ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Σάββατο, 13 Δεκεμβρίου 2014

Οι βλαβερές συνέπειες των πρόωρων εκλογών



του Τάσου Τέλλογλου από το protagon

Οι προηγούμενες εκλογές του 2012 κόστισαν 25 δισ. στη χώρα - από εκείνα που δεν είχε. Πόσο θα στοιχίσει η ιδέα του ΣΥΡΙΖΑ να συνδέσει την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας με εκλογές; Άγνωστο. Θα έπρεπε να έχει μάθει από τους Γιώργο Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ, το 2009, όταν πήγαν κατευθείαν στα «βράχια» επειδή δεν ηθελαν να συνενοηθούν τότε με τον Καραμανλή και τη Ν.Δ. Ο ΣΥΡΙΖΑ και άλλοι στην Ευρώπη μιλούν για μια άλλη πολιτική αλλά ποια μπορεί να είναι αυτή σε μία ηπειρο που δεν έχει αρκετούς εργαζόμενους πλέον επειδή γερνάει, σε μία ηπειρο που με το 25% του παγκόσμιου ΑΕΠ δαπανά πάνω από το 50% των κοινωνικών πόρων, σε μία Ευρώπη με ακριβό νόμισμα, ακριβή ενέργεια, μειωμένο προϋπολογισμό έρευνας και επιχειρήσεις (δεν μιλάω για τις ελληνικές) που το βάζουν στα πόδια από αυτήν;

Όμως οι κύριοι του ελληνικού πολιτικού συστήματος δεν συγκρούονται για αυτά. Η χώρα σέρνεται έρμαιο σε μια πολιτική σύγκρουση που, στην καλύτερη περίπτωση, θα οδηγήσει σε όσα έγιναν το 2009 με τον Γιώργο Παπανδρέου. Εδώ ο Σαμαράς έχει δίκιο: Δεν χρειάζεται να κινδυνολογήσει ο ίδιος για να φτάσει το επιτόκιο του 3τούς ομολόγου στο 9%. Όμως έχει άδικο όταν μέμφεται για όσα δεν έγιναν το τελευταίο εξάμηνο αποκλειστικά τους ξένους, που θεωρεί ότι τον άδειασαν και αδιαφορούν για την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Η κυβέρνησή του έκανε πολλά, αλλά λιγότερα από εκείνα που μπορούσε και έπρεπε να κάνει, η Ελλάδα βελτίωσε την ανταγωνιστικότητά της αλλά στο βασικό της πρόβλημα τη λειτουργία και την ποιότητα των θεσμών που οδήγησαν στην οικονομική κρίση, έκανε ελάχιστα βήματα μπροστά.

Η κυβέρνηση έχει δίκιο όταν λέει ότι η ασθενική ανάκαμψη μπορεί να καταστραφεί από μία παρατεταμένη προεκλογική περίοδο με τρεις γύρους εκλογών για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και δύο διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις που σκέφτονται κάποιοι στη Συγγρού και την Κουμουνδούρου... Τον Μάρτιο η χώρα πρέπει να πληρώσει ομόλογα από χρήματα που δεν έχει. Στις 28 Φεβρουαρίου λήγει η δίμηνη παράταση του προγράμματος. Έτσι όπως τσακώνονται αυτοί, αν δεν εκλέξουν Πρόεδρο στο τέλος της ενδοξης αυτής διαδικασίας, η χώρα θα έχει γίνει περίγελως, κανείς δεν θα θέλει να τη βοηθήσει -γιατί αλλωστε;- και το χειρότερο από όλα θα την πληρώσουν οι κοινωνικά πιο αδύνατοι, ενώ οι τελευταίες οικονομίες της μεσαίας τάξης θα «καίγονται».
Τα δύο μεγάλα μπλοκ του πολιτικού φάσματος, η Ν.Δ. και ο ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει να συνενοηθούν για έναν οδικό χάρτη που -όποιος και αν κερδίσει- θα διασφαλίζει ότι θα πάμε με ασφάλεια στον Μάρτιο.



1 σχόλιο:

  1. Δεν χρειαζεται καμια συνεννοηση μεταξυ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ. Γιατι επιτελους, ερχεται η πολυποθητη συνεννοηση της ΔΗΜΑΡ και του ΣΥΡΙΖΑ. Οι συντροφοι τα ξαναβρισκουν!, ναι για "την προοδευτικη διακυβερνηση της χωρας." Αληθεια, θυμαται κανενας γιατι τα ειχαν χαλασει? Επιτελους θα γινουν οι μεταρρυθμισεις που ηθελε τοσο καιρο η ΔΗΜΑΡ, και οι επανακρατικοποιησεις που τοσο θελει ο Λαφαζανης. Θα πεταμε ξανα με μια κρατικη προοδευτικη αεροπορικη εταιρεια, αυτη τη φορα στους παραδεισους του Μεταρρυθμιστικου Σοσιαλισμου. Αν δε ξαναδουλεψουν εκεινα τα δυο παροπλισμενα Α340 θα μπορουμε να φτασουμε και μεχρι τις εξωτικες ακτες της Βενεζουελας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή