ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Κυριακή, 12 Οκτωβρίου 2014

Τι να κάνει το ΠΟΤΑΜΙ


του Ευθύμη Δημόπουλου

Το ΠΟΤΑΜΙ από τη στιγμή που αυτοπροσδιορίζεται ως φωνή σύνεσης και καταλαγής των πολιτικών παθών δεν πρέπει στην παρούσα φάση να ενθαρρύνει την ΠΟΛΩΣΗ. 


Πόλωση και αδιέξοδο σε αυτή τη φάση σημαίνει κάρβουνο στη μηχανή της διαρκούς μιντιακής και κομματικής εκλογολογίας και αδυναμία εκλογής προέδρου της δημοκρατίας από την παρούσα Βουλή. Το πρώτο ενθαρρύνει και ενισχύει το δεύτερο. Η διαρκής εκλογολογία υπονομεύει τις μικρές πιθανότητες εκλογής προέδρου και αποπροσανατολίζει την κοινωνία που φαίνεται καθαρά πως δεν προκρίνει εκλογές. Ούτε η οικονομία αντέχει τις εκλογές, ούτε η χώρα και σίγουρα δεν ελκύουν τις αγορές και δεν ενθαρρύνονται από το διεθνές περιβάλλον.


Παρόλο που το ΠΟΤΑΜΙ δε ζητά εκλογές, όταν ανεβάζει στο δημόσιο λόγο αποσπασματικά ιδέες και προτάσεις (συχνά όχι τόσο επεξεργασμένες) για το «με ποιον θα συνεργαστούμε την επομένη των εκλογών» παγιδεύεται στην εκλογολογία και πριμοδοτεί άθελά του το αδιέξοδο. Όσο κακή και να είναι αυτή η κυβέρνηση δεν υπάρχει κανένα εχέγγυο ότι η αμέσως επόμενη, με ΣΥΡΙΖΑ κύριο παίκτη, θα είναι καλύτερη ούτε ως προς τις σχέσεις μας με τους εταίρους ούτε σε ότι αφορά τις μεταρρυθμίσεις. 


Κατά συνέπεια το ΠΟΤΑΜΙ και οι άλλες κεντρώες δυνάμεις (όπου και αν αυτές βρίσκονται) πρέπει:

• Πρώτον, να εξασφαλίσουν χρόνο και πολιτική ηρεμία. Αυτό σημαίνει εκλογή του ΠτΔ από την παρούσα Βουλή και στην κατεύθυνση αυτή το ΠΟΤΑΜΙ πρέπει να επηρεάσει τους φιλικά προσκείμενους σε αυτό ανεξάρτητους βουλευτές (Τατσόπουλος, Ψαριανός) 
• Δεύτερον, η εκλογή του ΠτΔ δεν μπορεί να γίνει μόνο στο όνομα της «πολιτικής σταθερότητας», αν αυτή σημαίνει διάσωση του παλαιοκομματισμού και των οφίτσιων που κατέχει. Δεν μπορεί να σημαίνει άφεση αμαρτιών στη ΝΔ και στο ΠΑΣΟΚ. Μπορεί να γίνει όμως στο πλαίσιο ενός συναινετικού πολιτικού πλαισίου για να επεξεργαστούμε από κοινού ένα εθνικό σχέδιο διαχείρισης της μεταμνημονιακής εποχής. Ειδικά το ΠΟΤΑΜΙ μπορεί, ως άφθαρτη πολιτική δύναμη, να προβάλλει όψεις αυτού του σχεδίου στο δημόσιο διάλογο και να ζητήσει δεσμεύσεις.
• Τρίτον, να συναινέσουν σε ένα πρόσωπο αναγνωρισμένου κύρους χωρίς κομματική προϋπηρεσία, γεγονός που θα διευκολύνει την αποδοχή του και από ανεξάρτητους ή δημαρικούς βουλευτές. 
Έτσι θα μπορέσουμε να πάμε αργότερα για εκλογές υπό καλύτερες συνθήκες, όταν θα έχει γίνει η δίκη της Χρυσής Αυγής, όταν θα έχει διαμορφωθεί ένα πλαίσιο διαχείρισης του χρέους και θα έχουν σταθεροποιηθεί κάποιοι οικονομικοί δείκτες. 


Όπως πολύ εύστοχα σε σημερινή της ανάρτηση επισημαίνει η Vasiliki Georgiadou «η απαιτούμενη πλειοψηφία των 180 ψήφων για την εκλογή του ΠτΔ υπάρχει για να υπενθυμίζει την απαίτηση για πολιτική και κομματική συναίνεση και όχι για να λειτουργήσει ως προϋπόθεση πολιτικού εκβιασμού».
Χρειάζεται όλοι να εκπαιδευτούμε στην πολιτική ομαλότητα.



Η δήλωση της Βασιλικής Γεωργιάδου στο fb:

H απαιτούμενη πλειοψηφία των 180 ψήφων για την εκλογή ενός συμβολικού για την ουσία της διακυβέρνησης και του ίδιου του πολιτεύματος ΠτΔ υπάρχει για να υπενθυμίζει την απαίτηση για πολιτική και κομματική συναίνεση και όχι για να λειτουργήσει ως προϋπόθεση πολιτικού εκβιασμού (blackmail effect) εκ μέρους εκείνων των δυνάμεων που επιθυμούν εκλογές. Η λογική του πολιτεύματος μετά το 1986 απαιτεί να εξευρεθούν οι 180 ψήφοι, με τις αναγκαίες συμφωνίες που πρέπει να γίνουν μεταξύ των δημοκρατικών κομμάτων (εξαιρείται η ΧΑ από οποιοδήποτε σενάριο, εννοείται), αλλιώς το πολίτευμα κινδυνεύει με γελοιοποίηση: δηλαδή να οδηγηθούμε σε εκλογές ΠΡΟΣΧΗΜΑΤΙΚΑ, για την εκλογή ενός πολιτειακού παράγοντα που δεν διαδραματίζει κανέναν ουσιαστικό ρόλο στη διακυβέρνηση, έχοντας συγχρόνως υπονομεύσει τον συμβολισμό του θεσμού, ο οποίος από παράγοντας της εθνικής συναίνεσης μετατρέπεται σε παράγοντα της πόλωσης. Εν ολίγοις, όσοι θέλουν εκλογές ας τις προκαλέσουν με άλλον θεσμικό-πολιτικό τρόπο, αλλά όχι κρυβόμενοι κάτω από τα παντελόνια ή τις φούστες ενός/μιας ΠτΔ που απέτυχε να εκλεγεί.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου