ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Παρατηρητήριο

Για να μην έχετε απορίες περί της κυρίαρχης ιδεολογίας του έθνους μετά τη μεταπολίτευση, σας παρουσιάζω τις κεντρικές ιδέες των θεμάτων της έκθεσης στις εισαγωγικές εξετάσεις του γενικού λυκείου στο διάστημα 2000-2017. Ένα διάστημα με όλες τις πολιτικές παρατάξεις να έχουν παρελάσει από την εξουσία.

2000: Η παιδεία ως μέσο διαφύλαξης των ιδανικών της ειρήνης, της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης
2001: Ο ρολος του διανοούμενου στη σύγχρονη εποχή της εξειδίκευσης και της κατανάλωσης
2002: Η μοριακή βιολογία και η γενετική ως ανθρώπινη ματαιοδοξία προς αποφυγήν
2003: Οικολογική κρίση ανισότητα κατανομής πόρων, κατανάλωση, αληθινή δημοκρατία κλπ
2004: Ο σύγχρονος δάσκαλος απέναντι στην επαναστατημένη νεολαία
2005: Η αξία των ομαδικών αγωνισμάτων έναντι των ατομικών
2006: Η μεγάλη ακούραστη ψυχή του πνευματικού δημιουργού
2007: Ο κοινωνισμός ενάντια στον ατομισμό
2008: Η αξία της Παράδοσης
2009: Το βιβλίο ως μέσο άμυνας κατά των ΜΜΕνημέρωσης
2010: Ο φόβος να χάσεις τη δουλειά σου λόγω τεχνολογικών εξελίξεων και η ανάγκη της αυτομόρφωσης
2011: Η βόμβα της πληροφορίας
2012: Η αρχαία τέχνη ως πρωτοπόρα και ζωντανή…
2013: Η αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων λόγω της τεχνολογίας
2014: Η αξία της Ανθρωπιάς
2015: Οι αρχαίοι χώροι θέασης και ακρόασης
2016: Η φιλία
2017: Τα ευγενή ιδεώδη του ανθρωπισμού που διασύρονται στις μέρες μας και η ευθύνη της επιστήμης και της τεχνολογίας

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Παρασκευή, 5 Δεκεμβρίου 2014

Τα πρόσωπα του τέρατος


του Αριστείδη Χατζή από την  Athens Voice
Αυτή η τραγική περίπτωση ενός νέου παιδιού η ζωή του οποίου κινδυνεύει να χαθεί, μας δίνει μια μοναδική ευκαιρία να δούμε το αληθινό πρόσωπο πολλών.
- Καταρχήν το τρομακτικό και παρανοϊκό πρόσωπο του ελληνικού τζιχαντισμού που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τους χειρότερους του είδους. Η θυσία της ανθρώπινης ζωής είναι ένα από τα εργαλεία του. Η άγνοια είναι ο καλύτερος σύμμαχός του.
- Το καιροσκοπικό και κυνικό πρόσωπο των πολιτικών κορακιών που εύχονται να χαθεί ένας νέος άνθρωπος για να σπεκουλάρουν πολιτικά πάνω στην «αποστολή αυτοκτονίας» του ή (από την άλλη μεριά) εκείνων που ελπίζουν σε ένα νέο «Δεκέμβρη του ‘08» για να παραμείνουν στην εξουσία ποντάροντας στα συντηρητικά φοβικά ένστικτα των νοικοκυραίων.
- Το γλοιώδες πρόσωπο αυτών που χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τα δικαιώματα και έχουν μετατραπεί αιφνιδίως και σε «ειδικούς στο σωφρονιστικό δίκαιο», ιδιότητα που θα διατηρήσουν όσο χρειάζεται για να υπερασπιστούν τον φορέα μιας τζιχαντιστικής ιδεοληψίας που φοβούνται να ομολογήσουν ότι εδώ και καιρό έχουν υιοθετήσει.
- Το υποκριτικό πρόσωπο αυτών που κάνουν ό,τι δεν βλέπουν τις πραγματικές προθέσεις, που κανείς δεν προσπάθησε άλλωστε να κρύψει, που αγωνιούν για το «δικαίωμα στην παιδεία» (που ποτέ δεν υπερασπίστηκαν αν και προσβάλλεται καθημερινά με βάναυσο τρόπο) και που αντιμετωπίζουν τον άγριο τζιχαντικό φανατισμό ως πράξη έλλογης πολιτικής ανυπακοής.
- Το αποκρουστικό πρόσωπο αυτών που αδιαφορούν για την ανθρώπινη ζωή «ενός τρομοκράτη» και θεωρούν ότι αυτή είναι μια καλή ευκαιρία για το κράτος «να δείξει επιτέλους πυγμή».
- Το κουτοπόνηρο πρόσωπο αυτών που βρίσκουν εύκολες λύσεις αδιαφορώντας για τις συνέπειες σε δύο πράγματα που είναι εξίσου ιερά: την ανθρώπινη ζωή και τους θεσμούς.
- Το αξιοθρήνητο πρόσωπο του ατροφικού ελληνικού κράτους δικαίου που προσφέρει γενναιόδωρα τα εκρηκτικά στους τζιχαντιστές δια των παραλείψεων και των αυθαιρεσιών του.
Όλα αυτά τα πρόσωπα μου είναι εξίσου απεχθή. Αλλά αν τα προσθέσεις θα διαπιστώσεις ότι σχηματίζουν μια ισχυρή πλειοψηφία. Αυτά τα πολλά πρόσωπα είναι ψηφίδες που σχηματίζουν το θλιβερό πρόσωπο της χώρας μας.

1 σχόλιο:

  1. Πολύ ακριβοδίκαιο κείμενο, "προς όλα τα αζιμούθια", και εξαιρετικά ευθύβολο.

    Ποό πολύ σιχαίνομαι τα πολιτικά κοράκια που εύχονται να χαθεί ένας νέος άνθρωπος για να σπεκουλάρουν πολιτικά.
    Πιό πολύ φοβάμαι τα άλλα κοράκια, που ελπίζουν σε ένα νέο «Δεκέμβρη του ‘08» για να παραμείνουν στην εξουσία ποντάροντας στα συντηρητικά φοβικά ένστικτα των νοικοκυραίων.
    Δεν διαφέρουν ουσιαστικά, και οι δύο κατηγορίες είναι και κυνικοί, και θανατολάτρες και απίστευτα ηλίθιοι.
    Το τέλος του άρθρου, ότι όλοι αυτοί οι κακοήθεις και ανεγκέφαλοι "σχηματίζουν μια ισχυρή πλειοψηφία", ακριβώς επειδή είναι εύστοχο, με κανει να σκεφτώ τι νόημα έχει σήμερα να είναι κάποιος πολιτικά ενεργός στη χώρα της φαιδράς αγγουρέας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή