ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Παρασκευή, 7 Νοεμβρίου 2014

Ο Εμπρησμός της ΑV: Γιατί δεν συγκλονιστήκαμε;


του Ανδρέα Πετρουλάκη από το protagon

Είναι μιθριδατισμός; ́Εχουμε τόσο πολύ εξοικειωθεί με τη βία; Έψαχνα όλη μέρα το διαδίκτυο και παρακολουθούσα τα ηλεκτρονικά μέσα και ειλικρινά εντυπωσιάστηκα από τις τόσο φτωχές αναφορές στον εμπρησμό των γραφείων της Αthens Voice. 

Η εγκληματική πράξη είναι δεδομένη από την έκθεση της Πυροσβεστικής.

Το γεγονός της τρομοκρατικής επίθεσης στα γραφεία μιας εφημερίδας, μιάς δηλαδή δημοσιογραφικής στέγης, και η ολοχερής καταστροφή τους δεν χωρά αμφισβήτηση.

Και όμως η μέρα στο υπόλοιπο δημοσιογραφικό συνάφι πέρασε σαν να είχε πάρει φωτιά κάδος απορριμάτων στα Εξάρχεια.

Την προσπάθεια φίμωσης μιάς ελεύθερης δημοσιογραφικής φωνής δεν τη βλέπουν οι συνάδελφοι;

Η απόπειρα τρομοκράτησης του Τύπου όταν δεν συμφωνούμε με αυτά που γράφει δεν τους κάνει να ανατριχιάζουν;

Η Athens Voice και ο εκδότης της δεν είναι αυτό που λέμε βολικές περιπτώσεις.

Δεν πήγε ποτέ με το συρμό και δεν συγχρονίστηκε σε καμιά στιγμή με το τυφλό αντιμνημονιακό μέτωπο που ήταν το mainstream στη χώρα μας την τελευταία τετραετία.

Αυτό που νομίζουμε ότι αποτελεί το κοινό αίσθημα τα χρόνια της κρίσης δεν κολακεύτηκε και δεν εξευμενίστηκε από τον Φώτη Γεωργελέ και την εφημερίδα του σε καμιά φάση της κρίσης.

Δεν υποδαύλισε το μίσος και την οργή που γέννησε η κρίση, αλλά προσπάθησε να βρει τις ορθολογικές παραμέτρους που την ερμήνευαν.

Ο λόγος του δε υπαγορεύτηκε ποτέ από το θυμικό, έγραφε τις σκέψεις του με νηφαλιότητα και επιχειρήματα, όσο αντιδημοφιλείς και αν ήταν.

Οι εχθροί του πολλοί. Κάποιοι τον είχαν απειλήσει. Για ένα διάστημα κυκλοφόρησαν φωτογραφίες του στους τοίχους των Εξαρχείων με απειλητικούς υπότιτλους εν είδει προγραφής.

Ο αμετάπειστος Γεωργελές συνέχισε απτόητος να γράφει αυτά που πιστεύει και φαίνεται ότι η μόνη λύση για κάποιους φασίστες ήταν να καταστρέψουν την εφημερίδα του.

Και το έκαναν. Ανέβηκαν στον τρίτο όροφο της παλιάς πολυκατοικίας των Εξαρχείων που στεγάζει τα γραφεία της, έσπασαν το τζάμι της πόρτας και πέταξαν μέσα εμπρηστική ύλη.

Στο σκοτεινό μυαλό τους μπορεί και να έκαναν αντίσταση στη Μέρκελ. Μπορεί οτιδήποτε άλλο.

Δεν έχει κανένα νόημα να προσπαθείς να βρείς το νήμα που σε συνδέει με ταραγμένα εγκληματικά μυαλά για να ερμηνεύσεις τις πράξεις τους.

Αρκεί να γίνει συνείδηση όλων εμάς των υπολοίπων ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν καμία σχέση με τη Δημοκρατία και τις αξίες της, ότι όποιοι και αν είναι εμείς ξέρουμε ότι είναι φασίστες.

Και αν υπάρχουν συνάδελφοί μου που μέσα τους βρίσκουν δικαιολογίες για την πράξη αυτή, και αν υπάρχουν κάποιοι που είναι πρόθυμοι να αρχίσουν τις γνωστές σχετικοποιήσεις (εδώ ο κόσμος αυτοκτονεί κλπ), λυπάμαι αλλά έχουν χάσει την επαφή με τον πυρήνα της δημοσιογραφίας, δηλαδή την ελευθερία της έκφρασης και διακίνησης των ιδεών.

Αναδημοσίευση από το protagon.gr

2 σχόλια:

  1. Δεν συγκλονίστηκαμε διοτι ο εμπρησμός της A.V. ειναι ενα απο τα απλά φυσικά επακόλουθα της λαϊκίστικης/αριστερίστικης/ολοκληρωτικής/δηθεν αντισυστημικής προπαγάνδας που ασκειται τα τελευταια χρονια απο τους κατεξοχήν προστάτες του "συστήματος", στο πλαισιο μιας τεράστιας πολιτικής απάτης.

    Ε, υπάρχουν και μερικοί πιο ανεγκέφαλοι που οχι μονο τσιμπάνε αλλα το πανε και πιο πέρα το πράγμα. Επόμενο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Γιατί άραγε; Μάλλον διότι επρόκειτο για "καλή βία"...

    ΑπάντησηΔιαγραφή