ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τρίτη, 6 Ιανουαρίου 2015

Αλλαγή νοοτροπίας


του Γιάννη Κασπίρη από την Athens Voice
Κακώς περιμέναμε κάτι από την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας. Κακώς περιμέναμε θετικά βήματα από αυτό το πολιτικό σύστημα. Θέλαμε την συναίνεση ενώ ξέρουμε πως η πόλωση τους συντηρεί και τους τρέφει, θέλαμε ένα άλλο εκλογικό σύστημα (για ποιοτικότερη αντιπροσώπευση) και ουσιαστικά τους ζητούσαμε να καταργήσουν την δική τους εκπροσώπηση, θέλαμε να αλλάξουν το σύνταγμα για να ακυρώσουν το ακαταδίωκτο τους!
Και ενώ μας έβαλαν στην πρίζα με την εκλογή του Προέδρου για να σώσουμε την οικονομία και την δήθεν ανάπτυξη (ποια ανάπτυξη, των φόρων ή της μείωσης των εξαγωγών και της παραγωγής;) το κομματικό σύστημα δούλευε πάλι για τον εαυτό του, οι Σαμαράς και Βενιζέλος είχαν ήδη αποφασίσει να παραδώσουν τα προβλήματα της χώρας στον Τσίπρα.
Η ελπίδα της διάσωσης της χώρας δεν κρύβεται στην προεδρική εκλογή ή στις εθνικές εκλογές. Αλλά στην αλλαγή νοοτροπίας ενός ολόκληρου λαού. Σε ένα όραμα, ένα πατριωτικό σχέδιο εθνικής ανασυγκρότησης της χώρας που πρέπει να επικοινωνήσουμε στον κόσμο λέγοντας του την αλήθεια χωρίς κομπασμούς. Πρέπει να του πούμε πως η Ελλάδα είναι μία χώρα που δεν είναι σε θέση να συνεχίσει μόνη της έξω από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το ευρώ δεν είναι ταμπού, αλλά αυτή τη στιγμή και με δεδομένη την κατάσταση της χώρας το ευρώ είναι η μοναδική λύση. Μακάρι να είχαμε άλλη παραγωγική ικανότητα, θα ήταν άλλη και η θέση της χώρας και η διαπραγματευτική της ικανότητα. Στην Ιταλία μπορούν να μιλούν για έξοδο από το ευρώ καθώς είναι μία χώρα που παράγει πλούτο και όμως και εκεί το σκέπτονται πολύ. Η Ελλάδα έξω από το ευρώ θα είναι μία χώρα χωρίς δημοκρατία (βορειοαφρικάνικου τύπου) όπου τον πλούτο της θα λυμαίνεται μία ολιγαρχία με την βοήθεια μίας νομενκλατούρας-συντεχνιών.
Η διέξοδος για τη χώρα είναι μία, να αρχίσει και πάλι ο τόπος αυτός να παράγει. Να αποκτήσει βιομηχανίες, βιοτεχνίες, να επενδύσει στη γεωργική παραγωγή, να προσφέρει υπηρεσίες ποιότητας. Ο μόνος δρόμος είναι εκείνος της παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας. Της πλήρους ανατροπής των πάντων. Της επανάστασης του αυτονόητου. Της δημιουργίας μιας Ελλάδας που θα κυριαρχεί η Δικαιοσύνη, η ισονομία, η αξιοσύνη. Που θα υπάρχουν ίσες ευκαιρίες για όλους. Μία Ελλάδα που θα σε εμπνέει να κάνεις δουλειές, να δημιουργεί θέσεις εργασίας. Δεν θέλουμε την ανομία, τη διαφθορά, την κομματοκρατία. Δεν θέλουμε ένα παρασιτικό κράτος δυνάστη, που να κυνηγά την επιχειρηματικότητα. Που να δείχνει αναλγησία σε ανθρώπους που έχουν ανάγκη. Δεν θέλουμε να κυριαρχούν στη χώρα μας οι συμμορίες των μπράβων και η διαπλοκή.
Οι πολίτες αυτής της χώρας έχουν τις δικές τους ευθύνες, ας σταματήσουμε να τους χαιδεύουμε τα αυτιά. Δεν μπορείς να έχεις μισθούς Βρυξελλών χωρίς να παράγεις πλούτο. Ας τους πούμε την αλήθεια. Να μην τους βγάλουμε από το κάδρο. Αν οι πολίτες αυτής της χώρας ήθελαν μεταρρυθμίσεις θα τις είχαν επιβάλλει! Στην πραγματικότητα δεν θέλουν κάτι να αλλάξει. Θέλουν μόνο να γυρίσουμε το χρόνο στο 2008! Αυτό δεν γίνεται. Σήμερα τους φταίει ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος, αύριο θα τους φταίει και ο Τσίπρας για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Αν ο κόσμος δεν συνειδητοποιήσει πόσο λάθος είναι ο δρόμος που ακολουθούμε, δεν πρόκειται αυτός να αλλάξει.
Μακάρι να υπήρχαν τα λεφτά για να τα μοιράζουμε απλόχερα, σε μισθούς, συντάξεις και παρασιτισμό! Όταν μία χώρα δεν παράγει πλούτο, δεν μπορεί να διανέμει πλούτο με δανεικά και να υποθηκεύει το μέλλον των παιδιών της. ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ πως το βιοτικό μας επίπεδο έχει κάνει άλματα τα τελευταία 40 χρόνια, οι υποδομές και οι δυνατότητες της χώρας πολλαπλασιάστηκαν με την βοήθεια της Ευρωπαικής Ένωσης. ΠΡΕΠΕΙ λοιπόν να συνειδητοποιήσουμε πως για μας τους Έλληνες η ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ της χώρας δεν ξεκινά από το μηδέν, αλλά από προνομιούχα θέση!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου