ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Κυριακή, 26 Οκτωβρίου 2014

Το δίδυμο που απειλεί τη χώρα



του Σταύρου Θεοδωράκη από τη Real News

Τι συνέβη λοιπόν αυτόν τον μήνα; Και γιατί η οικονομία δε συμμερίζεται τη χαρά που νιώθουν οι κυβερνητικοί τώρα που βγαίνουμε από την κρίση; Γιατί οι οικονομικοί δείκτες συνεχίζουν να υποχωρούν; Γιατί δεν υπάρχει κανείς στην οικονομία που να ενθουσιάζεται με την ιδέα ότι την εξουσία πλησιάζει ένας νέος πολιτικός που θα διαγράψει τα προσωπικά, εταιρικά και εθνικά χρέη και αν βρει χρόνο θα διαγράψει και τα χρέη όλου του Νότου;

Κανένας επιτέλους στον έξω κόσμο δεν αντιλαμβάνεται ότι εδώ έχουμε κόμματα εξουσίας που έχουν εύκολες και γρήγορες λύσεις για όλα αυτά που απασχολούν την παγκόσμια οικονομία;

Το ένα θα σκίσει το μνημόνιο (στην αυλή της Βουλής!) την πρώτη κιόλας μέρα της νέας διακυβέρνησης. Και την επόμενη μέρα θα καταργήσει (με έναν νόμο και ένα άρθρο!) όλες τις «μνημονιακές υποχρεώσεις». Και από την τρίτη μέρα θα μπορούμε να καθόμαστε. Αλλά επειδή οι Έλληνες είναι ανυπόμονοι και δεν μπορούν να περιμένουν, αυτοί που σήμερα κυβερνούν βρήκαν κάτι ακόμη πιο δραστικό να προτείνουν. Να διώξουμε τους ελεγκτές, να πάρουν μαζί και τα λεφτά τους, και εμείς ρευστό θα βρούμε από αλλού. Με 7%; Με 7! Με 8%; Με 8!

Άλλωστε στα σαλόνια των παλιών κομμάτων πιστεύουν ότι είναι καλύτερο να αρνηθείς μια χρηματοδότηση με 4,5% και να βγεις στις αγορές να δανειστείς με 6,5% έως 8% ενώ ταυτόχρονα θα διεκδικείς από τους φορολογούμενους των άλλων χωρών της Ε.Ε. να σου ρυθμίζουν χρέη με μέσο επιτόκιο 2,5%!

Εδώ κάπου αρχίζει η πλήξη (όχι η ελβετική – επειδή τα έχουν λύσει όλα- αλλά η ελληνική – επειδή δεν θέλουν να λύσουν τίποτα) και αρχίζουν οι κοκορομαχίες και η πολιτική κλωτσοπατινάδα. Τα ΑΤΜ που θα αδειάσουν, οι κουμπαράδες που θα γεμίσουν… Οι φύλακες στα πανεπιστήμια που θα πρέπει να είναι έξω από την εσωτερική πόρτα ή μέσα από την εξωτερική; Τα τηλεοπτικά πάνελ αδειάζουν και γεμίζουν με τους μονομάχους να καταγράφουν νίκες ή ήττες σε θέματα που σε τίποτα δεν επηρεάζουν την κανονική ζωή.
Θα μπορούσε να γίνει κάτι διαφορετικό;

Προφανώς και θα μπορούσε. Η χώρα περισσότερο από ποτέ έχει ανάγκη ένα πατριωτικό σχέδιο με τις μικρές και μεγάλες αλλαγές που θα μας βγάλουν από τη μιζέρια και την ομφαλοσκόπηση. Τοπικές και περιφερειακές συμφωνίες, κλαδικοί σχεδιασμοί, εξαγωγικός προσανατολισμός. Ένα σχέδιο με όλους τους προοδευτικούς της χώρας στο ίδιο τραπέζι. Όχι τους ψεκασμένους και τους λαϊκιστές αλλά αυτούς που πιστεύουν ότι η Ελλάδα μπορεί να γίνει δυνατή. Να επουλώσει τις πληγές της και να φύγει μπροστά. Με μεγάλες αλλαγές παντού. Αλλαγές που θα μπορούσαν να αρχίσουν σήμερα κιόλας. Ένα νέο Σύνταγμα (χωρίς ασυλία στους πολιτικούς) που θα μπορεί να αλλάζει κάθε φορά που η κοινωνία πρέπει να το αλλάξει (σήμερα το 86, αύριο το 101 – στη Γαλλία έχουν κάνουν 30 τροποποιήσεις, στη Γερμανία 50).

Και ένας νέος εκλογικός νόμος – ο μόνος τρόπος να ανανεωθεί πραγματικά το πολιτικό σύστημα και να πριμοδοτηθούν οι συνεργασίες. Κι αν δεν συμφωνούμε για κοσμογονικές αλλαγές, όπως το γερμανικό σύστημα που το Ποτάμι έχει προτείνει, ας σπάσουμε τώρα τις μεγάλες περιφέρειες που ευνοούν τους πλούσιους, τους διάσημους και τους κληρονόμους. Ας καταργήσουμε το μπόνους των 50 εδρών που παίρνει το πρώτο κόμμα είτε πάρει 22% είτε 42%. Κι αν φοβόμαστε ότι θα υπάρξει κατακερματισμός και δεν θα βγαίνει ποτέ κυβέρνηση ας γίνει αναλογικό το μπόνους – το πρώτο κόμμα να παίρνει μια έδρα για κάθε 1%. Είκοσι δύο πρόσθετες έδρες αν πάρεις 22%, 42 αν πάρεις 42%.

Γιατί δε γίνονται όλα αυτά; Διότι απέναντί μας (και όχι δίπλα μας) είναι δυο γερασμένα κομματικά μπλοκ. Που ορμούν να εξαφανίσουν ό,τι ενδιαφέρον εμφανίζεται και αναπαράγουν ό,τι παλιό τους συντηρεί. Το δίδυμο που απειλεί τη χώρα.

26 Οκτωβρίου 2014, Real News


1 σχόλιο:

  1. Απο τον σημερινο τυπο: ο Σταυρος Θ. "θα ξαναζητησει συναντησεις με τους κκ Σαμαρα και Τσιπρα." Να τους πει τι; Να σταματησουν να απειλουν τη χωρα; Το Ποταμι πρεπει καποτε να ξεπερασει τα ορια της αφελειας και του ερασιτεχνισμου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή