ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Γεια χαρα Δημήτρη Κουμάνταρε

Γεια χαρα Δημήτρη Κουμάνταρε

Παρατηρητήριο

Όλα, όμως, κάποτε τελειώνουν. Όπως τελείωσε και η Σοβιετική Ενωση κάποτε – παρά τις μεγαλειώδεις παρελάσεις και παρά τις απανωτές νίκες επί του επάρατου καπιταλισμού. Και παρά τα υπέρλαμπρα εκείνα επιτεύγματα, μοναδικοί κληρονόμοι των οποίων έχουν μείνει σήμερα οι σύντροφοι Τσίπρας-Καμμένος της Ελλάδας, Μαδούρο της Βενεζουέλας και Kim Jong-un της Βόρειας Κορέας.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Εμείς οι δάσκαλοι θα συνεχίσουμε μέσα στις πιο αντίξοες συνθήκες να μαθαίνουμε στα παιδιά μας γράμματα. Ο καθένας και η καθεμιά με το δικό του τρόπο και με εφόδιο τις όποιες γνώσεις και ικανότητες διαθέτει. Δεν το κάνουμε πάντα με επιτυχία και δεν θα το κάνουμε όλοι. Δεν περιμένουμε και πολλά από την όποια εξουσία, που συνήθως δεν ξέρει ούτε πού πατά ούτε πού βρίσκεται στον τομέα της Παιδείας. Ξέρουμε ότι κάθε καλή προσπάθεια εκσυγχρονισμού θα πολεμηθεί από μεγάλο μέρος του πολιτικού συστήματος και της συνδικαλιστικής νομενκλατούρας, που θέλουν τη νεολαία ημιμαθή άρα και διαχειρίσιμη. Αλλά θα το παλέψουμε. Θα κρατήσουμε το σχολείο ανοιχτό και, αν και λαβωμένο, ζωντανό. Εσείς φυσικά θα συνεχίσετε να περιφέρετε την πεθαμένη ολοκληρωτική σας ιδεολογία. Ευτυχώς έχει περάσει πλέον η μπογιά της. Ούτε καν μυρίζει.

Αthens Voice

Παρασκευή, 5 Δεκεμβρίου 2014

Τα πρόσωπα του τέρατος


του Αριστείδη Χατζή από την  Athens Voice
Αυτή η τραγική περίπτωση ενός νέου παιδιού η ζωή του οποίου κινδυνεύει να χαθεί, μας δίνει μια μοναδική ευκαιρία να δούμε το αληθινό πρόσωπο πολλών.
- Καταρχήν το τρομακτικό και παρανοϊκό πρόσωπο του ελληνικού τζιχαντισμού που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τους χειρότερους του είδους. Η θυσία της ανθρώπινης ζωής είναι ένα από τα εργαλεία του. Η άγνοια είναι ο καλύτερος σύμμαχός του.
- Το καιροσκοπικό και κυνικό πρόσωπο των πολιτικών κορακιών που εύχονται να χαθεί ένας νέος άνθρωπος για να σπεκουλάρουν πολιτικά πάνω στην «αποστολή αυτοκτονίας» του ή (από την άλλη μεριά) εκείνων που ελπίζουν σε ένα νέο «Δεκέμβρη του ‘08» για να παραμείνουν στην εξουσία ποντάροντας στα συντηρητικά φοβικά ένστικτα των νοικοκυραίων.
- Το γλοιώδες πρόσωπο αυτών που χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τα δικαιώματα και έχουν μετατραπεί αιφνιδίως και σε «ειδικούς στο σωφρονιστικό δίκαιο», ιδιότητα που θα διατηρήσουν όσο χρειάζεται για να υπερασπιστούν τον φορέα μιας τζιχαντιστικής ιδεοληψίας που φοβούνται να ομολογήσουν ότι εδώ και καιρό έχουν υιοθετήσει.
- Το υποκριτικό πρόσωπο αυτών που κάνουν ό,τι δεν βλέπουν τις πραγματικές προθέσεις, που κανείς δεν προσπάθησε άλλωστε να κρύψει, που αγωνιούν για το «δικαίωμα στην παιδεία» (που ποτέ δεν υπερασπίστηκαν αν και προσβάλλεται καθημερινά με βάναυσο τρόπο) και που αντιμετωπίζουν τον άγριο τζιχαντικό φανατισμό ως πράξη έλλογης πολιτικής ανυπακοής.
- Το αποκρουστικό πρόσωπο αυτών που αδιαφορούν για την ανθρώπινη ζωή «ενός τρομοκράτη» και θεωρούν ότι αυτή είναι μια καλή ευκαιρία για το κράτος «να δείξει επιτέλους πυγμή».
- Το κουτοπόνηρο πρόσωπο αυτών που βρίσκουν εύκολες λύσεις αδιαφορώντας για τις συνέπειες σε δύο πράγματα που είναι εξίσου ιερά: την ανθρώπινη ζωή και τους θεσμούς.
- Το αξιοθρήνητο πρόσωπο του ατροφικού ελληνικού κράτους δικαίου που προσφέρει γενναιόδωρα τα εκρηκτικά στους τζιχαντιστές δια των παραλείψεων και των αυθαιρεσιών του.
Όλα αυτά τα πρόσωπα μου είναι εξίσου απεχθή. Αλλά αν τα προσθέσεις θα διαπιστώσεις ότι σχηματίζουν μια ισχυρή πλειοψηφία. Αυτά τα πολλά πρόσωπα είναι ψηφίδες που σχηματίζουν το θλιβερό πρόσωπο της χώρας μας.

1 σχόλιο:

  1. Πολύ ακριβοδίκαιο κείμενο, "προς όλα τα αζιμούθια", και εξαιρετικά ευθύβολο.

    Ποό πολύ σιχαίνομαι τα πολιτικά κοράκια που εύχονται να χαθεί ένας νέος άνθρωπος για να σπεκουλάρουν πολιτικά.
    Πιό πολύ φοβάμαι τα άλλα κοράκια, που ελπίζουν σε ένα νέο «Δεκέμβρη του ‘08» για να παραμείνουν στην εξουσία ποντάροντας στα συντηρητικά φοβικά ένστικτα των νοικοκυραίων.
    Δεν διαφέρουν ουσιαστικά, και οι δύο κατηγορίες είναι και κυνικοί, και θανατολάτρες και απίστευτα ηλίθιοι.
    Το τέλος του άρθρου, ότι όλοι αυτοί οι κακοήθεις και ανεγκέφαλοι "σχηματίζουν μια ισχυρή πλειοψηφία", ακριβώς επειδή είναι εύστοχο, με κανει να σκεφτώ τι νόημα έχει σήμερα να είναι κάποιος πολιτικά ενεργός στη χώρα της φαιδράς αγγουρέας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή