ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τετάρτη, 11 Ιουνίου 2014

Σαρωτικός


του Τonchev Plamen

Η λέξη που χρησιμοποιήθηκε από πολλούς για τον χθεσινό ανασχηματισμό είναι “σαρωτικός”. Εξίσου σαρωτικά, όμως, είναι και τα επικριτικά σχόλια που διαβάζει κανείς στα ΜΜΕ και στα social media. Όχι άδικα.

1. Η συζήτηση για τον ανασχηματισμό κράτησε πολλές μέρες, κατά παράβαση της γνωστής ρήσης ότι ο ανασχηματισμός δεν προαναγγέλλεται. Ως αποτέλεσμα, δημιουργήθηκαν πολλές προσδοκίες που ήταν δύσκολο να εκπληρωθούν.

2. Το κεντρικό πρόσωπο του ανασχηματισμού, ο Γκίκας Χαρδούβελης ως Υπουργός Οικονομικών, είναι συνεχιστής του Στουρνάρα. Η έκπληξη που προκλήθηκε με την ανακοίνωση του ονόματός του εξυπηρετεί αποκλειστικά και μόνο επικοινωνιακές ανάγκες, αλλά η ουσία της σφιχτής δημοσιονομικής πολιτικής που θα αναγκαστεί να ακολουθήσει η κυβέρνηση δεν αλλάζει. Το έργο του νέου Υπουργού Οικονομικών σχετίζεται κυρίως με την επικείμενη διαπραγμάτευση για τη βιωσιμότητα του χρέους.

3. Η Νέα Δημοκρατία έκανε σαφή στροφή προς τη λαϊκή Δεξιά, υπο την πίεση της Χρυσής Αυγής και άλλων σχηματισμών στα δεξιά της. Η είσοδος στην κυβέρνηση στελεχών, το μόνο προσόν των οποίων είναι η μαχητικότητά τους στα τηλεοπτικά πάνελ (π.χ. Ντινόπουλου, Βούλτεψη, Γιακουμάτου), κατεβάζει κι άλλο το ποιοτικό επίπεδο του πολιτικού προσωπικού που ήταν χαμηλό ούτως ή άλλως. Η τοποθέτηση του Κικίλια στο Υπουργείο ΠροΠο όντως αποτελεί έκπληξη και ίσως υποδηλώνει την αγωνία του Σαμαρά να έχει έμπιστο πρόσωπό του ως επικεφαλής ενός τόσο κρίσιμου τομέα.

4. Το ΠΑΣΟΚ αύξησε την εκπροσώπησή του στην κυβέρνηση, χάρη στο ... θεόρατο 8% που πήρε στις ευρωεκλογές. Στα αξιοσημείωτα η επιστροφή του Λοβέρδου που ήδη έχει κρατήσει στασίδι στην νεώτερη πολιτική ιστορία της χώρας ως η επιτομή της νοοτροπίας ΟΦΑ, του πολιτικάντικου πνεύματος και της θωκολαγνείας.

5. Γενικώς, η σύνθεση της κυβέρνησης αναβλύζει μούχλα και ηττοπάθεια. Φαίνεται πως τα δύο κυβερνητικά κόμματα επέλεξαν να παίξουν κατενάτσιο, παραχωρώντας το κέντρο του γηπέδου στον αντίπαλο και εγκαταλείποντας κάθε επιθετική (μεταρρυθμιστική) προσπάθεια. Ας ελπίσουμε ότι η Εθνική θα παίξει καλύτερη μπάλα στα γήπεδα της Βραζιλίας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου