ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Πέμπτη, 28 Αυγούστου 2014

Φύλο συκής για την Προεδρία


Ο ΦΚ θέλει πολύ να γίνει πρόεδρος. Απλά αναζητά το σίγουρο και εύσχημο τρόπο. Θα τον κάνει η ΝΔΠΑΣΟΚ ή θα τον κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ; (leo)
του Νίκου Μπίστη από το protagon
Αν υπάρχει ένα και μοναδικό επιχείρημα για μια πιθανή υποψηφιότητα Φώτη Κουβέλη για την Προεδρία της Δημοκρατίας αυτό έχει να κάνει με την αποφυγή των εκλογών, την αγορά χρόνου και την ακύρωση των εκλογικών σχεδιασμών του ΣΥΡΙΖΑ. Όλα τα αλλά ότι ενώνει και συνθέτει, ότι τα έχει όλα και συμφέρει απλώς εκθέτουν όσους τα λενε χωρίς να τα πιστεύουν. Αν τελικά επιλεγεί ο ΦΚ πρέπει να ανάψει μια λαμπάδα στον Αλέξη Τσίπρα. Συνεχίζοντας ο τελευταίος μια αρνητική παράδοση συνδέει την εκλογή Προέδρου με τις εκλογές. Αντί να συμβάλει σε λύση ενωτική και αξιοκρατική αγνοεί τη ratio legis του συνταγματικού νομοθέτη, που θέτει το όριο των 180 ώστε να φτάσουμε και εμείς κάποτε στην εκλογή ενός Περτίνι ή ενός Ναπολιτάνο. Αντιστρέφοντας αυτή τη λογική μετατρέπεται η Προεδρική εκλογή σε παίγνιο για τις ανάγκες της συγκυρίας και εκ των πραγμάτων οδηγούμαστε σε λύση ανάγκης. «Έλα, μωρέ, δεν βαριέσαι, άσε να τελειώνουμε, αφού δεν έχει ουσιαστικές αρμοδιότητες» είναι ο αντίλογος και μη μου πείτε ότι δεν είναι αυτή η βασική επιχειρηματολογία, πέρα από τις περικοκλάδες. Ναι, μέχρι να σπάσει ο διάβολος το ποδάρι του, να συμβεί το ατύχημα και να μας έρθει ο λογαριασμός ετών από επιλογές ανάγκης. Γιατί αυτές είναι οι πονηριές και τα απρόβλεπτα της Ιστορίας.

Χαρακτηριστική είναι η ημιεπίσημη αντίδραση της ΔΗΜΑΡ δια στόματος του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου της Νίκου Τσούκαλη. Σε άψογα Γιαμαμότο (ρωτήστε τον φίλο Λεωνίδα Καστανά για τη δυσνόητη αυτή διάλεκτο που απαιτεί για την κατανόησή της επιτελείο μεταφραστών) μας πληροφορεί ότι «οι πολιτικές συνθήκες εκείνης της περιόδου θα κρίνουν κατά πόσο η παρούσα Βουλή μπορεί να εκλέξει ή όχι Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Θα αξιολογήσουμε τις συνθήκες εκείνης της περιόδου και θα αποφασίσουμε στο κατά πόσο πρέπει ή μπορεί η παρούσα Βουλή να εκλέξει Πρόεδρο Δημοκρατίας.». Ας παραβλέψουμε την εκκωφαντική αοριστία της συγκεκριμένης άποψης, τη λογική του βλέποντας και κάνοντας και την απόλυτη εξάρτηση της Προεδρικής εκλογής από τις πολιτικές συνθήκες. Με κάποιες γνώσεις μεταφραστή της διαλέκτου που νομίζω ότι διαθέτω και συνεκτιμώντας όλη τη δήλωση θα αποπειραθώ μια ερμηνεία τόσο για τα γραφόμενα όσο και για τα ευκόλως εννοούμενα. «Τιμά», λοιπόν, «τη ΔΗΜΑΡ η πρόταση που, όμως, είναι άκαιρη». Σε μετάφραση: δεν την απορρίπτουμε. Και συνεχίζει: «Αυτό που έχουμε πει σαφέστατα είναι ότι με τις παρούσες, τις υφιστάμενες πολιτικές συνθήκες και με τα προγράμματα που ασκούνται δεν υπάρχει περίπτωση να υπάρξει συναίνεση τότε. Πρέπει να συνδεθεί οποιαδήποτε πρωτοβουλία με ραγδαίες αλλαγές των ασκούμενων πολιτικών». Αν πάρει κανείς κατά γράμμα την πρόταση αποκλείεται η ΔΗΜΑΡ να συναινέσει. Εκτός αν θεωρηθούν ραγδαία αλλαγή πολιτικής οι φοροελαφρύνσεις που ήδη έχει προαναγγείλει εν όψει ΔΕΘ ο πρωθυπουργός. Ή αν τρελαθεί η συγκυβέρνηση και υιοθετήσει τη γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ με την οποία μήνες τώρα συμπλέει αισχυντηλά η ΔΗΜΑΡ. Σε ελεύθερη μετάφραση τώρα «Αν τα βρούμε, δώστε ένα φύλο συκής, να σώσουμε τα προσχήματα. Αν όμως δεν τα βρούμε, επειδή πολιτικά έχουμε κάνει ένα τεράστιο σλάλομ από αντιμνημονιακή δύναμη, σε κυβερνητικό εταίρο και τούμπαλιν στην αντιπολίτευση δεν αποκλείεται να πάμε για εκλογές με ανοιχτό το θέμα της Προεδρίας κλείνοντας το μάτι στην αντιπολίτευση». Γι’ αυτό όπου βλέπετε «θα αξιολογήσουμε τις πολιτικές συνθήκες εκείνης της περιόδου» να μεταφράζετε: «θα διαπραγματευόμαστε μέχρι τέλος περιόδου». Αυτό που με οδύνη συνειδητοποιούν τα εκτός Βουλής στελέχη της ΔΗΜΑΡ κάθε απόχρωσης είναι ότι αυτή η διαπραγμάτευση δεν αφορά τη ΔΗΜΑΡ, αλλά ένα πρόσωπο. Η ΔΗΜΑΡ με τη γραμμή Ιανού και τη διπλή γλώσσα, με ευθύνη -όχι αποκλειστική- του συγκεκριμένου προσώπου, εξαερώθηκε και η όποια της επιλογή στο θέμα της Προεδρίας απλώς θα της δώσει τη χαριστική βολή. Είναι οδυνηρό να συνειδητοποιούν ότι χρησιμοποιήθηκαν αλλά το παιγνίδι χόντρυνε και δεν τους έχουν πλέον ανάγκη.
ένα άρθρο των πρωταγωνιστών

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου