ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Παρατηρητήριο

Lives matter.
Σήμερα το απόγευμα μόλις πρωτοακούστηκε η φρικτή είδηση από τη Βαρκελώνη, άρχισε το ίδιο πολύ κουραστικό, πολύ πληκτικό, πολύ εξοργιστικό γαϊτανάκι υπερεκτίμησης-απαξίωσης, απαξίωσης-υπερεκτίμησης της ανθρώπινης ζωής.
Ανάλογα με τα παραμορφωτικά γυαλιά που φοράμε, ανάλογα με τον ιδεολογικό στόκο των εγκεφάλων μας, ανάλογα με τη διαθλαστική ικανότητα των θρησκευτικών μας πεποιθήσεων οι ζωές "ζυγίζουν" λιγότερο ή περισσότερο.
Και προσπερνάμε αδιάφορα την πιθανότητα κάθε παιδάκι που πεθαίνει στην Ινδία να είναι ένας ακόμη Ραμανουτζάν.
Κάθε παιδάκι που σκοτώθηκε σήμερα στη Βαρκελώνη να ήταν ένας ακόμη Pablo Picasso.
Στο τέλος της ημέρας, του μήνα, του χρόνου στον απολογισμό μας θα μας λείπουν πέντε, δέκα, πενήντα, χίλιες ανθρώπινες ζωές. Όλες ισοβαρείς και ισότιμες.
Όταν θα μάθουμε να μετράμε το ίδιο κάθε ανθρώπινη ζωή, τότε θα έχουμε ανέβει στο επόμενο σκαλοπάτι της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους.
Σάκης Παπαθεοδώρου

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Χτες ήταν οι καταλήψεις, σήμερα το «άσυλο» της βίας, αύριο η διάλυση των μεταπτυχιακών. Οι θλιβεροί φαιοί ή κόκκινοι κομισάριοι μισούν τους άριστους γιατί τους φοβούνται και πασχίζουν να τους σταματήσουν. Γιατί είναι αυτοί που θα χτίσουν την επόμενη ελεύθερη, δημοκρατική και δημιουργική Ελλάδα. Είναι αυτοί που θα τους αποστρατεύσουν, θα τους στείλουν επιτέλους στη λήθη της ιστορίας. Είναι αυτοί που με την αξιοσύνη τους θα αλλάξουν το παράδειγμα στην έρμη τούτη χώρα. Μην ανησυχείτε. Δεν έρχεται κανένα άλλο κόμμα, πράσινο, κόκκινο ή γαλάζιο. Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε.

Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε

Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου 2014

Οι μεγάλες ευθύνες του ΣΥΡΙΖΑ


του Νίκου Αλιβιζάτου από την Καθημερινή (16-11-2014)

Ως εργαζόμενος εδώ και 35 χρόνια στο ιστορικό κτίριο της οδού Σόλωνος και αυτόπτης μάρτυρας των γεγονότων της περασμένης Πέμπτης, νιώθω υποχρεωμένος να καταγγείλω μια κραυγαλέα διαστρέβλωση της αλήθειας.

Δεν πρόκειται για τα παράπονα των άμεσα θιγομένων, δηλαδή της περιθωριακής εκείνης ομάδας φοιτητών που, εδώ και χρόνια, έχει ως μοναδικό λόγο ύπαρξης τις καταλήψεις και τις βίαιες διακοπές μαθημάτων, εξετάσεων και συνεδριάσεων πανεπιστημιακών οργάνων. Δεν θα το έκανα επίσης ούτε για τα ρεπορτάζ ορισμένων μέσων ενημέρωσης –δυστυχώς πλέον και της «Αυγής»– τα οποία, από την κριτική στον νόμο Διαμαντοπούλου μέχρι την καταγγελία του σημερινού πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών, ανταγωνίζονται σε ανακρίβειες και ηθελημένες διαστρεβλώσεις της αλήθειας. Το κάνω επειδή πρόκειται για δηλώσεις επώνυμων στελεχών του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Για «απαράδεκτη κλιμάκωση αυταρχισμού» μίλησε στη Βουλή ο συνήθως πιο συγκρατημένος κ. Θ. Δρίτσας, ενώ ο κ. Δημ. Τσουκαλάς δεν δίστασε να χαρακτηρίσει τον Θ. Φορτσάκη «πρύτανη των ΜΑΤ» και να τον συγκρίνει με τον Ευ. Σδράκα, δηλαδή τον θλιβερό εκείνο πρύτανη του ΑΠΘ, ο οποίος, επί δικτατορίας, είχε καλέσει τα τανκς για να απομακρύνει τους φοιτητές από το πανεπιστήμιο.

Μόνο που τώρα, δεν επρόκειτο για απομάκρυνση φοιτητών, ούτε καν για επέμβαση της αστυνομίας εναντίον συγκεντρωμένων στον χώρο γύρω από τη Νομική. Η μόνη αλήθεια είναι ότι, λόγω αδυναμίας του ίδιου του πανεπιστημίου να εμποδίσει με δικά του μέσα μια προαναγγελθείσα τριήμερη κατάληψη, η αστυνομία κλήθηκε όχι για να εκκενώσει το κτίριο, αλλά για να εμποδίσει τους επίδοξους καταληψίες να σπάσουν τις πόρτες. Το δε ολιγόλεπτο επεισόδιο της περασμένης Πέμπτης προκλήθηκε όταν μερικοί αυτούς –όχι πάνω από 20 με 30– έχοντας προηγουμένως καλέσει τα απαραίτητα τηλεοπτικά συνεργεία, μαζεύτηκαν επί τούτω και θέλησαν να απωθήσουν τα ΜΑΤ, για να μπουν με τη βία στο κτίριο.

Είναι περιττό λοιπόν να τονίσει κανείς γιατί οι ανωτέρω δηλώσεις των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ είναι ανακριβείς. Και γιατί, διατυπωμένες την παραμονή των επετειακών εκδηλώσεων για την εξέγερση του Πολυτεχνείου, λειτουργούν εμπρηστικά.

Με τα ΜΑΤ βέβαια δεν μπορούν να πορευθούν τα πανεπιστήμια. Ούτε όμως και με την ασυδοσία των όποιων περιθωριακών ομάδων, για τις οποίες η άσκηση της «επαναστατικής» βίας δεν είναι ζήτημα «οριακής στιγμής», αλλά συνήθης –«καθημερινός» θα έλεγα– τρόπος προβολής των απόψεών τους.

Μαζί με την πλειονότητα των συναδέλφων μου –και, όπως πιστεύω– με τη συντριπτική πλειονότητα των φοιτητών, πιστεύω ότι η απομόνωση των περιθωριακών αυτών ομάδων δεν είναι απλώς ο καλύτερος για την αντιμετώπισή τους· είναι και ο ρεαλιστικότερος. Λυπάμαι που το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν το έχει ακόμη αντιληφθεί.

* Ο κ. Ν. Κ. Αλιβιζάτος είναι καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.


3 σχόλια:

  1. Το ακούσαμε και αυτό, "περιθωριακοί" όσοι παρακολουθούν τη Γενική Συνέλευση, που σημειωτέον είναι θεσμοθετημένο όργανο με νομική ισχύ. Και επειδή υπήρχε πλαίσιο για κατάληψη, όσοι είχαν σκοπό να παρακολουθήσουν τη συνέλευση (και ενδεχομένως να καταψηφίσουν) είναι επικίνδυνοι καταληψίες. Και ο νεοδημοκράτης Φορτσάκης που απαγόρευσε -χωρίς να έχει δικαίωμα- τη Γ.Σ. και πραγματοποίησε ουσιαστικά "αντικατάληψη" είναι κύριος!

    Υ/Γ πολύ καλό timing για υπεράσπιση των ΜΑΤ αμέσως μετά τη χτεσινή εκτροπή και το σαπάκιασμα δημοσιογράφων, φοιτητών, επισκεπτών erasmus: http://www.thepressproject.gr/article/69261/LIVE-I-diadilosi-tis-41is-epeteiou

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. https://www.youtube.com/watch?v=yAjzVrl1Tws&feature=youtu.be&app=desktop
    Καλε τωρα δεν βλεπω να φωναζεται εσεις οι κεντροαριστεροι για βια...

    ΑπάντησηΔιαγραφή