ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Παρατηρητήριο

Lives matter.
Σήμερα το απόγευμα μόλις πρωτοακούστηκε η φρικτή είδηση από τη Βαρκελώνη, άρχισε το ίδιο πολύ κουραστικό, πολύ πληκτικό, πολύ εξοργιστικό γαϊτανάκι υπερεκτίμησης-απαξίωσης, απαξίωσης-υπερεκτίμησης της ανθρώπινης ζωής.
Ανάλογα με τα παραμορφωτικά γυαλιά που φοράμε, ανάλογα με τον ιδεολογικό στόκο των εγκεφάλων μας, ανάλογα με τη διαθλαστική ικανότητα των θρησκευτικών μας πεποιθήσεων οι ζωές "ζυγίζουν" λιγότερο ή περισσότερο.
Και προσπερνάμε αδιάφορα την πιθανότητα κάθε παιδάκι που πεθαίνει στην Ινδία να είναι ένας ακόμη Ραμανουτζάν.
Κάθε παιδάκι που σκοτώθηκε σήμερα στη Βαρκελώνη να ήταν ένας ακόμη Pablo Picasso.
Στο τέλος της ημέρας, του μήνα, του χρόνου στον απολογισμό μας θα μας λείπουν πέντε, δέκα, πενήντα, χίλιες ανθρώπινες ζωές. Όλες ισοβαρείς και ισότιμες.
Όταν θα μάθουμε να μετράμε το ίδιο κάθε ανθρώπινη ζωή, τότε θα έχουμε ανέβει στο επόμενο σκαλοπάτι της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους.
Σάκης Παπαθεοδώρου

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Χτες ήταν οι καταλήψεις, σήμερα το «άσυλο» της βίας, αύριο η διάλυση των μεταπτυχιακών. Οι θλιβεροί φαιοί ή κόκκινοι κομισάριοι μισούν τους άριστους γιατί τους φοβούνται και πασχίζουν να τους σταματήσουν. Γιατί είναι αυτοί που θα χτίσουν την επόμενη ελεύθερη, δημοκρατική και δημιουργική Ελλάδα. Είναι αυτοί που θα τους αποστρατεύσουν, θα τους στείλουν επιτέλους στη λήθη της ιστορίας. Είναι αυτοί που με την αξιοσύνη τους θα αλλάξουν το παράδειγμα στην έρμη τούτη χώρα. Μην ανησυχείτε. Δεν έρχεται κανένα άλλο κόμμα, πράσινο, κόκκινο ή γαλάζιο. Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε.

Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε

Τρίτη, 20 Ιανουαρίου 2015

Αναζητώντας το Δημοσιονομικό ΚΤΕΟ


της Αντιγόνης Λυμπεράκη από την Καθημερινή
Στο δημοτικό μας μάθαιναν το Σύμβολο της Πίστης. Στην ΚΝΕ, το Κομμουνιστικό Μανιφέστο. Στα εκλογικά πάνελ μας ρωτούν αμέσως αν το χρέος είναι βιώσιμο. Οπως και στις άλλες περιπτώσεις, από την απάντηση εκπορεύονται αμέσως και όλες οι απόψεις που «οφείλεις» να έχεις. Γιατί και το αν το χρέος είναι βιώσιμο έχει μεταβληθεί και αυτό σε Σύμβολο της Πίστης.

Τι να κάνουμε εμείς οι άπιστοι, που εκτός από υποψήφιοι είμαστε και οικονομολόγοι;

Τι να κάνεις όταν θεωρείς την ερώτηση απλοϊκή, υπεραπλουστευμένη και παραπλανητική; Τι να κάνεις αν αυτά που ακολουθούν την απάντησή σου μοιάζουν αιρετικά. Πώς να μιλάς για οικονομικά με όρους θεολογίας – και μάλιστα μεσαιωνικής θεολογικής ορθότητας;

Οι ερωτώντες σκέφτονται σαν να έχουν περάσει το ελληνικό δημόσιο χρέος από ένα αλάνθαστο δημοσιονομικό ΚΤΕΟ. Οι τεχνικοί αφού εξετάσουν τη διάρθρωση, το επιτόκιο και μια σειρά άλλα πιο δυσνόητα, δίνουν ή δεν δίνουν το πολυπόθητο πιστοποιητικό βιωσιμότητας. Η βεβαιότητά τους αυτή δεν σηκώνει ενστάσεις ούτε υποσημειώσεις. Μη μονολεκτικές απαντήσεις χαρακτηρίζονται υπεκφυγές.

Αν αντιτάξει κάποια ότι η βιωσιμότητα προκύπτει από τη λύση μιας πρωτοβάθμιας (και σε μερικές περιπτώσεις δευτεροβάθμιας) διαφορικής εξίσωσης στην οποία ρόλο, εκτός από το ίδιο το χρέος, παίζουν ο ρυθμός ανάπτυξης, αλλά και πιο «soft» θέματα όπως η αξιοπιστία και η ταυτότητα του οφειλέτη, τότε έχει σίγουρα χάσει το παιχνίδι. Ακόμη και όταν έχει δίκιο. Το να παρατηρήσει ότι η Ιαπωνία έχει μεγαλύτερο χρέος από εμάς και τα καταφέρνει, ή ότι το Βέλγιο είχε καταφέρει να μειώσει το χρέος του σε ανεκτά επίπεδα θεωρούνται παραδοξολογίες.

Η μόνη λύση που απομένει για την άτυχη οικονομολόγο μας, είναι να προτείνει ένα εναλλακτικό –αιρετικό– ΚΤΕΟ που θα λειτουργεί με άλλα κριτήρια. Και ας με κάψουν στην πυρά.

Αυτό που μας ενδιαφέρει δεν είναι το χρέος αλλά η παραγωγή. Το χρέος είναι πρόβλημα αν βάζει εμπόδια στην ετήσια οικονομική δραστηριότητα. Τα εμπόδια αυτά προκύπτουν από την αφαίμαξη ετήσιων ποσών για την αποπληρωμή, που αλλιώς θα πήγαιναν λ.χ. στις επενδύσεις. Κρίσιμη σημασία έχει επίσης ο ρυθμός ανάπτυξης – αν αναπτύσσεσαι γρήγορα μπορείς να συντηρείς ένα πολύ μεγαλύτερο χρέος παρά αν είσαι στάσιμος. Αν έχεις πιστωτές που σε δανείζουν ασμένως, είναι προφανές πως μπορείς να ζεις με μεγαλύτερο χρέος.

Αν πρώτα εξετάζεις το χρέος και μετά την ανάπτυξη, είναι σαν να βάζεις το κάρο πριν από το άλογο. Αν προκρίνεις μονομερείς ενέργειες που μειώνουν το χρέος αλλά σε απομονώνουν και σε αποκόπτουν από το παγκόσμιο εμπόριο και από τις πηγές τεχνολογικής ανάπτυξης, τότε έχεις ριζικά πλήξει τη βιωσιμότητα της οικονομίας. Οταν η βιωσιμότητα του χρέους εξαρτάται από την ταχύτητα ανάπτυξης, πρώτα φροντίζεις να προωθήσεις τις μεταρρυθμίσεις που εγγυώνται επιτάχυνση της ανάπτυξης γιατί έτσι θα αυξήσεις την πιστοληπτική σου ικανότητα. Αν πάλι επιλέξεις το αντίθετο, η μείωση της ανάπτυξης είναι ο ασφαλέστερος τρόπος εξασφάλισης της μη βιωσιμότητας του χρέους. Αυτό εξασφαλίζει πιθανώς τον οίκτο και τη συμπάθεια, αλλά δεν αποτελεί επιχείρημα στη διαπραγμάτευση: το χρέος και η ανάπτυξη πρέπει πάντα να συνεξετάζονται. Το δικό μου δημοσιονομικό ΚΤΕΟ, πάντα συνεξετάζει το χρέος με την ανάπτυξη.

Γι’ αυτό στο «Ποτάμι» προτάσσουμε την τόνωση της ανταγωνιστικότητας με μεταρρυθμίσεις ως το πλέον επείγον. Η εθνική διαπραγμάτευση για το χρέος έρχεται ως επιστέγασμα της προσπάθειας, και αφού προβληθεί το βασικό επιχείρημα που είναι η βελτίωση της παραγωγής. Αυτό που προέχει είναι η ουσιαστική βοήθεια στην ανάπτυξη των επόμενων ετών και όχι οι φτηνοί παλικαρισμοί των μαζικών και μονομερών διαγραφών χρέους. Τέτοιες διαγραφές μπορεί να θεραπεύουν την ασθένεια, καταδικάζουν όμως τον ασθενή.

Το δικό μας ποταμίσιο Δημοσιονομικό ΚΤΕΟ δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλές προεκλογικά. Αλλά θα είναι χρήσιμο μετεκλογικά. Και αυτό είναι που έχει σημασία.
* Η κ. Αντιγόνη Λυμπεράκη είναι υποψήφια βουλευτής του «Ποταμιού» στη Β΄ Αθηνών.

1 σχόλιο: