ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

γιατί έτσι γουστάρουν

γιατί έτσι γουστάρουν

Παρατηρητήριο

Εκπαιδεύοντας του πολίτες

Το ελληνικό πολιτικό σύστημα αρνήθηκε να κοινωνήσει την αλήθεια και να εκπαιδεύσει τους πολίτες του στις νέες συνθήκες, δηλαδή στην «τεχνολογία των μνημονίων». Τώρα, μετά από επτά χρόνια ύφεσης αυτό φαντάζει ακόμα πιο δύσκολο. Το γεγονός ότι ο ορθολογισμός και οι φιλοευρωπαϊκές ιδέες δεν δημιουργούν κοινωνικό ρεύμα, παρόλη την κυβερνητική αποτυχία των λαϊκιστών, έγκειται στην αδυναμία των αντίστοιχων ταγών να πείσουν για τα προφανή. Και δεν πείθουν, γιατί ακόμα και σήμερα δεν θέτουν ως προτεραιότητα τη διακίνηση της αλήθειας, απεναντίας την αποφεύγουν. Καταφεύγουν και αυτοί στην ευκολία της καταγγελίας των μόνιμα κακών κυβερνητικών πρακτικών αναμένοντας την πτώση του ώριμου φρούτου.

Athens Voice

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Όσα Brexit και να γίνουν, όσες Λεπέν ή Μελανσόν, Πέπε Γκρίλο και Αλέξηδες κι αν παρελάσουν από τη σκηνή, το Τείχος έχει πέσει και η Κίνα όπου νάναι θα κάνει εκλογές. Ο δρόμος της Ελευθερίας είναι ανοικτός, έστω και αν ακόμα κυκλοφορούν Ζόμπυ του προηγούμενου αιώνα. Power to the free people

Τετάρτη, 1 Οκτωβρίου 2014

Οι δύο κόσμοι


Ένα σχόλιο του Πλάμεν Τόντσεφ στο κείμενο του Στάθη Καλύβα που ακολουθεί
1. Συμπληρώνω ότι, με την ώθηση που πήρε η παγκοσμιοποίηση μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, η προσοχή της διεθνούς κοινότητας στράφηκε:
- είτε προς την Ανατολική Ευρώπη, με όσα επέφερε η διάλυση της ΕΣΣΔ και της Γιουγκοσλαβίας, αλλά και με τις προοπτική διεύρυνσης της ΕΕ προς Ανατολάς
- είτε προς την Ασία λόγω των αξιόλογων επενδυτικών ευκαιριών (στην Κίνα, τη Ν.Α. Ασία, την Ινδία, κ.λπ.), αλλά και λόγω των εξελίξεων την επαύριο της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 (βλ. Αφγανιστάν και Ιράκ)
- είτε προς την Αφρική, σε πρώτη φάση λόγω της εγκατάλειψης πολλών αφρικανικών χωρών από την διαλυθείσα ΕΣΣΔ και των συρράξεων που ακολούθησαν τον τερματισμό της διπολικής αντιπαράθεσης και, πιο πρόσφατα, λόγω των σημαντικών φυσικών πόρων της. 
Η Νότια Αμερική βρέθηκε για περίπου μια εικοσαετία στη σκιά των άλλων περιοχών του πλανήτη και ενδεχομένως αισθάνθηκε παραμελημένη ή παραγκωνισμένη. Αναρωτιέμαι μήπως η άνοδος αριστερόστροφων κυβερνήσεων στην περιοχή τα τελευταία χρόνια έχει να κάνει με την αίσθηση περιθωριοποίησης της ηπείρου; Είναι σαν να λένε οι Νοτιοαμερικανοί "είμαστε κι εμείς εδώ!". Μια εικασία κάνω.

2. Δεν γνωρίζω την Νότια Αμερική, αλλά αναδυόμενες οικονομίες σε άλλα μέρη του πλανήτη μού δίνουν την ίδια εντύπωση ότι σφύζουν από "ζωτικότητα και ενέργεια", όπως διαπιστώνει ο κ. Καλύβας στην περίπτωση της Κολομβίας. Στον αντίποδα - και συγκεκριμένα στην Ευρώπη - είναι εμφανή τα σημάδια ηλικιακής γήρανσης, πνευματικής αφυδάτωσης, μειωμένου δυναμισμού και, συνεπώς, συνολικής υποχώρησης. Στην περίπτωση της Γαλλίας που αναλύει ο αρθρογράφος, "είναι διάχυτη η έλλειψη θέλησης για την πραγματοποίηση των επώδυνων μεν αλλά απαραίτητων μεταρρυθμίσεων που θα διέσωζαν τα σημαντικότερα στοιχεία του γαλλικού μοντέλου". Και του ευρωπαϊκού στο σύνολό του, θα προσέθετα εγώ.

3. Τέλος, προσυπογράφω αυτό που γράφει ο κ. Καλύβας ότι "ο παλαιός κόσμος δυσκολεύεται να χειριστεί την υποχώρηση της πρωτοκαθεδρίας του, τη στιγμή που αναδύεται ένας νέος κόσμος... Όπως συμβαίνει και με τους ανθρώπους, η σχετική παρακμή των εθνών έχει έντονο συναισθηματικό κόστος που με τη σειρά του οδηγεί σε τύφλωση και λάθη. Το στοίχημα λοιπόν για τους λαούς της Ευρώπης, στην κρίσιμη αυτή καμπή, είναι να αποφύγουν τέτοια λάθη και να διαχειριστούν τη νέα πραγματικότητα με σύνεση". Δεν έχω να προσθέσω τίποτα σ'αυτό.
 

Οι δύο κόσμοι
του Στάθη Καλύβα από την Καθημερινή
Πριν από μία εβδομάδα βρέθηκα στη Γαλλία όπου είχα την ευκαιρία να συζητήσω με φίλους και συναδέλφους για την πολιτική κατάσταση της χώρας. Δεν είναι υπερβολή πως η ατμόσφαιρα θυμίζει έντονα την Ελλάδα του 2009, τότε που όλοι ανέμεναν να συμβεί κάτι άσχημο χωρίς κανείς να γνωρίζει τι ακριβώς. Κυριαρχούν η έντονη απογοήτευση από την οικονομική στασιμότητα και την αύξηση της φορολογίας, η αυξανόμενη απαξίωση των πολιτικών κομμάτων, η πρωτοφανής δημοσκοπική καταβύθιση του προέδρου Φρανσουά Ολάντ, η εν δυνάμει διάσπαση του σοσιαλιστικού κόμματος και βέβαια η σταθερή άνοδος του αντι-ευρωπαϊκού λαϊκισμού μέσω του ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου και της Μαρίν Λεπέν. Η αίσθηση μιζέριας και αδιεξόδου δεν προκύπτει μόνο μέσα από τις συζητήσεις. Την διαισθάνεται κανείς ευρύτερα: στα πανεπιστήμια που έχουν μείνει σκιά του άλλοτε λαμπερού εαυτού τους, στις πιο «δύσκολες» γειτονιές του Παρισιού όπου τα παιδιά των Αφρικανών μεταναστών δεν έχουν βρει θέση στην κοινωνία (και κάποια πηγαίνουν να πολεμήσουν στη Συρία), αλλά και στο Λονδίνο που έχει γεμίσει από νεαρούς Γάλλους, οι οποίοι θεωρούν πως η χώρα τους έχει πάψει να τους προσφέρει ευκαιρίες. Ο Ολάντ είναι η επιτομή της όλης θλιβερής κατάστασης: ο πολιτικός που αρχικά αρνήθηκε πως υπάρχει πρόβλημα, για να κάνει πανηγυρικά μεταβολή μετά από δύο χρόνια χωρίς όμως να έχει απορρίψει την έμφυτη ροπή του προς τις πρόσκαιρες και ανώδυνες λύσεις και τον φόβο των μεταρρυθμίσεων.

Το γαλλικό σύνδρομο, αν μπορεί κανείς να το ονομάσει έτσι, έχει δύο κεντρικά χαρακτηριστικά. Από τη μία έχουμε μια κοινωνία με αξιοζήλευτο επίπεδο διαβίωσης και κοινωνικής προστασίας, που όμως δεν μπορεί να χρηματοδοτηθεί παρά μόνο με χρέος. Και από την άλλη, είναι διάχυτη η έλλειψη θέλησης για την πραγματοποίηση των επώδυνων μεν αλλά απαραίτητων μεταρρυθμίσεων που θα διέσωζαν τα σημαντικότερα στοιχεία του γαλλικού μοντέλου. Αντ’ αυτού επικρατεί μια τυφλή και αδιέξοδη αγανάκτηση που βρίσκει φυσική διέξοδο στο Εθνικό Μέτωπο και μια έντονη μεν αλλά κενή περιεχομένου αντίσταση στις μεταρρυθμίσεις από τις διάφορες ομάδες συμφερόντων.

Ανακαλώ τις εντυπώσεις αυτές στην Κολομβία, απ’ όπου γράφω αυτές τις γραμμές. Πρόκειται για μια χώρα που ήταν συνώνυμο των χειρότερων παθολογιών που μπορεί να βάλει ανθρώπινος νους: ένας εμφύλιος πόλεμος που διαρκεί δεκαετίες, έντονη εγκληματικότητα, οργανωμένο κύκλωμα παραγωγής και εμπορίας ναρκωτικών, γενικευμένη φτώχεια. Θυμάμαι την πρώτη φορά που πήγα στην Κολομβία, το 2000: οι ξένοι (αλλά και πολλοί ντόπιοι) δεν μπορούσαν να κυκλοφορήσουν στον δρόμο παρά μόνο με σωματοφύλακες. Ο αρχηγός του καρτέλ του Μεντεγίν, Πάμπλο Εσκομπάρ, είχε γονατίσει το κράτος, ενώ ο αντάρτικος στρατός των FARC είχε φθάσει στα πρόθυρα της πρωτεύουσας. Η πρακτική των μαζικών απαγωγών για λύτρα (γνωστή και ως «θαυματουργό ψάρεμα») είχε αναχθεί σε τέχνη. Το κράτος κατέρρεε και όσοι μπορούσαν να φύγουν έφευγαν. Θυμάμαι χαρακτηριστικά το ταξίδι μου στην Καρταχένα, τη γενέτειρα του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές: η πανέμορφη παλιά πόλη ήταν εντελώς άδεια καθώς την είχαν εγκαταλείψει οι τουρίστες.

Ξαναγύρισα στην Κολομβία αρκετές φορές μέσα στα επόμενα χρόνια και από τότε παρατηρώ την απίστευτη ανόρθωση της χώρας αυτής. Σήμερα η Κολομβία είναι μια άλλη χώρα. Προφανώς τα μεγάλα της προβλήματα, όπως η φτώχεια, οι τεράστιες ανισότητες ή η εγκληματικότητα δεν έχουν λυθεί. Ομως ο εμφύλιος φαίνεται να οδηγείται σε ένα τέλος μέσα από επίπονες διαπραγματεύσεις που περιλαμβάνουν και την υπόσχεση μιας μεγάλης αγροτικής μεταρρύθμισης και η οικονομία αναπτύσσεται με ταχείς ρυθμούς. Εκείνο όμως που έχει ιδιαίτερη σημασία είναι η αίσθηση που αποκομίζει κανείς συζητώντας με τους ανθρώπους και παρατηρώντας την καθημερινότητα: η ζωτικότητα και ενέργεια της χώρας είναι εκρηκτική, καθώς αναδύεται μια καινούργια μεσαία τάξη, επεκτείνονται και νοικοκυρεύονται οι πόλεις, ανοίγουν συνεχώς καινούργια πανεπιστήμια, και ένας νεανικός πληθυσμός εκφράζει καθημερινά τον δυναμισμό του. Ακόμα και εκεί που είναι παρούσα η φτώχεια, δυσκολεύεται κανείς να διακρίνει μιζέρια, γκρίνια ή απογοήτευση.

Η σύγκριση είναι διδακτική. Οχι τόσο ως προς τα αντικειμενικά μεγέθη, όπου η Γαλλία υπερτερεί συντριπτικά – αν έπρεπε να διαλέξει κανείς πού να ζήσει, δύσκολα θα πρόκρινε την Κολομβία. Ούτε απαραίτητα ως προς τη μεσοπρόθεσμη οικονομική δυναμική. Τα προβλήματα της Γαλλίας μπορούν να λυθούν με τις κατάλληλες αποφάσεις και χειρισμούς, ενώ η δυναμική της Κολομβίας μπορεί να αποδειχθεί εύθραυστη. Μακροπρόθεσμα όμως, δύσκολα μπορεί να αμφισβητήσει κανείς την εμφάνιση μιας καινούργιας πραγματικότητας. Ο παλαιός κόσμος δυσκολεύεται να χειριστεί την υποχώρηση της πρωτοκαθεδρίας του, τη στιγμή που αναδύεται ένας νέος κόσμος.

Το ευχάριστο είναι πως η παγκόσμια ανάπτυξη δεν είναι παίγνιο μηδενικού αθροίσματος. Δεν χρειάζεται δηλαδή να φτωχύνει η Ευρώπη για να αναπτυχθεί η Ασία ή η Λατινική Αμερική. Οπως όμως συμβαίνει και με τους ανθρώπους, η σχετική παρακμή των εθνών έχει έντονο συναισθηματικό κόστος που με τη σειρά του οδηγεί σε τύφλωση και λάθη. Το στοίχημα λοιπόν για τους λαούς της Ευρώπης, στην κρίσιμη αυτή καμπή, είναι να αποφύγουν τέτοια λάθη και να διαχειριστούν τη νέα πραγματικότητα με σύνεση.
* Ο κ. Στάθης Ν. Καλύβας είναι καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Yale.

5 σχόλια:

  1. Γαλλία. Τέσσερις λέξεις, μόνον τέσσερα ονόματα «κορυφαίων πολιτικών», φθάνουν: Σαρκοζύ, Στρος Καν, Ολλάντ, Λε Πεν.
    Το απόλυτο μπλιάχ !
    Η όμορφη και γενναία «Μαριάννα» της Γαλλικής Δημοκρατίας έπαθε μετάλλαξη και έγινε μουστακαλής τραβεστί με γούνα στις γάμπες...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πρακτικη φιλοσοφια απο τον ΑΦ για τον υποκριτικο ελληνικο και -κατ επεκταση- για τον νοτιοευρωπαϊκο θρηνο (απο προ ετους σχολιο μου)

    "1.Δεν ειδα να θρηνουμε τους χιλιαδες θανατους βρεφων, παιδιων και νεων στον τριτο κοσμο απο διαφορες αιτιες. Ο θρηνος μας ειναι -σχεδον- εθνικιστικος, προπαγανδιστικος.

    Τι ειναι η ζωη; Τι ειναι ο θανατος για τον “γυμνο πιθηκο”΄;

    Μηπως, δινοντας τοσο μεγαλη σημασια στον φοβο της απωλειας των “κεκτημενων” της χρυσης εποχης της νεωτερης ελλαδας (1954-2004) και του φοβου του θανατου, αγομεθα και φερομαστε απο τσαρλατανους της πολιτικης που καλλιεργουν τον φοβο, ωστε και αυτοι να συνεχιζουν να ….φοβουνται εξουσιαζοντας μας;

    Μια ηττοπαθης χωρα, χωρις οραμα, σχεδιο για το μελλον, φοβαται συλλογικα και δεν θα πολεμησει για τιποτα (μεταφορικα ή πραγματικα)

    2.Συμπερασμα :

    H τιιτιβιζουσα (ή θορυβουσα) ευπορη μεσηλικη αριστερα κινειται σε δυο κατευθυνσεις :

    η πρωτη κινειται στην κατευθυνση της επαναστασης (μαλιστα θελοντας να ηγηθει ως “ειδικος” της εξουσιας)
    η δευτερη (θα λεγαμε η ‘σημιτικη” ) θελει -σχεδον με καθε κοστος- τον υστερο ευρωπαϊκο εκσυγχρονισμο της χωρας

    3.Παρατηρω οτι , απο την μεταπολιτευση και εντευθεν , αντι να αναπτυσσεται η – καλως εννοουμενη- ατομικη πνευματικη και συναισθηματικη βελτιωσις ακολουθειται η αγελαια-μιμητικη κατηφορικη οδος της συλλογικοτητας στην εμφανιση, την συμπεριφορα και λιγοτερο στην σκεψη, η οποια βεβαιως εχει αποδειχθει-παγκοσμιως- οτι ευνοει και μονον την "συλλογικοτητα" των καθε λογης ηγετισκων, ηγετων και εξουσιαστων. Ακομη και σε ελευθεριακα ή αλλου τυπου κοινοβια, παντοτε ο αρχηγος ειχε διαφορα προνομια, πλεον το χαρεμι του (Charles Manson,…)

    Πλειστα οσα παραδειγματα μπορω να αναφερω, οπως
    τα μπααθικα μαρξιζοντα επαρχιωτακια πασποπουλα, τα κνιτοπουλα, ….
    τα πανκια, τα σκινχεντοπουλα-χουλιγκανους
    τους ‘κουρσαρους” με τα σκουλαρικια και τα tattoo
    του γιαπηδες και τους μεταγιαπηδες του Πασοκ, του Ρηγα και της ΚΝΕ, (της ΝΔ)
    τους νεοφασιστες και προσφατως τους χρυσαυγιτες
    [......]

    Το κοινο στοιχειο της συλλογικοτητας ειναι οτι ενω το ατομο εχει αταβιστικα τον φοβο της επαφης (μην με πλησιαζεις, προσωπικη αποσταση κ.λπ.)
    οταν αποτελει ομαδα, ακομη καλυτερο μαζα παυει να φοβαται και αισθανεται τεραστια δυναμη, αλλα φευ αυτη ειναι προσωριον και fake

    Μετα την καταστροφη, ακολουθουν τα ασθενοφορα με τους τραυματιες και τους νεκρους, οι μανικες και τα σαρωθρα του δημου που θα πλυνουν τα αιματα απο τις πλατειες και τους δρομους και θα σαρωσουν τα καμμενα σκουπιδια, τα σπασμενα τζαμια, τα εμπορευματα απο τις βιτρινες των καταστηματων,……και καθε μελος της "επαναστασης" θα παει σχεδον οπως ηταν και πρν (χωρις καμμια ουσιαστικη βελτιωση) να ξαποστασει στο τσαρδι του, ενω δημοσιολογουντες, ηγετισκοι και ηγετες θα βγαζουν πυρινους λογους υπερ ή κατα, συνεχιζοντας την αεναη διανωνιση της συλλογικοτητας τους :-) ."

    Αφωτιστος Φιλελλην

    ΥΓ Ευχομαι το σχολιο μου να ειναι ξεπερασμενο απο τα γεγονοτα, αλλα....
    ΥΓ2 Η ευμαρεια των πολιτων των ανεπτυγμενων χωρων (των ιμπεριαλιστικων κυριως) δεν οφειλεται σημαντικα και στην εκμεταλλευση των φυσικων πορων και των εργατων του τριτου κοσμου;
    ΥΓ3 Δεν ειναι καιρος να ανυψωσουν το βιωτικο τους επιπεδο και οι κατοικοι του τριτου κοσμου;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ΜΙΑ ΧΑΡΑ ΤΑ ΓΡΑΦΕΙΣ ΦΙΛΕ ΜΟΥ. ΣΕ ΕΙΧΑΜΕ ΧΑΣΕΙ. ΚΑΛΑ ΝΑ ΕΙΣΑΙ

      Διαγραφή
  3. Είπατε τω (λειτουργικώς, αγραμμάτω) Ευσταθίω Καλύβα ότι είναι μακριά νυχτωμένος... Πού πάει η παγκοσμιοποίηση; (Από το 1914, στο 2014 : Τα δομικά αδιέξοδα της παγκοσμιοποιητικής λειτουργίας, ως αποτυχημένου αμερικανικού εθνικού σχεδιασμού και η εσωστρεφής αναδίπλωση των Η.Π.Α. και της Δύσης, λόγω της ανακατανομής της παγκόσμιας ισχύος, εις βάρος τους και υπέρ της Κίνας και της Ρωσίας)

    Επίσης, να του πείτε ότι οι εκπλήξεις, που τον περιμένουν είναι πολλές, ποικίλες και αναπάντεχες, γι' αυτόν και το παρχαιωμένο ιδεολογικό οπλοστάσιό του.

    Γι΄αυτόν τον λόγο, καλόν είναι να βρει τις απαραίτητες αντοχές, προκειμένου να είναι συναισθηματικά θωρακισμένος, για να αντιμετωίσει αυτές τις οδυνηρές εκπλήξεις, που βρίσκονται, εν εξελίξει και είναι καθ' οδόν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ευχαριστω για τα καλα σου λογια.

    Αναμενουμε απο τους ευπορους, φωτσμενους, μεσηλικες εκπροσωπους μας τα καλυτερα !

    Αφωτιστος Φιλελλην

    ΑπάντησηΔιαγραφή