ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Παρατηρητήριο

Για να μην έχετε απορίες περί της κυρίαρχης ιδεολογίας του έθνους μετά τη μεταπολίτευση, σας παρουσιάζω τις κεντρικές ιδέες των θεμάτων της έκθεσης στις εισαγωγικές εξετάσεις του γενικού λυκείου στο διάστημα 2000-2017. Ένα διάστημα με όλες τις πολιτικές παρατάξεις να έχουν παρελάσει από την εξουσία.

2000: Η παιδεία ως μέσο διαφύλαξης των ιδανικών της ειρήνης, της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης
2001: Ο ρολος του διανοούμενου στη σύγχρονη εποχή της εξειδίκευσης και της κατανάλωσης
2002: Η μοριακή βιολογία και η γενετική ως ανθρώπινη ματαιοδοξία προς αποφυγήν
2003: Οικολογική κρίση ανισότητα κατανομής πόρων, κατανάλωση, αληθινή δημοκρατία κλπ
2004: Ο σύγχρονος δάσκαλος απέναντι στην επαναστατημένη νεολαία
2005: Η αξία των ομαδικών αγωνισμάτων έναντι των ατομικών
2006: Η μεγάλη ακούραστη ψυχή του πνευματικού δημιουργού
2007: Ο κοινωνισμός ενάντια στον ατομισμό
2008: Η αξία της Παράδοσης
2009: Το βιβλίο ως μέσο άμυνας κατά των ΜΜΕνημέρωσης
2010: Ο φόβος να χάσεις τη δουλειά σου λόγω τεχνολογικών εξελίξεων και η ανάγκη της αυτομόρφωσης
2011: Η βόμβα της πληροφορίας
2012: Η αρχαία τέχνη ως πρωτοπόρα και ζωντανή…
2013: Η αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων λόγω της τεχνολογίας
2014: Η αξία της Ανθρωπιάς
2015: Οι αρχαίοι χώροι θέασης και ακρόασης
2016: Η φιλία
2017: Τα ευγενή ιδεώδη του ανθρωπισμού που διασύρονται στις μέρες μας και η ευθύνη της επιστήμης και της τεχνολογίας

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τετάρτη, 8 Οκτωβρίου 2014

Δικομματισμός οπισθοδρόμησης


του Κίμωνα Χατζημπίρου από τα ΝΕΑ

Πώς επιστρέφει το παράδοξο σύνθημα «σφυρί - δρεπάνι, ελιά - στεφάνι»


Δεν λείπουν οι περιπτώσεις στη νεοελληνική Ιστορία όπου τα παθήματα γίνονται χειρότερα παθήματα. Σήμερα η Ιστορία δείχνει να επαναλαμβάνεται, αφού η κρίση αυξάνει τον διάχυτο ανορθολογισμό. Ολοι ξέρουμε ότι οι χώρες προοδεύουν διεθνώς όχι όταν προσκολλώνται σε έωλα σύμβολα, αλλά όταν επινοούν και παράγουν σύγχρονα αγαθά. Εντούτοις, η πλειονότητα της ελληνικής κοινωνίας ξορκίζει τις αλλαγές και έχει γίνει αντιμεταρρυθμιστική. Δυσκολευόμενη να συνειδητοποιήσει τις αιτίες των προβλημάτων, προσφεύγει σε μύθους από τη δεξιά ή την αριστερή παράδοση. Κοντολογίς, στις επόμενες εκλογές δύο στους τρεις συμπολίτες μάλλον θα ψηφίσουν έναν δικομματισμό που μικρή σχέση έχει με την πρόοδο. Πολλοί άλλοι θα επιλέξουν τις ακραίες παραφυάδες του. Στο τέλος της κρίσης, λοιπόν, πλανάται ο κίνδυνος να χαθούν ακόμα περισσότερα από τα δημοκρατικά, οικονομικά και κοινωνικά κεκτημένα των τελευταίων εξήντα ετών.

Η πολιτική συντήρηση αδυνατεί να κατανοήσει τις προκλήσεις του σημερινού παγκόσμιου ιστορικού γίγνεσθαι. Κολλημένη στα αρχαιοελληνικά και βυζαντινά μεγαλεία, η λαϊκή Δεξιά βλέπει τον «ορθόδοξο ελληνισμό» ως πρώτη πολιτική προτεραιότητα. Για τον Πρωθυπουργό, το όραμα για τη χώρα είναι γαντζωμένο στο μακρινό παρελθόν. Οταν την 1/4/2014 στην Αθήνα είχε την ευκαιρία να απευθυνθεί άμεσα προς τους ευρωπαίους υπουργούς, επέλεξε να τους πει ότι ο τόπος είναι πολύ βαρύς σε Ιστορία και συμβολισμούς και να επισύρει την προσοχή τους στην ιερότητα της γης, στην ψυχή, στο πεπρωμένο μας. Δεν διέκρινε γύρω του παρά αιώνια μνημεία, τη γέννηση του αρχαίου δράματος και της δημοκρατίας, τη μάχη του Μαραθώνα, την αφετηρία για τη διάδοση στην Ευρώπη της νέας θρησκείας του χριστιανισμού, τον βομβαρδισμό του Μοροζίνι, το βανδαλισμό του Ελγιν, την υποστολή της ναζιστικής σημαίας από τον Ιερό Βράχο, τα σύμβολα ηρωικών αγώνων. Δύσκολα ο Κωνσταντίνος Καραμανλής θα εκφωνούσε επίσημο λόγο με τέτοιο νοσταλγικό περιεχόμενο, χωρίς κανένα εκσυγχρονιστικό σχέδιο για τον τόπο.

Κάποτε σημείο συνάντησης μοναρχικών και παλαιοελλαδιτών κομμουνιστών, το παράδοξο σύνθημα «σφυρί - δρεπάνι, ελιά - στεφάνι» μοιάζει να επανέρχεται έναν αιώνα μετά ως συμπόρευση οπισθοδρομικών εθνικισμών με περισσότερα από ένα χρώματα. Μια Αριστερά κολλημένη σε συντηρητικές παραδόσεις, θεμελιωμένες στον σχηματικό τρόπο που η εκπαίδευση παρουσιάζει τα πράγματα, εκμεταλλεύεται τον ανορθολογισμό που εντάθηκε με την κρίση και προσπαθεί να συσκοτίσει την πραγματικότητα. Αρνείται να αναγνωρίσει εγχώριες αιτίες για τη χρεοκοπία και υποδαυλίζει το παραδοσιακό λανθάνον αντιδυτικό αίσθημα. Πατώντας στο υπόβαθρο του παλιού αντιαμερικανισμού, ενθαρρύνει την ανάπτυξη ενός αγροίκου αντιευρωπαϊσμού. Ουσιαστικά στηρίζει τους ίδιους εθνικιστικούς μύθους με τους οποίους τρέφονται και οι ποικίλες ακροδεξιές απόψεις. Επιπλέον, προβάλλοντας αποτυχημένα κρατικιστικά μοντέλα, καλλιεργεί τον έτερο μύθο, δηλαδή τη σωτηρία μέσω σοσιαλιστικών τρόπων παραγωγής. Επιστρέφοντας λοιπόν άτακτα στο παρελθόν, αποκαλύπτει την πλήρη έλλειψη σύγχρονης ιδεολογικής πρότασης.

Μετά τις επόμενες εκλογές, σε σκοτεινό πολιτικό τοπίο ενίσχυσης των άκρων, ένα μικρό προοδευτικό κόμμα θα βρεθεί ίσως υποχρεωμένο να συνεργαστεί με το ισχυρότερο μεταξύ των δύο του καχεκτικού δικομματισμού, ώστε να μπορέσει να κυβερνηθεί και να επιβιώσει ο τόπος. Με δεδομένο ότι περισσότεροι από τέσσερις στους πέντε ψηφοφόρους θα έχουν επιλέξει κάποια εκδοχή αναχρονισμού, θα είναι σχεδόν ακατόρθωτο να διασωθούν σημαντικοί θύλακοι μεταρρυθμίσεων. Μια κυβερνητική συνεργασία με φορείς οπισθοδρομικών αντιλήψεων θα είναι ιδιαίτερα δύσκολη και η αποτυχία της πολύ πιθανή. Πάντως, για να μπορέσει να υπάρξει φρένο στον κατήφορο, θα πρέπει να μην παραβιασθούν ουσιώδεις προοδευτικές θέσεις: 1) Πλήρης συμπόρευση με την Ευρώπη, έστω και αν δεν μας αρέσει όπως είναι σήμερα, με τη Μέρκελ και τις γερμανικές νόρμες. 2) Αποκλεισμός κάθε απόπειρας επιστροφής σε κρατικιστικό αντιπαραγωγικό κράτος. 3) Διαμόρφωση αποδοτικού κοινωνικού κράτους, βασισμένου στο ευρωπαϊκό σοσιαλιστικό μοντέλο. 4) Θωράκιση της πολιτείας έναντι επιρροών της πολιτιστικής υπανάπτυξης που εκφράζεται με θρησκοληψία, ιστοριοπληξία, αναχρονιστικά σύμβολα και την αντίληψη του ανάδελφου έθνους. 5) Ωθηση στον κοινωνικό εκσυγχρονισμό ως αναγκαία προϋπόθεση για υψηλή παραγωγικότητα, άνθηση επιχειρηματικότητας, ανταγωνιστική βιομηχανική και καινοτόμο παραγωγή.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου