ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Πέμπτη, 22 Ιανουαρίου 2015

Το χτες… ξεκίνησε!


του Γιάννη Μεϊμάρογλου από τη Μεταρρύθμιση
Θα περίμενε κανείς, σε μια τόσο βαθιά κρίση που έχει εξουθενώσει κοινωνικά την χώρα, φορτώνοντάς την με τεράστια χρέη και δεσμεύσεις προς τους δανειστές της, η προεκλογική αντιπαράθεση να επικεντρωθεί στις προτάσεις των κομμάτων και τα σχέδιά τους για οικονομική ανάκαμψη και ανάπτυξη, στη δυνατότητα σύνθεσης και αναζήτησης συναινετικών λύσεων για το μέλλον.
Τίποτα από αυτά δεν έγινε!
Για μια ακόμα φορά φανήκαμε αντάξιοι των… καλύτερων προεκλογικών μας παραδόσεων. Σαν να μετακόμισε η Ελλάδα σε κάποιον εικονικό παράδεισο για ένα εικοσαήμερο. Η υποσχεσιολογία, η παροχολογία και η σωτηριολογία θυμίζουν άλλες εποχές, με μόνη διαφορά ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αντικαθιστά πλέον επάξια το ΠΑΣΟΚ στα δικομματικά του καθήκοντα, αξιοποιώντας άριστα το know how του προκατόχου του.
Ο ίδιος αηδιαστικός λαϊκισμός δίνει και παίρνει στα τηλεοπτικά παράθυρα, στις ανακοινώσεις, τις δηλώσεις και τις αντεγκλήσεις.
Η ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ κινείται στους ρυθμούς του… ύμνου της, αποθεώνοντας την πατρίδα και την θρησκεία. Διαβεβαιώνει ότι οι εικόνες των αγίων δεν θα κατέβουν, ότι ο φράχτης του Έβρου θα συνεχίσει να συνοψίζει την ουσία της μεταναστευτικής πολιτικής της χώρας, ενώ ο Βορίδης εμφανίζεται – 65 χρόνια από τη λήξη του εμφυλίου – αποφασισμένος να μην παραδώσει τη χώρα στην αριστερά!
Ο ΣΥΡΙΖΑ εξελίσσεται σε θεματοφύλακα των… αρχών της παραδοσιακής αριστεράς, της αριστεράς που αρνείται, καταργεί και διαγράφει, της αριστεράς των συντεχνιών και των κεκτημένων προνομίων τους, της αριστεράς που αντιστέκεται πεισματικά σε κάθε μεταρρυθμιστική προσπάθεια, της αριστεράς του «όχι σε όλα»!
Τα δύο κόμματα που διεκδικούν το εναπομείναν ΠΑΣΟΚ έχουν αποδοθεί, μερικές μόνο μέρες πριν την κρίσιμη εκλογή, σε αγώνα για την διεκδίκηση της αυθεντικότητας της ιδιοκτησίας των συμβόλων και των αρχών του κόμματος που ίδρυσε πριν 40 χρόνια ο Ανδρέας Παπανδρέου, αλληλοεκτοξεύοντας κατηγορίες για τα γεγονότα που οδήγησαν πριν μερικά χρόνια στην πτώση της τελευταίας πασοκικής κυβέρνησης!
Το ΚΚΕ παραμένει πιστό στις… αναλλοίωτες αρχές του Μαρξισμού – Λενινισμού και η ΔΗΜΑΡ προσδοκά τη νεκρανάστασή της καταφεύγοντας στα αποθέματα των ιδεών της ανανεωτικής αριστεράς που τόσο προκλητικά σπατάλησε όταν της δόθηκε η ευκαιρία!
Το χειρότερο απ” όλα είναι ότι μια εγκληματική οργάνωση απειλεί από τον Κορυδαλλό να αποτελέσει τον ρυθμιστικό παράγοντα των πολιτικών εξελίξεων, προπαγανδίζοντας τις ναζιστικές «ιδέες» της πιο φρικιαστικής θηριωδίας του 20ου αιώνα!
Οι πολίτες της χώρας θα βρεθούν την Κυριακή μπροστά στις κάλπες με την αγωνία ενός αβέβαιου αύριο αλλά και τον κίνδυνο να παραμείνουν όμηροι ενός πολιτικού παρελθόντος που συσσώρευσε πολλά δεινά στον τόπο.
Αυτόν τον κίνδυνο μπορούν να τον αποτρέψουν μόνο οι ζωντανές δυνάμεις της κοινωνίας, οι δυνάμεις της εργασίας και της παραγωγής, οι δυνάμεις που πιστεύουν ότι μόνο με βαθιές αλλαγές και ριζικές μεταρρυθμίσεις στο πολιτικό σύστημα, στο κράτος και στην οικονομία, μπορούμε να χαράξουμε μια νέα αναπτυξιακή πορεία.
Μ” όλες του τις ατέλειες και τις αδυναμίες, με την απειρία αλλά και τον ενθουσιασμό ενός κόμματος που δεν συμπλήρωσε ακόμα ένα χρόνο ζωής, το Ποτάμι είναι – και θα είναι – σταθερά στην πλευρά των μεταρρυθμιστικών δυνάμεων που θέλουν να πάνε την Ελλάδα μπροστά!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου