστερά, μια βουή και ένας ορυμαγδός απαίδευτου φανατισμού που λέει το ίδιο πράγμα: για όλα φταίει η Ευρώπη. Και πίσω από αυτό το προπέτασμα καπνού συνεχίζεται ανενόχλητα η ασέλγεια της αντιλαϊκής ολιγαρχίας.

Αυτά, επειδή έχω βαρεθεί να ακούω πόσο μοιάζουμε με τους Ιταλούς.

Ο Ρέντσι λέει: οφείλουμε στην Ευρώπη μια καινούργια καθαρή, δημιουργική Ιταλία, απαλλαγμένη από τους ρύπους του πρόσφατου παρελθόντος. Όταν κι η δική μας ηγεσία τολμήσει να σκεφτεί και να πει στο λαό το ίδιο πράγμα, τότε μόνο θα έχει δικαίωμα να μιλάει για το περιβόητο μέτωπο του ευρωπαϊκού νότου. Μέχρι τότε θα εξακολουθούμε να ζούμε απομονωμένοι υπό το άγος της παρασιτικής μας φεουδαρχίας, του ένδοξού μας (καλά έχει ειπωθεί) κοτζαμπασισμού, που λικνίζεται με την αμφίεση της τηλεδημοκρατίας.
Ο Περικλής Βαλλιάνος είναι καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Αθηνών

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου