ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

των νιάτων μας την εκδικήτρα ορμή την ξεφλούδησαν οι έσχατοι

Παρατηρητήριο

Ούτε μια σοβαρή αριστερά δεν μπορούμε να ’χουμε. Τους πρότεινε ο άλλος να βγάλουν ψεύτικα λεφτά σαν τη Μonopoly να κάνουν αυτοί πως μας πληρώνουν και μεις πως τους πληρώνουμε κι αυτοί ενθουσιάστηκαν και του ζήτησαν να γίνει υπουργός των Οικονομικών. Ουάου yes, το κινηματικό χρήμα… Και συ περίμενες αυτό το νηπιαγωγείο να σε σώσει και να σε οδηγήσει ξανά στη γη της επαγγελίας. Να διαπραγματευτεί με τη Μέρκελ και τον Σόιμπλε και να τους τουμπάρει. Πόσο αφελής μπορείς να είσαι; Αλλά και πόσο επικίνδυνος;

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Κακώς αναστατώνεστε με την υπόθεση της λειτουργίας των καταστημάτων τις Κυριακές. Βρισκόμαστε στη μακρά και επώδυνη φάση της αποκομμουνιστικοποίησης και ο θόρυβος λογικά θα είναι ισχυρός. Φανταστείτε να εφαρμοστεί η αξιολόγηση των ΔΥ, να πωληθούν όλες οι ΔΕΚΟ, να γίνουν ιδιωτικά πανεπιστήμια κλπ. Μεγάλο μέρος της κοινωνίας θα αντισταθεί μέχρις εσχάτων. Η Ελλάδα κοιλοπονάει την ελευθερία της.

Τετάρτη, 28 Ιανουαρίου 2015

Οι αγανακτισμένοι στην εξουσία



του Τάκη Θεοδωρόπουλου από την Καθημερινή


Οι συγκεντρώσεις των «Αγανακτισμένων» στην πλατεία Συντάγματος το 2011 μεταμόρφωσαν το πολιτικό τοπίο. Εκεί, κάπου ανάμεσα στην πάνω και την κάτω πλατεία οικοδομήθηκαν οι γέφυρες ανάμεσα σε δυνάμεις που μέχρι πριν μιλούσαν άλλες γλώσσες. Η αγανάκτηση που προκάλεσε ο πρώτος χρόνος εφαρμογής του Μνημονίου ήταν ο καταλύτης της χημικής αντίδρασης που επέτρεψε σε πολλούς να ρίξουν στα ψιλά του πολιτικού συμβολαίου τους παλιούς καλούς διαχωρισμούς ανάμεσα σε δεξιά και αριστερά.

Παράδειγμα πρώτο: η σύμπραξη των δύο πρωταγωνιστών του δικομματισμού της αντιπολίτευσης. Μερικούς μήνες μετά, και με έναν Παπανδρέου λιγότερο, έγινε ό,τι μέχρι λίγο πριν θεωρείτο αδιανόητο, η συγκυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας με το ΠΑΣΟΚ και με την προσθήκη ενός τμήματος της αριστεράς, της ΔΗΜΑΡ. Για να γίνει δυνατή η σύμπραξη κηρύχθηκε με τον πιο επίσημο τρόπο ο θάνατος της μεταπολίτευσης και η θεαματική εγκατάλειψη από τη Νέα Δημοκρατία του κ. Σαμαρά της αντιμνημονιακής ρητορείας.

Παράδειγμα δεύτερο: με μόνη εξαίρεση το «Ποτάμι» τις ημέρες εκείνες στην πλατεία Συντάγματος ή γεννήθηκαν ή ανδρώθηκαν οι πολιτικές δυνάμεις που σήμερα πρωταγωνιστούν. Ο ΣΥΡΙΖΑ είδε αμέσως μετά τα ποσοστά του να αυξάνονται ιλιγγιωδώς, και από μικρό έγινε μεγάλο κόμμα, η Χρυσή Αυγή εγκατέλειψε το γραφικό περιθώριο για να αποδείξει πως στην κοινή μας ζωή οι γραφικότητες ενίοτε λειτουργούν σαν το καρναβάλι του υποκόσμου, και εγεννήθησαν ημίν Ανεξάρτητοι Ελληνες, μια εκδοχή της εθνικής ιδεολογίας που φύεται στα προπατζίδικα. Οι εκλογές του 2015 ανέδειξαν τη Χρυσή Αυγή σε τρίτο κόμμα και επέτρεψαν στον ΣΥΡΙΖΑ και τους Ανεξάρτητους Ελληνες να σχηματίσουν κυβέρνηση. Το σχήμα μοιάζει λίγο παράδοξο, όμως ο αριστεροδέξιος εθνολαϊκισμός είναι ένα πρώτης τάξεως πεδίο μελέτης για τους κοινωνιολόγους, το οποίο υποθέτω ότι κάποτε θα απασχολήσει τον κ. Τσουκαλά. Προς το παρόν η μοίρα του είναι να συμφωνεί πολιτικά με τον κ. Ζουράρι της Πυρικαύστου ή κάπως έτσι Ελλάδος.

Με δύο λόγια: η αγανάκτηση που εκφράστηκε για πρώτη φορά άναρχα στην πλατεία Συντάγματος το 2011 κατέλαβε συντεταγμένα τέσσερα χρόνια μετά την εξουσία. Επειδή στο ενδιάμεσο ελάχιστα ακουγόταν, η ψευδαίσθηση της συγκυβέρνησης Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ ήταν πως είχε καταφέρει να την σβήσει. Γόνος της ημετέρας παιδείας, παρά τις σπουδές στο εξωτερικό, ο κ. Σαμαράς νόμιζε ότι επειδή ικανοποιεί τους τύπους κερδίζει και την πραγματικότητα. Οπως ο μαθητής νομίζει ότι ξέρει Ιστορία επειδή αποστήθισε σελίδες ολόκληρες και πέτυχε στις εισαγωγικές. Οι αριθμοί ήταν με το μέρος του, όμως η πραγματικότητα ήταν με το μέρος των αγανακτισμένων. Πολιτική μυωπία; Ελλειψη έμπνευσης, ή μήπως απουσία αυτής της ιδιοφυΐας που εντέλει είναι απαραίτητη για τη διαχείριση της κρίσης.

Η χώρα άλλαξε πολιτική σελίδα, όμως η χώρα σήμερα είναι ίδια μ’ αυτήν που ήταν χθες. Και το ζήτημα τότε, όπως και τώρα, παραμένει το ίδιο. Η αγανάκτηση είναι ένα έντονο συναίσθημα, μια συλλογική παρόρμηση, η οποία πάντα έπαιζε μείζονα ρόλο στη λειτουργία της δημοκρατίας, όμως η αγανάκτηση δεν συνιστά πολιτική. Οι αγανακτισμένοι το 2011 δεν ζητούσαν να μπουν στη Βουλή παρά μόνον για να την κάψουν και οι σημερινοί εκπρόσωποί τους που μπαίνουν στην κυβέρνηση για να την κάνουν να λειτουργήσει θα πρέπει να συνδυάσουν το ισχυρό συναίσθημα της αγανάκτησης με μια κοινοβουλευτική λειτουργία που απαιτεί σεβασμό στους κοινούς κανόνες, και ατέλειωτους λογαριασμούς που εξαντλούν τη φαιά ουσία.

Και όλ’ αυτά για να εκφράσω την απορία μου: γιατί ο κ. Τσίπρας προτίμησε τη συγκυβέρνηση με τους Ανεξάρτητους Ελληνες από τον σχηματισμό μιας κυβέρνησης με ψήφο ανοχής που θα του έδινε το «Ποτάμι»; Ισως γιατί λειτούργησε το αντανακλαστικό των αγανακτισμένων.
   

2 σχόλια:

  1. Νομιζω οτι το τελευταιο που ρωτατε το πετυχαμε μονοι μας. Αφησαμε ανοιχτη τη δεξια πορτα πιο πολυ απο την αριστερη. Ο Σταυρος καλουσε σε debate τον Τσιπρα και τον προκαλουσε συνεχως. Αλλοι ομως ειχαν κυβερνησει τοσα χρονια αλλα την εβγαλαν μαλακα οσον αφορα το σχολιασμο μας.
    Εν τω μεταξυ μου αρεσει που κοψαμε τα παλαιοκομματικου τυπου σχολια!!!!! Και που βοηθαμε τη συνθεση!!!!
    Ειμαι εθελοντης ετρεξα στις εκλογες αλλα θα φυγω. Αφου τα φωναξω οσο μπορω.Τουλαχιστον οσοι μεινουν να ειναι με πεσμενες τις μασκες. Οι κεντρωοι σε εισαγωγικα δεν θα σας δωσουμε αλλοθι για να σπρωχνετε δεξιες κυβερνησεις με τη δυναμη μας. Λυπαμαι τον Γραμματικακη και τον Κυρκο και καποιους αλλους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δεξιά εννοείς την κυβέρνηση Τσίπρα και Καμμένου; Δε νομίζω ότι σπρώχνουμε προς αυτήν την κατεύθυνση. Προγραμματική αντιπολίτευση κάνουμε. Και μάλλον θα είμαστε οι μόνοι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή