ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Με την Ευρώπη

Παρατηρητήριο

Όλα, όμως, κάποτε τελειώνουν. Όπως τελείωσε και η Σοβιετική Ενωση κάποτε – παρά τις μεγαλειώδεις παρελάσεις και παρά τις απανωτές νίκες επί του επάρατου καπιταλισμού. Και παρά τα υπέρλαμπρα εκείνα επιτεύγματα, μοναδικοί κληρονόμοι των οποίων έχουν μείνει σήμερα οι σύντροφοι Τσίπρας-Καμμένος της Ελλάδας, Μαδούρο της Βενεζουέλας και Kim Jong-un της Βόρειας Κορέας.


Πατριωτισμός σήμερα είναι η προάσπιση των δημοκρατικών θεσμών και ο αγώνας για παραμονή της χώρας στην ευρωπαϊκή ένωση.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Εμείς οι δάσκαλοι θα συνεχίσουμε μέσα στις πιο αντίξοες συνθήκες να μαθαίνουμε στα παιδιά μας γράμματα. Ο καθένας και η καθεμιά με το δικό του τρόπο και με εφόδιο τις όποιες γνώσεις και ικανότητες διαθέτει. Δεν το κάνουμε πάντα με επιτυχία και δεν θα το κάνουμε όλοι. Δεν περιμένουμε και πολλά από την όποια εξουσία, που συνήθως δεν ξέρει ούτε πού πατά ούτε πού βρίσκεται στον τομέα της Παιδείας. Ξέρουμε ότι κάθε καλή προσπάθεια εκσυγχρονισμού θα πολεμηθεί από μεγάλο μέρος του πολιτικού συστήματος και της συνδικαλιστικής νομενκλατούρας, που θέλουν τη νεολαία ημιμαθή άρα και διαχειρίσιμη. Αλλά θα το παλέψουμε. Θα κρατήσουμε το σχολείο ανοιχτό και, αν και λαβωμένο, ζωντανό. Εσείς φυσικά θα συνεχίσετε να περιφέρετε την πεθαμένη ολοκληρωτική σας ιδεολογία. Ευτυχώς έχει περάσει πλέον η μπογιά της. Ούτε καν μυρίζει.

Αthens Voice

Παρασκευή, 27 Ιουνίου 2014

Εν όψει συνεδρίου: Το Ποτάμι σαν start up

του Θάνου Τσουμαλάκου

Με ποιους

Οι αναλύσεις έδωσαν ένα μίγμα ψηφοφόρων περίπου 20% Σύριζα, 20% Πασόκ, 15% ΝΔ, 30% άλλοι, 14% δεν έιχαν ψηφίσει. Πλειοψηφία οι νέοι, και αυτό είναι σημαντικό.

Αν και η συζήτηση μοιάζει τελειωμένη, η σύνθεση αυτή δεν παραπέμπει σε κεντροαριστερό ακροατήριο. Ο συγκεκριμένος πολιτικός χώρος δεν έχει μεγάλα εκλογικά ποσοστά, δεν έχει στην σύνθεση από νέα πρόσωπα, και κουβαλά πολλά βαρίδια που υποδύονται τα στελέχη, έχοντας θητεύσει ήδη σε κομματικούς σχηματισμούς ή και κυβερνητικούς θώκους.
Οπουδήποτε αλλού, στους υφιστάμενους πολιτικούς σχηματισμούς δεν θα καθόριζαν ή θα συνείσφεραν καθοριστικά στο αποτέλεσμα. Η επόμενη μέρα στην όποια κενροαρστερά με φωτογραφία Βενιζέλου, Κουβέλη και λοιπών στελεχών δεν αφορά το Ποτάμι.

Αλλωστε εδω υπάρχει μία παγίδα, η οποία εξέθρεψε την αποθέωση της ελληνικής μεταπολίτευσης, το δίπολο. Ο όρος πρέπει να αμφισβητηθεί για να απεγκλωβίσει τον κόσμο από τις διαχωριστικές γραμμές του δεξιά-αριστερά του παρελθόντος. Αυτό, ακριβώς, είναι κάτι που δεν το επιθυμούν οι κατ’όνομα συμμέτοχοι της μούφα κεντραριστεράς (δηλ. Ελιά, Δημάρ, και οι λοιποί δήθεν σημαντικοί παρατρεχάμενοι). Επίσης, είναι φανερό, πως δεν το επιθυμεί και ο Σύριζα, ο οποίος θα ήθελε να παίξει τον ηγέτη αυτού του τεχνητά οριοθετημένου χώρου για να τον ενσωματώσει εκλογικά. Είναι εύκολο να ενσωματώσει ποσοστά, απορροφώντας κατ’ όνομα στελέχη, αλλά αρκετά δύσκολο να ενσωματώσεις χιλιάδες εν υπνώσει «κανονικούς ανθρώπους, χωρίς ουσιαστική πολιτική προοπτική και εντάσσοντας υπερ-εκπροσωπημένα κοινωνικά στρώματα (άρα προνομιούχες ομάδες) στό ψεύτικο παιχνίδι φιλελεύθερος-σοσιαλοδημοκράτης. Το οποίο ενίοτε θα χρειαστεί τον λαικό δεξιό πουαπολύθηκε (...σαν την κυβερνητική εκπρόσωπο), τον Λοβέρδο που πετάει σαν μέλισσα από τη τρόικα, στον Κουβέλη, στον Βενιζέλο και πάλι από την αρχή και άλλοι ουκ έστιν αριθμός.

Το πρόγραμμα και τα στελέχη

Επιτακτικά και μονότονα γίνονται αναφορές στην απουσία προγράμματος. Λές και τα προγράμματα είναι επιχειρηματικά σχέδια τα οποία τηρούνται απαρέγκλιτα και δεν έχουν δυναμική, αξίες και ανθρώπους.
Εδώ, πρέπει να αναφέρουμε τα τρία σημαντικότερα προβλήματα της σύγχρονης ελληνικής δημοκρατίας , τα οποία το Ποτάμι οφείλει να διευθετήσει:
α. το δίπολο σαράντα λειτουργεί αποσαρθρωτικά, και η σύνδεση μεταξύ γενικών διακηρύξεων και εκτελεστέου προγράμματος είναι μη ζητούμενο στα ανώτατα κομματικά επιτελεία. Με ταχύτητα fast food, ο κάθε πολιτικός σχηματισμός γράφει μία ιδρυτική διακήρυξη ή ένα εκλογικό πρόγεραμμα, με την παραδοσιακή συνταγή και με κείμενα γενικόλογου χαρακτήρα. Συνήθως ασαφή, ώστε να περιλαμβάνουν όσους περισσότερους γίνεται, και τέλος προβάλλει μία ηγετική ομάδα, και ξεκινά να πουλά το ...προιόν της.
Η εφικτότητα και η πραγμάτωση των στόχων δεν αξιολογείται και δεν μετριέται από πριν. Η ιεράρχηση απουσιάζει.. Ετσι οι πολιτικοί σχηματισμός χάνουν το νήμα από την στρατηγική τοποθέτηση στην στοχοθέτηση, στην εκτελεστική διαδικασία, στην μέτρηση του αποτελέσματος και στην επιρροή των ψηφοφόρων και στις απαραίτητες διορθώσεις.
Απλοικά θα έλεγα πως στο υψηλό επίπεδο τα τρέχοντα στελεχιακά δυναμικά δρούν σαν μέλη διοικητικού συμβουλίου (λέμε τώρα), χωρίς την ύπαρξη εκτελεστική ομάδας.
Μα έτσι δεν θα υπηρχε ούτε η ...17 Νοέμβρη, όχι σύγρονο κράτος

β. Τα πολιτικά κόμματα δεν τοποθετούνται (με την έννοια του όρου στο μάρκετινγκ-positioning) καθαρά στο πολιτικό σχηματισμό. Επιθυμώντας να εκφράσουν τους πάντες, χάνουν την αξιοπιστία τους. Οι πολιτικοί και οι πολιτικοί σχηματισμοί εμπορευματοποιούνται (commoditized) τόσο πολύ, ώστε η αξία του πολιτικού τους λόγου έχει ασήμαντη αξία, αφού έχει και ασήμαντη διαφοροποίηση του ενός από του άλλου. Με δύο βασικά προιόντα, δεξιά-αριστερά , φιλελεύθερος-σοσιαλοδημοκράτης και κατα περίπτωση, για παράδειγμα το μνημόνιο και το αντιμνημόνιο, προσπαθούν να πουλήσουν όλα τα «πολιτική» τους πραμάτεια.

γ. Δρούν σαν μηχανισμοί, για τους οποίους ο πιο σημαντικός στόχος είναι η ανάληψη της εξουσίας. Δεν ξοδεύεται καθόλου χρόνος στην αντπολίτευση για ενδελεχή αξιολόγηση των προγραμμάτων αυτών. Ολη η ενέργεια των στελεχών ξοδεύεται στην διαχείριση της επικοινωνίας και όταν έρθει η ώρα της εξουσίας είναι ανέτοιμα. Δεν είναι τυχαίο πως κάθε αξιωματική αντιπολίτευση που γίνεται κυβέρνηση ανακαλύπτει την συντηρητικότητα της κυβερνησιμότητας (πχ Σύριζα τώρα) , κατι σαν «δείτε πόσο κομψά και πεπολιτισμένα διαχειρίζομαι την ...παράσταση διακυβέρνησης της χώρας, πόσο συμφιωλιτικοί μπορούμε να γίνουμε, μην φοβάστε, θέλουμε να συνεισφέρουμε».
Απουσιάζει η έκπληξη, η καινοτομία, και η ταύτιση της μακροπρόθεσμης εφαρμογής των προγραμμάτων τους σε ένα καλά θεσμοθετημένο κράτος. Αντίθερτα, η επίκληση της μιζέριας του κράτους είναι το διαρκές ελαφρυντικό των πολιτικών, καθώς τότε ανακαλύπτουν πως «δεν υπάρχει κράτος», θυμίζω και το παλιό χαριτωμένο του καθηγητή Σημίτη πως «αυτή είναι η Ελλάδα» μετά από (άλλο) ένα θαλασσινό και όχι οικονομικό ναυάγιο.

Το start-up για το Ποτάμι, το συνέδριο στο Λαύριο

Η στρατηγική ερώτηση σήμερα είναι πως να προσφέρουμε μία δημιουργική μεθοδολογία προσέγγισης και επίλυσης προβλημάτων με πρακτικότητα και επινοητικότητα. Είναι αυτό το πολιτικό πρόγραμμα του Ποταμιού;
Με βάση όσα είπαμε, υπάρχει μεγάλο θέμα στην εκτέλεση και εφαρμογή πολιτικού προγράμματος κοινής λογικής, το οποίο μεγιστοποιείται από την απουσία εξειδίκευσης και με την χρησιμοποίηση της πολιτικής ιδεολογίας και της θεσμικής αδυναμίας σαν προπέτασμα καπνού για τις ομάδες συμφερόντων.

Κατά την γνώμη μας, το Ποτάμι χρειάζεται την σύγχρονη επιχειρηματική μεθοδολογία του λιτού ξεκινήματος (lean start up), η οποία θα περιελάμβανε:

  • ουσιαστική διαμόρφωση σχεδίου διοίκησης της χώρας, ανατροφοδότηση και επανατοποθέτηση από ένα ευρύ συμμετοχικό όργανο, μη στελεχιακό κατ’ ανάγκη
  • στρατηγική τοποθέτηση αντί παγωμένης ιδρυτικής διακήρυξης, (ούτε Κομμουνιστικό μανιφέστο, ούτε 3 Σεπτέμβρη, ούτε πλαδαρά κείμενα).
  • ευρεία διαφοροποίηση του πολιτικού σχεδίου (όχι προγράμματος) από τα ζέοντα καθημερινά προβλήματα αντί προγραμματικές ενότητες που θα τις «συμμαζέψει» ο εκάστοτε τομεάρχης, λόγω πενίας ιδεών
  • κλιμακωτή και ευέλικτη δημιουργία τοποθετήσεων αντί πλήρης κατάλογος θέσεων.
  • οργάνωση και μικτές ομάδες δουλειάς αντί οργάνωση ανά λειτουργία και τομείς δραστηριότητας

Το Ποτάμι πρέπει να πάρει θέση σε πραγματικές ιστορίες για το πώς θα αλλάξει και θα καινοτομήσει και αυτό απαιτεί άλλη προσέγγιση: να εξηγήσει ότι άλλος φροντίζει για την χάραξη πολιτικής και άλλος τον χειρισμό της εφαρμογής με σωστό τρόπο για την αποφυγή εξυπηρέτησης συμφερόντων.
Για παράδειγμα:
τί επίπτωση έχουν τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια (...κόκκινα) στην χρηματοδότηση των μικρών επιχειρήσεων που όλοι σήμερα κόπτονται,
να εξηγήσει το ρόλο της αναδιάρθρωσης των δανείων στην εισροή νέων κεφαλαίων,
να δείξει πως στην πράξη διαχωρίζει την μετοχοποίηση μέρους δανείων για την είσοδο νέων μετοχικών κεφαλαίων από τα τραπεζικά δάνεια που απορροφήθηκαν με υπερτιμολογήσεις και προσωπικές αποταμιεύσεις των επιίδιων των επιχειρηματιών
να κάνει σαφή την σύνδεση νομιμότητας και κανόνων στην αγορά με τον ανταγωνισμό και την ανταγωνιστικότητα των «απελπισμένων» οι οποίοι δεν πληρώνουν φόρους, Φπα, κλπ.
να αναλύσει απλά την ιστορία του Τ.Ταμιευτηρίου, και να δείξει πως άλλο η επιλεκτική χρηματοδότηση κολλητών και άλλο να καθαρίσεις δάνεια που ήδη έχουν διαγραφεί, άρα και επηρεάσει τα τραπεζικά χαρτοφυλάκια και να δώσεις αναπνοή στην αγορά.
να διαχωρίσει την μικρόνοια της οικολογικής τοπικής ομάδας, που επιδοτείται από τον αμοραλισμό τοπικών συμφερόντων για να μην γίνει η όποια ξενοδοχειακή επένδυση στην περιοχή και ένα σωρό άλλα παραδείγματα όπου η διαπλοκή μπερδεύεται με την ανάπτυξη και ο προγραμματισμός με τους ...μεγάλους προυπολογισμούς συμφερόντων

Η ταχύτητα είναι το ύψιστο αγαθό, γρήγορες και σχετικά σωστές αποφάσεις πρέπει να αντικαταστήσουν την μακρόσυρτη, δηθεν προσεκτική, θεώρηση.
Η πολιτική εφαρμογή γίνεται πλέον σε πραγματικό χρόνο, όχι εν είδει των επιχειρηματικών σχεδίων (business plans) ή των πολιτικών προγραμμάτων. Μπορείς να αξιολογήσεις άμεσα ποιός ωφελείται από την θεσμοθέτηση και την νομοπαρασκευή, και αν αυτή ήταν η πολιτική στόχευση.
Αλλωστε, (και δεν είναι αστείο) η τεχνολογία και οι συνδεόμενες βάσεις δεδομένων θα μας έδιναν εύκολα ένα μητρώο...περίεργων τροπολογιών στα εισαγόμενα νομοσχέδια της βουλής για μία συμβολική παρακολούθηση των χοντρών παιχνιδιών.

Στελέχη συνηθισμένοι άνθρωποι μακριά από το κράτος, αλλά και την διαπλοκή.
Ψύχραιμοι από τη καταιγίδα της κρίσης, πράγμα όχι και τόσο εύκολο.
Δεν είναι σήμερα πλειοψηφία, αλλά μη δημοφιλείς και αντισυμβατικές απόψεις αξίζουν το ειλικρινές υπομειδίαμα των συμφωνούντων.
Μπορούν και θα μπορέσουν να εμπνεύσουν την κρίσιμη μεσαία μάζα, να συμπεριφερθούν σαν κανονικοί άνθρωποι, ώστε να αποφύγουν τον ΣΥΡΙΖΑ και την νέα νομενκλατούρα στα πρότυπα ΠΑΣΟΚ, την ΧΑυγή και το πολιτικό χάος.
Δεν είναι σήμερα πλειοψηφία, αλλά δεν θα μιλήσουν για τον εαυτό τους σαν τους σημερινούς βουλευτές- ήρωες που ... αναλώθηκαν, θυσιάστηκαν, αφιερώθηκαν, κλπ.

Να πάμε μακριά

Με μία τέτοια προσέγγιση το Ποτάμι μπορεί να χτίσει σιγά-σιγά ένα εκπαιδευμένο ακροατήριο που θα επηρεάζει μέσα ενημέρωσης και δημοσκοπήσεις. Η δυναμική του νέου θα ενισχυθεί από την προσμονή και την επιμονή στο ορθό και κανονικό. Η αρχική αντίδραση θα είναι φυσικά ισχυρή.
Ωστόσο, οι πολίτες κανονικοί άνθρωποι θα εκπλαγούν ευχάριστα από την ενόχληση των υπερεκπροσωπημένων ομάδων και συμφερόντων. Θα επιβεβαιωθεί,έτσι, η αντιστροφή του αμερικάνικου ρητού «ότι είναι καλό για την Τζένεραλ Μότορς, είναι καλό για την Αμερική», όσο φωνάζουν οι ευνοούμενοι κάτι καλό θα γίνεται.

Τα χρόνια της κρίσης παρακολουθούμε τις μακροαναλύσεις με μισή καρδιά, όλοι οι μνημονιακοί οικονομολόγοι που δρουν συμβουλευτικά υπό την κυβέρνηση είναι ορθολογιστές. Το παιχνίδι είναι γνωστό και στους αντιπάλους. Υπερστρατηγική δεν υπάρχει γιατί την ξέρουν όλοι. Η νομισματική πολιτική στις οικονομίες της αγοράς δεν έχει τόσες εκδοχές. Η συνταγή έχει κάποιες δοσολογίες εγχειριδίου της επιστήμης. Εν καιρώ το μελαγχολικό του πράγματος θα δείξει πως όλοι την ίδια επιστημονική αιχμή χρησιμοποιούν.
Για την Ελλάδα, μία μικρή χώρα, με τις συγκεκριμένες δυνατότητες, θα είναι ευχής έργο το πολιτικό προσωπικό και η διοίκηση να ξοδεύει περισσότερη φαιά ουσία στην εκτέλεση και λιγότερα χρήματα στο σχέδιο.

27-6-2014
Θάνος Τσουμαλάκος


4 σχόλια:

  1. Ως συνήθως στην κριτική όλοι πρώτοι, το ίδιο και ο αρθρογράφος. Απο προτάσεις, συγκεκριμένες όχι γενικολογίες, μηδέν. Απλώς, προτροπές προς κάποιους άλλους (ποιούς;) για να εφαρμόσουν τα αυτονόητα σε μια δημοκρατική κοινωνία. Με ποιά διαδικασία, με ποιές συμμαχίες; "Με μία τέτοια προσέγγιση το Ποτάμι μπορεί να χτίσει σιγά-σιγά ένα εκπαιδευμένο ακροατήριο που θα επηρεάζει μέσα ενημέρωσης και δημοσκοπήσεις." Μωρέ μπράβο.
    Δεν γνωρίζω τον κ. Τσουμαλάκο για να εκτιμήσω το κατά πόσον δικαιούται να μιλά αμετροεπώς για την "μούφα κεντραριστερά (δηλ. Ελιά, Δημάρ, και οι λοιποί δήθεν σημαντικοί παρατρεχάμενοι)". Φαίνεται ότι αυτός είναι ανώτερος. Δεν νομίζω όμως πως με κανέναν τρόπο έχει το ανάστημα να ειρωνεύεται τον κ. Σημίτη - άκου λέει "το παλιό χαριτωμένο του καθηγητή Σημίτη πως «αυτή είναι η Ελλάδα»".
    Μπάμπης
    ΥΓ. Σήμερα άκουσα κι ένα ωραίο. Πέρα λέει απο το αν βγάλουμε απο το Λαύριο το πρώτο γράμμα μένει το αύριο, αν ακολουθήσουμε την ίδια διαδικασία με το Σταύρος τι μένει; Στέφανος Μάνος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αγαπητέ Μπάμπη, στη αρχή είδα το τέλος (Στέφανος Μάνος) και τρόμαξα! Και αυτός με την Κεντραριστερά...
    Κατά τα άλλα, με όλο το σεβασμό, όλες οι απόψεις σεβαστές, αλλά κρατώ το Δούρειος ίππος του Θεοδωράκη. (ο Σημίτης ανήκει στο πολιτικό προσωπικό που μας έφτασε στην κρίση).

    Φιλικά Θάνος Τσουμαλάκος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αγαπητε Μπαμπη,
    Οπως γρηγορα το ειδα στην αρχη και με το υστερογραφο, τρομαξα! Και ο Στεφανος Μανος για την κεντροαριστε
    ρα! Κατα τα αλλα, κρινε οτι γραφω, οχι ανμε ξερεις. Ο Σημιτης ειναι μερος του πολιτικου προσωπικου που δεν ειναι εκτος κριτικης. Τουναντιον!
    Φιλικα, Θανος Τσουμαλακος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θέλω να πιστεύω πως έκρινα όσα γράφεις κι όχι το ποιός είσαι. Προφανώς και ο κ. Σημίτης - κατά τη γνώμη μου κορυφαία προσωπικότητα της μεταρρυθμιστικής αριστεράς - δεν είναι υπεράνω κριτικής, κριτικής όμως επι της ουσίας όχι με χαρακτηρισμούς "παλιό χαριτωμένο κλπ" - αν θες κριτική που κιότεψε όταν είδε την καθολική αντίδραση δεξιών κι αριστερών στις προτάσεις Σπράου - Γιαννίτση. Κατά τα λοιπά κι εγώ πιστεύω ακράδαντα ότι όντως "αυτή είναι η Ελλάδα"
      Μπάμπης Κάρβελης

      Διαγραφή