ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τετάρτη, 17 Σεπτεμβρίου 2014

Θέλω να μιλάς


Ηλίας Κανέλλης από τα ΝΕΑ

Τα ξημερώματα της 18ης Σεπτεμβρίου 2013 στον Πειραιά ένας εργάτης, πατέρας δύο παιδιών, μέλος ενός λόχου χρυσαυγιτών, μαχαίρωσε μέχρι θανάτου τον Παύλο Φύσσα. Ενα πρόσωπο με κοινωνική δράση που, μεταξύ των άλλων, ήταν μουσικός και είδωλο του χιπ χοπ με το ψευδώνυμο Killah P. Δεν ήταν το πρώτο θύμα της οργάνωσης, στο παρελθόν είχαν υπάρξει καταγγελίες για οργανωμένες βιαιοπραγίες κυρίως κατά μεταναστών, ενώ τουλάχιστον ένας Πακιστανός, ο Σαχζάτ Λουκμάν, είχε δολοφονηθεί από μέλη της ίδιας οργάνωσης. Αλλά ο θάνατος του Φύσσα πολλαπλασίασε την πίεση προς τους θεσμούς, που κινητοποιήθηκαν παραπέμποντας τους πρωτεργάτες της Χρυσής Αυγής με τη βαριά κατηγορία της σύστασης εγκληματικής συμμορίας.
Γιατί όμως η νεοναζιστικής ιδεολογίας και πρακτικών οργάνωση να θέσει στο στόχαστρο έναν μουσικό, μάλιστα ενός ιδιώματος που δεν κινείται στην περιοχή της ποπ κουλτούρας; Αφενός, διότι οι χρυσαυγίτες δεν θεωρούν το συγκεκριμένο ιδίωμα μουσική αλλά, σύμφωνα με σημείωμα στο περιοδικό τους, έκφραση «νέγρων» εγκληματιών που βρωμίζουν τα αθάνατα εθνικά ιδεώδη. Αφετέρου, διότι το χιπ χοπ, ως στρατευμένο κίνημα του δρόμου, προβάλλει ως ταυτότητα τον αντιναζιστικό χαρακτήρα του. Κάτι περισσότερο: απευθύνεται όχι στη μεσαία τάξη και γενικότερα στις κοινωνικές ομάδες που κατά κάποιον τρόπο έχουν πρόσβαση στη γνώση, στην εργασία, στην κοινωνική ένταξη αλλά, μάλιστα με ελκυστικό τρόπο, κυρίως σε ένα κοινό που, δυνάμει, θα μπορούσε να είναι το προνομιακό κοινό του ναζισμού: αποκλεισμένοι, άνεργοι χωρίς εύκολη πρόσβαση στη γνώση που θα τους οδηγήσει μακριά από τη γειτονιά...

Την ίδια στιγμή που η Χρυσή Αυγή αναζητεί στις γειτονιές και στα σχολεία πιτσιρικάδες που θα μυηθούν στις ιδέες της φυλής, του αίματος, του επιθετικού εθνικισμού και του μίσους για όσους δεν τους μοιάζουν, στα ίδια μέρη άλλες ομάδες συντονίζονται σε μια κοινή κουλτούρα κάτω από τέσσερα χαρακτηριστικά: τη ραπ, το μπρέικ ντανς, το ντι τζέιινγκ και τα γκραφίτι. Μέσα από τη μουσική, την κίνηση, το χρώμα και μια ποίηση άμεση και εξομολογητική, ένας ολόκληρος αποκλεισμένος κόσμος μαθαίνει τη συνύπαρξη μέσα από τις διαφορές.

Δεν είναι άγιοι, και δεν θα μπορούσαν να είναι οι χιπχοπάδες. Αλλά είναι ζωντανοί και ανοιχτοί. Πρόσωπα που παλεύουν για την ένταξη και την έκφραση, πρόσωπα που μαθαίνουν ταυτόχρονα τη συλλογικότητα αλλά και την πίστη στον εαυτό τους. Γι' αυτό ο Killah P, το είδωλό τους, βρέθηκε στο στόχαστρο της Χρυσής Αυγής - μιας κουλτούρας του μίσους και του αποκλεισμού.

Απέναντι στην κουλτούρα αυτή, και στο μαχαίρι της, βρέθηκε ο Killah P/Παύλος Φύσσας. Διεκδικώντας ό,τι λέει στον τίτλο του το πιο δημοφιλές τραγούδι ενός άλλου χιπχοπά, που παρουσιάζεται με το ψευδώνυμο Ηρωας: «Θέλω να μιλάς». Σε αντίθεση με τον χρυσαυγίτη Ματθαιόπουλο που τραγουδούσε «Μίλα ελληνικά ή ψόφα».

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου