ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Γεια χαρα Δημήτρη Κουμάνταρε

Γεια χαρα Δημήτρη Κουμάνταρε

Παρατηρητήριο

Ο Δημήτρης Κουμάνταρος, ένας γνήσιος οραματιστής και ανιδιοτελής αγωνιστής έφυγε από κοντά μας. Η τελευταία του ανάρτηση, στις 5 Μαρτίου:
ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ
Ονειρεύομαι ένα ξεσηκωμό. Ενάντια στην αδιαφάνεια, στη διαφθορά, στην κομματοκρατία, στην αναξιοκρατία. Ενάντια στη διχαστική λογική, στο φανατισμό, στην προχειρότητα και στην τσαπατσουλιά. Ενάντια στη μετάθεση ευθυνών, την ατομοκρατία, την έλλειψη συνεργατικού-ομαδικού πνεύματος.
Ένα ξεσηκωμό συμμετοχής, έρευνας, διαλόγου, για το πως μπορούμε καλύτερα να βοηθήσουμε τους πρόσφυγες και τους ντόπιους που βρίσκονται σε ανθρωπιστική κρίση. Για το πως θα σχεδιάσουμε σε κάθε δημόσιο τομέα, από το Σύνταγμα μέχρι την Παιδεία κι από τη Δικαιοσύνη μέχρι τη Φοροδιαφυγή, ένα πλάνο της καλύτερης δυνατής απόδοσης που υπηρετεί τον πολίτη.
Για να γίνει κάθε χώρος υποδοχής προσφύγων, κάθε σχολείο, κάθε νοσοκομείο, κάθε δικαστήριο, κάθε δημόσια υπηρεσία, τώρα με τις υπάρχουσες δυνατότητες πρότυπο λειτουργίας. Μιλάμε για τη σταδιακή συνειδητή επιλογή ενός άλλου, νέου, συνθετικού πολιτισμού. Δεν απαγορεύεται.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Εμείς οι δάσκαλοι θα συνεχίσουμε μέσα στις πιο αντίξοες συνθήκες να μαθαίνουμε στα παιδιά μας γράμματα. Ο καθένας και η καθεμιά με το δικό του τρόπο και με εφόδιο τις όποιες γνώσεις και ικανότητες διαθέτει. Δεν το κάνουμε πάντα με επιτυχία και δεν θα το κάνουμε όλοι. Δεν περιμένουμε και πολλά από την όποια εξουσία, που συνήθως δεν ξέρει ούτε πού πατά ούτε πού βρίσκεται στον τομέα της Παιδείας. Ξέρουμε ότι κάθε καλή προσπάθεια εκσυγχρονισμού θα πολεμηθεί από μεγάλο μέρος του πολιτικού συστήματος και της συνδικαλιστικής νομενκλατούρας, που θέλουν τη νεολαία ημιμαθή άρα και διαχειρίσιμη. Αλλά θα το παλέψουμε. Θα κρατήσουμε το σχολείο ανοιχτό και, αν και λαβωμένο, ζωντανό. Εσείς φυσικά θα συνεχίσετε να περιφέρετε την πεθαμένη ολοκληρωτική σας ιδεολογία. Ευτυχώς έχει περάσει πλέον η μπογιά της. Ούτε καν μυρίζει.

Αthens Voice

Παρασκευή, 17 Οκτωβρίου 2014

Το παιχνίδι της κότας


του Λυκούργου Λιαρόπουλου από το ΕΘΝΟΣ
Θυμάμαι το «παιγνίδι της κότας» στην Αμερική των 60's. Δύο πιτσιρικάδες μπαίνουν στα αυτοκίνητα, γκαζώνουν σαν τρελοί προς τον γκρεμό και χάνει όποιος σταματάει πρώτος. Βέβαια, πραγματικός χαμένος ήταν συνήθως ο άλλος, αλλά αυτός δεν το μάθαινε ποτέ. Αυτό μου θυμίζει η.., «κούρσα» κυβέρνησης - ΣΥΡΙΖΑ για το ποιος θα «βγει» πρώτος από το ΔΝΤ. Μόνο που στον γκρεμό δεν θα πέσουν αυτοί, αλλά εμείς. Ο διαγκωνισμός για το ποιος θα «διώξει» πρώτος το ΔΝΤ είναι πολιτικό έγκλημα κατά της χώρας. Δυστυχώς, οι δύο μονομάχοι τρέχουν με δεμένα μάτια και κλειστά αυτιά και μόνο μία σκέψη στο μυαλό. Τη διατήρηση ή κατάκτηση της εξουσίας, με κάθε κόστος, δυστυχώς για εμάς.
Το οικονομικό σκέλος ανέλυσε με επάρκεια και σαφήνεια η κ. Μιράντα Ξαφά στην «Καθημερινή» της Κυριακής 12/10 και το πολιτικό ο Γ. Πρετεντέρης στο «Βήμα» της ίδιας ημέρας. Πολύ συμπυκνωμένα, λένε ότι κυβέρνηση και ΣΥΡΙΖΑ προτιμούν να δανεισθούν από τις αγορές πολύ ακριβότερα από τα ήδη διαθέσιμα δανεικά του ΔΝΤ και της ΕΕ. Ολέθρια απόφαση με απαράδεκτο καιροσκοπικό πολιτικό σκεπτικό. Κυβέρνηση και αντιπολίτευση υποθηκεύουν το μέλλον της χώρας για να παραμείνουν ή να κατακτήσουν την εξουσία. Το πάθημα του Γ. Παπανδρέου το 2010 δεν έγινε μάθημα σε αυτούς, αλλά ίσως όχι και σε εμάς.
Ο ελληνικός λαός πρέπει να αντιδράσει. Ο μόνος διαθέσιμος δρόμος είναι ο δημοκρατικός. Πρέπει, άμεσα, τώρα, όσο είναι καιρός, οι σώφρονες πολιτικές δυνάμεις, αν υπάρχουν, να βγουν ανοικτά και να πουν ότι όποιος συνεχίζει να χρεώνει τον λαό με δικαιολογίες περί εθνικής ανεξαρτησίας ψεύδεται. Αν δεν υπάρχουν τέτοιες πολιτικές δυνάμεις, να τις δημιουργήσει. Αν υπάρχουν, να τις στηρίξει. Το να δανείζεσαι 11-13 δισ. με 7% αντί με 4,5% ή και λιγότερα, είναι εθνικό έγκλημα και βλακεία, όχι μαγκιά, ή ένδειξη ανεξάρτητου φρονήματος.
Αν, μάλιστα, δεν μπορέσεις, τελικά, να βρεις δανεικά ούτε με 7%, όπως μάλλον δείχνουν οι πρόσφατες εξελίξεις, είναι αυτοκτονία. Το να έχεις φτάσει εξαντλημένος κοντά στην πηγή και να μη θες να πιείς γιατί δεν σου αρέσει το χρώμα της βρύσης είναι κουτό. Το να προτιμάς μία άλλη πηγή πολύ πιο μακριά και με θηρία στον δρόμο σου είναι και επικίνδυνο. Το να κάνεις και τα δύο γιατί φοβάσαι ότι κάποιος θα σε πει «κότα» είναι ασυγχώρητο. Οταν, μάλιστα, το κάνει ακριβώς για να προλάβει να πάει αυτός στην πηγή πριν από σένα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου