ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τετάρτη, 3 Δεκεμβρίου 2014

Eγώ σέβομαι τον Ρωμανό


του Αντρέα Πετρουλάκη από το Protagon
Eγώ σέβομαι τον Ρωμανό και τον αντιμετωπίζω σαν αυτό που θέλει ο ίδιος να είναι. Σαν επαναστάτη των πόλεων. Είστε σίγουροι, οι περισσότεροι από τους υπερασπιστές του, ότι επίσης τον σέβεστε; Είναι εύκολο να πούμε ότι καταδικάστηκε για ληστεία και αθωώθηκε για τα αδικήματα που υπάγονται στον αντιτρομοκρατικό. Ότι πρόκειται δηλαδή για έναν ακόμα κοινό ληστή τραπεζών που ήθελε να επιτύχει χυδαίο πλουτισμό- προφανώς δεν έκλεβε γιατί πεινούσε. Όμως το παιδί αυτό ποτέ δεν έπαψε να διακηρύσσει ότι μισεί το σύστημα και το κράτος και θα το πολεμά όπως μπορεί. Εγώ σέβομαι και τον Ρωμανό και τα άλλα παιδιά που έχουν συλληφθεί για ληστείες τραπεζών και διακηρύσσουν ότι πρόκειται για απαλλοτριώσεις προκειμένου να χρηματοδοτηθεί ο αγώνας τους. Mολονότι θεωρώ την ιδεολογία του ουτοπική και καταστροφική εντούτοις τον θεωρώ ιδεαλιστή και όχι της κονόμας όπως εμμέσως οι περισσότεροι υποστηρικτές του.

Eπίσης σέβομαι την τιμή του. Έχει ξεκάθαρες θέσεις, δεν υποκρίνεται κάτι άλλο, δεν θέλει να παραπλανήσει κανέναν για να γίνει αρεστός και να πετύχει καλύτερες συνθήκες. Έχει περηφάνια και αυτό διευκολύνει μια συμφωνία μαζί του. Ακούω διάφορους να λένε ότι ζητώ δηλώσεις μετανοίας. Κάποιοι από αυτούς ήδη δημιούργησαν γκρουπ στοχοποίησής μου- σιγά τα ωά. Ο δημόσιος διάλογος είναι γεμάτος από ανθρώπους βουτηγμένους σε στερεότυπα που δεν μπορούν να αναγνωρίσουν κάτι που ξεφεύγει από το άκαμπτο σενάριό τους, για αυτό βιάζονται να του κολλήσουν μία από τις ετικέτες που ήδη διαθέτουν στο φτωχό τους οπλοστάσιο. Είναι ο μόνος τρόπος να αντιμετωπίζουν την περίπλοκη πραγματικότητα, διαφορετικά σαστίζουν. Για τους υπόλοιπους, που γνωρίζουν ελληνικά (και σύγχρονη ελληνική ιστορία), δήλωση μετάνοιας είναι η αποκήρυξη του παρελθόντος σου και των ιδεών σου. Κανείς δεν ζήτησε κάτι τέτοιο απ' τον Ρωμανό. Προσωπικά ελπίζω να το κάνει αυτοβούλως στο μέλλον. Προς το παρόν αυτό που προτείνω και προς τις δύο πλευρές είναι μία ευέλικτη λύση, σε ένα πλαίσιο σύμβασης μέσα στην οποία ήδη κινείται ο νεαρός κρατούμενος από τη στιγμή που ζητά εκπαιδευτική άδεια. Τη δέσμευσή του ότι δεν θα χρησιμοποιήσει τον χρόνο ελευθερίας που θα του δοθεί για να σπουδάσει προκειμένου να προβεί σε πράξεις επαναστατικής βίας.
Ομοίως σέβομαι την προσωπικότητά του. Όσοι σπεύδουν να θεωρήσουν αυτονόητο ότι η φρικτή εμπειρία του να δει τον φίλο του να δολοφονείται τον οδήγησε αναπόφευκτα στον αντιεξουσιαστικό αγώνα τον υποτιμούν. Τον θεωρούν άβουλο γέννημα της συγκυρίας. Προσωπικά, αν ήθελα να κάνω τον ερασιτέχνη ψυχαναλυτή όπως εκείνοι θα έψαχνα σε άλλα χρόνια την αιτία, αλλά δεν είναι δουλειά μου. Τον αντιμετωπίζω ως ενήλικο ώριμο ιδεολόγο αντιεξουσιαστή αποφασισμένο να πολεμήσει τον εχθρό του και να πληρώσει το τίμημα για αυτό. Το ακαταλόγιστο που ζητούν για λογαριασμό του εκείνος το θέλει; Δεν έχει αποδείξει κάτι τέτοιο μέχρι στιγμής.
Επίσης θα τους πρότεινα να δουν λίγο τη νομοθεσία πριν αποφανθούν ότι δέχομαι να μην ισχύσει ο νόμος στην περίπτωση του απεργού πείνας. Διότι εκτός από φανατικοί είναι και ελάχιστα επιμελείς. Πλανώνται, τυπικά ο Ρωμανός δεν δικαιούται την άδεια είτε τους αρέσει είτε όχι. Για αυτό προτείνω την αμοιβαία υποχώρηση. Προφανώς η συμπεριφορά Ξηρού, ο οποίος υπνώτισε το σύστημα υποδυόμενος τον μετανοήσαντα μέχρι να αποδράσει και να ξαναρχίσει τά ίδια, έχει προκαλέσει απαράδεκτη υπεραντίδραση του συστήματος και το πληρώνουν δίκαιοι και άδικοι. Αυτό φάνηκε και στη συμπεριφορά απέναντι στον Ηρακλή Κωστάρη η οποία είναι παντελώς αδικαιολόγητη. Εφόσον ο Ρωμανός διακηρύσσει μέσα από τη φυλακή ότι πολεμά και δεν θα σταματήσει να πολεμά με κάθε τρόπο το κράτος, αν αποδράσει και ξαναπιάσει καλάσνικωφ πολλοί από αυτούς που τώρα κατηγορούν το ανάλγητο κράτος θα κατηγορούν τότε το ανύπαρκτο κράτος. Το 'χουμε δει πολλές φορές. Αυτό που του ζητώ είναι να κηρύξει μια εκεχειρία για λόγους σπουδών και αυτό να το δεχτεί ως προϋπόθεση το συμβούλιο των φυλακών. Έναν συμβιβασμό προτείνω. Όσοι βρίσκονται κοντά στον Νίκο Ρωμανό ας προσπαθήσουν να τον επηρεάσουν να κάνει τη συμφωνία, ας μην υποδαυλίζουν στη δική του πλάτη την επαναστατικότητά του γιατί αυτήν την κρίσιμη ώρα τίποτα από αυτά που οξύνουν το πείσμα του δεν βοηθά.

2 σχόλια:

  1. Μια κακή στιγμή της αρθρογραφίας του Ανδρέα Πετρουλακη -συμμετοχή στην ενορχηστρωμένη εκστρατεία ηρωοποιησης του Ρωμανου.

    ΥΓ: Το μονο στοιχείο που διαφοροποιεί την περιπτωση Ρωμανου και προκαλεί τον σάλο δημοσιότητας -σε σχεση με άλλες περιπτώσεις, που λύνονται αθόρυβα απο τις διοικήσεις των φυλακών χωρις να ασχοληθεί κανεις άλλος- ειναι οι επιτυχημένες δημόσιες σχέσεις της Εύπορης Αριστεράς Βορείων Προαστίων. Απο κοντά, βεβαια, και οι λεγόμενοι αλληλέγγυοι, που δεν αφήνουν τέτοιες ευκαιρίες να πανε χαμένες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Απο την στιγμη που 15 ετων ειδε νεκρο τον κολλητο του φιλο,δυο ηταν οι εναλλακτικες :
    1. να κανει αυτα που εκανε, με πολλους κινδυνους (κατα την ληστεια, την διαφυγη, την φυλακιση, την απεργια πεινας, την ζωη του μετα την αποφυλακιση,…)
    2. να μεταναστευσει για πολλα χρονια στο εξωτερικο

    Ολα τα υπολοιπα ειναι συζητηση, σχεδον ανευ ουσιας.

    Αφώτιστος Φιλέλλην

    ΑπάντησηΔιαγραφή