ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Παρατηρητήριο

Lives matter.
Σήμερα το απόγευμα μόλις πρωτοακούστηκε η φρικτή είδηση από τη Βαρκελώνη, άρχισε το ίδιο πολύ κουραστικό, πολύ πληκτικό, πολύ εξοργιστικό γαϊτανάκι υπερεκτίμησης-απαξίωσης, απαξίωσης-υπερεκτίμησης της ανθρώπινης ζωής.
Ανάλογα με τα παραμορφωτικά γυαλιά που φοράμε, ανάλογα με τον ιδεολογικό στόκο των εγκεφάλων μας, ανάλογα με τη διαθλαστική ικανότητα των θρησκευτικών μας πεποιθήσεων οι ζωές "ζυγίζουν" λιγότερο ή περισσότερο.
Και προσπερνάμε αδιάφορα την πιθανότητα κάθε παιδάκι που πεθαίνει στην Ινδία να είναι ένας ακόμη Ραμανουτζάν.
Κάθε παιδάκι που σκοτώθηκε σήμερα στη Βαρκελώνη να ήταν ένας ακόμη Pablo Picasso.
Στο τέλος της ημέρας, του μήνα, του χρόνου στον απολογισμό μας θα μας λείπουν πέντε, δέκα, πενήντα, χίλιες ανθρώπινες ζωές. Όλες ισοβαρείς και ισότιμες.
Όταν θα μάθουμε να μετράμε το ίδιο κάθε ανθρώπινη ζωή, τότε θα έχουμε ανέβει στο επόμενο σκαλοπάτι της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους.
Σάκης Παπαθεοδώρου

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Χτες ήταν οι καταλήψεις, σήμερα το «άσυλο» της βίας, αύριο η διάλυση των μεταπτυχιακών. Οι θλιβεροί φαιοί ή κόκκινοι κομισάριοι μισούν τους άριστους γιατί τους φοβούνται και πασχίζουν να τους σταματήσουν. Γιατί είναι αυτοί που θα χτίσουν την επόμενη ελεύθερη, δημοκρατική και δημιουργική Ελλάδα. Είναι αυτοί που θα τους αποστρατεύσουν, θα τους στείλουν επιτέλους στη λήθη της ιστορίας. Είναι αυτοί που με την αξιοσύνη τους θα αλλάξουν το παράδειγμα στην έρμη τούτη χώρα. Μην ανησυχείτε. Δεν έρχεται κανένα άλλο κόμμα, πράσινο, κόκκινο ή γαλάζιο. Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε.

Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε

Παρασκευή, 5 Δεκεμβρίου 2014

Τα πρόσωπα του τέρατος


του Αριστείδη Χατζή από την  Athens Voice
Αυτή η τραγική περίπτωση ενός νέου παιδιού η ζωή του οποίου κινδυνεύει να χαθεί, μας δίνει μια μοναδική ευκαιρία να δούμε το αληθινό πρόσωπο πολλών.
- Καταρχήν το τρομακτικό και παρανοϊκό πρόσωπο του ελληνικού τζιχαντισμού που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τους χειρότερους του είδους. Η θυσία της ανθρώπινης ζωής είναι ένα από τα εργαλεία του. Η άγνοια είναι ο καλύτερος σύμμαχός του.
- Το καιροσκοπικό και κυνικό πρόσωπο των πολιτικών κορακιών που εύχονται να χαθεί ένας νέος άνθρωπος για να σπεκουλάρουν πολιτικά πάνω στην «αποστολή αυτοκτονίας» του ή (από την άλλη μεριά) εκείνων που ελπίζουν σε ένα νέο «Δεκέμβρη του ‘08» για να παραμείνουν στην εξουσία ποντάροντας στα συντηρητικά φοβικά ένστικτα των νοικοκυραίων.
- Το γλοιώδες πρόσωπο αυτών που χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τα δικαιώματα και έχουν μετατραπεί αιφνιδίως και σε «ειδικούς στο σωφρονιστικό δίκαιο», ιδιότητα που θα διατηρήσουν όσο χρειάζεται για να υπερασπιστούν τον φορέα μιας τζιχαντιστικής ιδεοληψίας που φοβούνται να ομολογήσουν ότι εδώ και καιρό έχουν υιοθετήσει.
- Το υποκριτικό πρόσωπο αυτών που κάνουν ό,τι δεν βλέπουν τις πραγματικές προθέσεις, που κανείς δεν προσπάθησε άλλωστε να κρύψει, που αγωνιούν για το «δικαίωμα στην παιδεία» (που ποτέ δεν υπερασπίστηκαν αν και προσβάλλεται καθημερινά με βάναυσο τρόπο) και που αντιμετωπίζουν τον άγριο τζιχαντικό φανατισμό ως πράξη έλλογης πολιτικής ανυπακοής.
- Το αποκρουστικό πρόσωπο αυτών που αδιαφορούν για την ανθρώπινη ζωή «ενός τρομοκράτη» και θεωρούν ότι αυτή είναι μια καλή ευκαιρία για το κράτος «να δείξει επιτέλους πυγμή».
- Το κουτοπόνηρο πρόσωπο αυτών που βρίσκουν εύκολες λύσεις αδιαφορώντας για τις συνέπειες σε δύο πράγματα που είναι εξίσου ιερά: την ανθρώπινη ζωή και τους θεσμούς.
- Το αξιοθρήνητο πρόσωπο του ατροφικού ελληνικού κράτους δικαίου που προσφέρει γενναιόδωρα τα εκρηκτικά στους τζιχαντιστές δια των παραλείψεων και των αυθαιρεσιών του.
Όλα αυτά τα πρόσωπα μου είναι εξίσου απεχθή. Αλλά αν τα προσθέσεις θα διαπιστώσεις ότι σχηματίζουν μια ισχυρή πλειοψηφία. Αυτά τα πολλά πρόσωπα είναι ψηφίδες που σχηματίζουν το θλιβερό πρόσωπο της χώρας μας.

1 σχόλιο:

  1. Πολύ ακριβοδίκαιο κείμενο, "προς όλα τα αζιμούθια", και εξαιρετικά ευθύβολο.

    Ποό πολύ σιχαίνομαι τα πολιτικά κοράκια που εύχονται να χαθεί ένας νέος άνθρωπος για να σπεκουλάρουν πολιτικά.
    Πιό πολύ φοβάμαι τα άλλα κοράκια, που ελπίζουν σε ένα νέο «Δεκέμβρη του ‘08» για να παραμείνουν στην εξουσία ποντάροντας στα συντηρητικά φοβικά ένστικτα των νοικοκυραίων.
    Δεν διαφέρουν ουσιαστικά, και οι δύο κατηγορίες είναι και κυνικοί, και θανατολάτρες και απίστευτα ηλίθιοι.
    Το τέλος του άρθρου, ότι όλοι αυτοί οι κακοήθεις και ανεγκέφαλοι "σχηματίζουν μια ισχυρή πλειοψηφία", ακριβώς επειδή είναι εύστοχο, με κανει να σκεφτώ τι νόημα έχει σήμερα να είναι κάποιος πολιτικά ενεργός στη χώρα της φαιδράς αγγουρέας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή