ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Παρατηρητήριο

Ποια αξιολόγηση όμως; Μήπως αυτή που θα κάνει μια εξωτερική ανεξάρτητη αρχή, ένας ανάλογος ΑΣΕΠ; Ή καλύτερα, μια ιδιωτική εταιρία σε σύμβαση με το δημόσιο; Με μετρήσιμους ποσοτικούς δείκτες; Μια αξιολόγηση συνεχής της οποίας οι μετρήσεις θα επιφέρουν αποτελέσματα ανεξαρτήτως κυβέρνησης; Ή μήπως αυτή που θα λαμβάνει υπόψη και τη γνώμη των πολιτών και των επιχειρήσεων που συναλλάσσονται με το δημόσιο; Αλλά για να θεσμοθετηθούν όλα αυτά απαιτείται κοινωνική βούληση που δεν υπάρχει. Η κοινωνία δεν καίγεται για τέτοια πράγματα, δεν έχει μάθει να τα ζητά.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Χτες ήταν οι καταλήψεις, σήμερα το «άσυλο» της βίας, αύριο η διάλυση των μεταπτυχιακών. Οι θλιβεροί φαιοί ή κόκκινοι κομισάριοι μισούν τους άριστους γιατί τους φοβούνται και πασχίζουν να τους σταματήσουν. Γιατί είναι αυτοί που θα χτίσουν την επόμενη ελεύθερη, δημοκρατική και δημιουργική Ελλάδα. Είναι αυτοί που θα τους αποστρατεύσουν, θα τους στείλουν επιτέλους στη λήθη της ιστορίας. Είναι αυτοί που με την αξιοσύνη τους θα αλλάξουν το παράδειγμα στην έρμη τούτη χώρα. Μην ανησυχείτε. Δεν έρχεται κανένα άλλο κόμμα, πράσινο, κόκκινο ή γαλάζιο. Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε.

Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε

Κυριακή, 25 Ιανουαρίου 2015

Εδώ είναι ο Παράδεισος και η Κόλαση εδώ



της Μαρίλυ Αργυροκαστρίτη από το dimart

Διάβαζα χθες στην εφημερίδα Γκαρντιαν για την υπόθεση ενός νεαρού αγοριού το οποίο έχει μείνει ανάπηρο από ένα ατύχημα που είχε το 2004. Όταν έπαθε το ατύχημα ήταν 6 ετών και μετά από 2 μήνες σε κωματώδη κατάσταση επανέρχεται κι αρχίζει να λέει για την εμπειρία που είχε του παραδείσου σε μιαν επιθανάτια στιγμή. Περιέγραφε μυώδης αγγέλους και διαβόλους που ξεπηδούσαν από τούνελ. Το 2011 και χάρη σε μιαν ειδική επέμβαση βρέθηκε στην δημοσιότητα και έτσι γνωρίστηκε με έναν συγγραφέα ο οποίος προσφέρθηκε να συγγράψουν ένα βιβλίο για την περίπτωση του. Κι άρχισαν να λένε για τον παράδεισο και την ζωή μετά θάνατον κι έφτιαξαν έτσι ένα βιβλίο που εξέδωσε ένας χριστιανικός εκδοτικός οίκος και έγινε μπεστ σέλλερ.
Σήμερα η μητέρα του αγοριού και το ίδιο το αγόρι, υποστηρίζουν ότι όλα αυτά είναι ψέμματα κι ότι ήταν όλα αποκυήματα της φαντασιας ενός 6χρονου. Κανείς όμως δεν τους πιστεύει αν και το δηλώνουν σε όλα τα μέσα. Ποιος προτιμά την αλήθεια από ένα τσούρμο μυώδεις αγγέλους;

Μου κίνησε το ενδιαφέρον η πιο πάνω  ιστορία καθώς βλέπω την προεκλογική προπαγάνδα των δύο κομμάτων. Οι μεν ποντάρουν στην περιγραφή της πραγματικότητας χρωματίζοντας την με
μελανά χρώματα (όχι ότι είναι ρόδινη) περιγράφοντας τον ζόφο και την απελπισία που ζούμε. Υπόσχονται τα ουρί του παραδείσου καθώς όλοι είμαστε ανάξιοι του δράματος μας και πρέπει να ανταμοιφθούμε στην βασιλεία των ουρανών που μας αξίζει .Είμαστε απολύτως έτοιμοι να τους πιστέψουμε, είναι μια ανάσα μακριά η χαρά και η ευμάρεια. Οι δε άλλοι ποντάρουν στο φόβο της θεομηνείας που θα μας βρει εάν δεν υπακούσουμε στην καλβινιστική αντίληψη της θυσίας που μας επιβραβεύει εξίσου με παράδεισο. Κι εκείνος κοντά μας είναι μετά την δύσκολη στροφή (αν επιβιώσουμε). Η αλήθεια είναι μία:  δεν υπάρχει και πολλή ελπίδα αλλά ποιος έχασε πουλώντας την; σίγουρα κάτι ξέρουν να μας πουν επ'αυτού και οι πωλητές θαυματουργού καφέ αδυνατίσματος για ευτραφείς που αρνούνται να κάνουν δίαιτα. 

Το μέλι δεν μπορείς να το κάνεις ξύδι κι έτσι το μελό πάντα θα πουλάει περισσότερο από οποιαδήποτε στεγνή αλήθεια..Γι'αυτο και ποτέ δεν μου άρεσαν οι ταινίες με έντονο μελοδραματικό ύφος (ανίατε ασθένειες, παιδάκια, ζωάκια, ηλικιωμένοι).Δεν μπορείς να εκλογικεύσεις το συναίσθημα όταν σου γίνεται ευθεία επίθεση σε αυτό, υποκύπτεις σε ένα χυδαίο εκβιασμό και είσαι απολύτως διαχειρίσιμος.Είτε φόβος είναι το συναίσθημα,  είτε ελπίδα, είτε πόνος και λύπη  ποτέ μα ποτέ δεν θα ξεπεράστει το όμορφο παραμύθι, από την άβολη αλήθεια.

Είπαμε: μυώδη αγγελάκια με φτερά – beat that

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου