ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2014

Τσουλάμε προς τα κάτω δίχως όραμα




του Αχιλλέα Γραβάνη

Με διαρκείς εκβιασμούς, με επιθανάτια διλήμματα: πώς άραγε θέλεις να πεθάνεις; Με μαχαίρι σιγά σιγά ή με πιστόλι ακαριαία ή σχεδόν ακαριαία. Κυβέρνηση και Αντιπολίτευση δίχως όραμα για το μέλλον της χώρας: η μεν με τον συνήθη μικρο-διαχειριστικό της τρόπο η δε δίχως τρόπο, με σοφιστείες του παρελθόντος και ατεκμηρίωτες φαντασιώσεις. Κανείς δεν συζητά για την επόμενη μέρα, τι άλλωστε να πεις σε συνθήκες επιθανάτειου ρόγχου. Όποιος προσπαθεί να ψελίσει κάτι διαφορετικό οι μεν τον κατηγορούν για επικίνδυνο υποστηρικτή της ανερμάτιστης φαντασίωσης οι δε ως υποστηρικτή διαιώνισης της αποδεδειγμένα προβληματικής πρακτικής. Τρία χρόνια τώρα η Κυβέρνηση τσουλάει τη χώρα με παλινωδίες, με πολιτικάντικη ανατριχίλα για τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις. Εταίροι και σύμμαχοι μας έχουν σχεδόν σιχαθεί. Τους αποδίδουμε την επιβολή όλων των από χρόνια αναγκαίων διορθώσεων σε κράτος και οικονομία. Τους έχουμε φτάσει στα όρια τους, να συζητούν ότι πλέον έχουν χάσει τα χρήματα τους και πρέπει να αποχωρήσουν, περιορίζοντας τη ζημιά τους, η Ελλάδα δεν σώζεται. Ποια Ελλάδα, αυτή των μπαταχτζίδων;

Ακόμη και τώρα, σε ένα τόσο κρίσιμο και κορυφαίο για τη Δημοκρατία θέμα όπως αυτό της εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας, η Κυβέρνηση λειτουργεί με τον γνωστό της τρόπο. Ο κ. Δήμας είναι καθόλα άξιος άνθρωπος και πρέπει να υποστηριχθεί με όλες τις έλλογες δυνάμεις μας. Όμως, δεν παύει να είναι ένας κομματικός υποψήφιος από μια παράταξη που έχει καθοριστικές ευθύνες για την χρεοκοπία της χώρας, διαχρονικά. Πόσο πιο διεισδυτική και λυτρωτική θα ήταν μια υποψηφιότητα μη κομματική; Πόσο πιο αποτελεσματικά θα έφτανε στους πολίτες το μήνυμα ότι το πολιτικό σύστημα έχει αντιληφθεί τις απίστευτες αλλαγές στο κοινωνικό σώμα, που συντελέστηκαν επ’ ευθύνη του; Η χώρα διαθέτει σεβαστές από την συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών και των πολιτικών μας, μη κομματικές προσωπικότητες: Νίκος Αλιβιζάτος, Ελένη Γλύκαντζη-Αρβελέρ, Νίκος Μουζέλης, Γιώργος Παγουλάτος, Νικηφόρος Διαμαντούρος, Σταμάτης Κριμιζής, μερικές μόνο από αυτές. Προσωπικότητες με διεθνή ακτινοβολία. Η επιλογή μιας τέτοιας υποψηφιότητας θα έστελνε ισχυρό μήνυμα στον πολιτικό κόσμο και στους πολίτες ότι κάτι αλλάζει στο υπάρχον πολιτικό σύστημα. Θα διευκόλυνε τους αγωνιούντες Βουλευτές στην δικαιολόγηση της υπερκομματικής επιλογής τους, προς όφελος της χώρας. Θα εξέθετε την Αντιπολίτευση στην κομματικά τυφλή, προσβλητική απόφαση καταψήφισης: μέσα της δεν λειτουργούν μόνο ανερμάτιστοι, ανισόρροποι, συντεχνιαζόμενοι λαϊκιστές αλλά και ασφυκτιούντες, πολιτικά υπεύθυνοι ορθολογιστές. 

Η παρουσία μιας εξαιρετικής, υπερκομματικής υποψηφιότητας σε εξαιρετικές (extraordinary) πολιτικές, οικονομικές κοινωνικές συνθήκες για την χώρα ίσως έκανε την διαφορά στην συνείδηση των Βουλευτών. Ίσως δεν είναι ακόμη αργά για μια τέτοια επιλογή, ένθεν κ’ εκείθεν…


3 σχόλια:

  1. Οι ασφυκτιουντες ειναι πολυ λιγοι. Οι αγωνιουντες αγωνιουν μονο για την επανεκλογη τους, οχι για την τυχη του ανεργου πρωην μεροκαματιαρη. Σε αυτο το τσιρκο ψεκασμενων, γουναραδων, φαντασμενων κτλ τιτοτα δεν θα εκανε τη διαφορα. Τωρα ειναι αργα ετσι και αλλιως. Μπορεις να βγαλεις στην αρενα στην παραταση τον Κατσουρανη και να βαλεις τον Καραγκουνη, αλλα δεν μπορεις να βγαλεις τον (αξιοπρεπεστατο) Δημα και να βαλεις τον Αλιβιζατο η την Αρβελερ. Μπορεις ομως να βαλεις ενα Καραγκιοζη. Τσιρκο με θεατρο σκιων δεν εχει και μεγαλη διαφορα. Διασκεδαση προσφερουν.

    ΥΓ Προσπαθω απλα να διασκεδασω την αγωνια του κ. Γραβανη, που ειναι πολυ δικαιολογημενη, μιας και ο τεταρτος κοσμος της δραχμης ειναι ηδη στη γωνια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κατω η Β’ πανελαδικη!!!!
    (του Χρυσανθου και του Μηλιου)

    Μαραθηκαν χρυσανθεμα
    σαπισαν τα μηλ(ι)α
    αδειο πια το καζανι
    παμε στου Λαφαζανη;

    Μα περιμενουν ….αλλοι *
    να φανε απ’ το τσουκαλι
    οι "ξενοι" να γλειφουν το καζανι
    θ’ αφηνει ο Λαφαζανη

    *της Β Πειραια οι πρωην πεινασμενοι
    (στην Δραπετσωνα δεν εχουμε ζωη)

    Αφώτιστος Φιλέλλην

    ΑπάντησηΔιαγραφή

  3. Νικη θα ειναι πανω απ’ ολα
    να βλεπουμε μακρια και καθαρα,
    να βλεπουμε τα παντα απο κοντα
    και ν’ αποκτησουν νεο ονομα τα παντα

    Γκιγιωμ Απολλιναιρ

    για την επιλογη : Αφώτιστος Φιλέλλην

    ΑπάντησηΔιαγραφή