ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Σάββατο, 17 Ιανουαρίου 2015

Τι να κάνουμε



του Λεωνίδα Καστανά

Η Ελλάδα δεν είναι μια χώρα σε ανθρωπιστική κρίση, ούτε μια χώρα σε ανοικτή χρεοκοπία.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ηγείται κανενός κινήματος εξόδου από την Ευρωζώνη αφού κάτι τέτοιο δεν υπάρχει.

Η οικονομία ήδη ανακάμπτει και η ανεργία μειώνεται, έστω και λίγο.

Ο προϋπολογισμός έχει αστοχήσει κατά 3,5 δις ενώ του λείπουν 7,5 δις (οι δόσεις της τρόικα) ενώ το 2015 έχει να πληρώσει 12,5 δις.

Οι θυμωμένοι Έλληνες μπορεί να σπρώχνουν το ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία αλλά δεν θέλουν και να «πεθάνουν». Δεν έχουν κανένα λόγο να μπουν στην περιπέτεια της εξόδου από το ευρώ δηλαδή σε διεθνή απομόνωση.

To 60% των ψηφοφόρων θέλει κυβέρνηση εθνικής ενότητας.

Τα χρέη δεν εξαφανίζονται επειδή κάποιος αρνείται να τα πληρώσει. Δεν σβήνονται σε περιβάλλον δραχμής.

Οι δανειστές - εταίροι  έχουν όλη τη δύναμη στα χέρια τους, στο μέτρο που ο δανειζόμενος δεν θέλει να αυτοκτονήσει.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ελέγχεται από μαρξιστές - λενινιστές μερικοί εκ των οποίων προκειμένου να ικανοποιήσουν τον αντικαπιταλιστικό και αντιευρωπαϊκό βολονταρισμό τους θα δέχονταν να σύρουν τη χώρα και κατ’ επέκταση και τους εαυτούς τους στην κόλαση ενός grexit.

Ο κίνδυνος σαφώς και υπάρχει ακόμα και  από λάθος χειρισμούς ανθρώπων που δεν έχουν ιδέα από δημόσια οικονομικά ή έχουν αριστερίστικες αγκυλώσεις.

Η σύγκρουση στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ θα είναι βίαιη με απρόβλεπτες συνέπειες αν η ηγετική ομάδα θελήσει να κάνει στροφή 1800.

Οι παλιές αστικές - συντηρητικές δυνάμεις πρέπει να υπάρχουν αρκεί βέβαια να εκσυγχρονιστούν και να εξευρωπαϊστούν πραγματικά. Να δεχθούν ότι οι μεταρρυθμίσεις και η υλοποίηση των 19 όρων του μνημονίου πρέπει να υλοποιηθούν κατά το δυνατόν.

Η εκκρεμότητα της αξιολόγησης πρέπει να κλείσει.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν υπόσχεται καμιά νέα Ελλάδα παρά μόνο την επιστροφή στην παλιά, αυτή που καταστράφηκε..

Η λιτότητα αναγκαστικά θα ζει για χρόνια στη χώρα μας αρκεί να γίνει δίκαιη ώστε να συνεχίσουν να ζουν και οι Έλληνες.      

Η ανάπτυξη με αιχμές την ελεύθερη οικονομία και τη μεταρρύθμιση του κράτους είναι μονόδρομος.

Η Εργασία, η Παιδεία και η Δικαιοσύνη πρέπει να οριστούν και πάλι σε σύγχρονες ευρωπαϊκές βάσεις.

Η τρίτη δύναμη θα κληθεί να παίξει καθοριστικό ρόλο στην αυριανή ημέρα.

Και τρίτη δύναμη  πρέπει να είναι ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ.

ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ πρέπει να επιβάλλει την παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη. Και ένας τρόπος υπάρχει. Η εξάμηνη παράταση απομακρύνει τη διακοπή της παροχής ρευστότητας προς της ελληνικές τράπεζες από την ΕΚΤ.

Μόνο έτσι αποκλείονται η στάση πληρωμών στο εσωτερικό, η δέσμευση καταθέσεων ή ο εσωτερικός δανεισμός.

Μετά, μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας που θα διαπραγματευτεί με τους εταίρους και θα λήξει την αβεβαιότητα.

Ανάπτυξη δεν πρόκειται να έρθει σε περιβάλλον πολιτικής κρίσης, ούτε χωρίς τις μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη ο τόπος.

Η Ελλάδα ζει μια αναίτια τρέλα εξαιτίας των παλαβών δηλώσεων αριστεριστών του ΣΥΡΙΖΑ που προσπαθούν (γιατί άραγε;) να μας πείσουν για μια επικείμενη καταστροφή.

Ολέθριο και το λάθος της συγκυβέρνησης να μην κλείσει τη συμφωνία και να επιχειρήσει ξεβράκωτη έξοδο στις αγορές.

Η καταστροφολογία είναι πρωτίστως έργο κάποιων υποψηφίων του ΣΥΡΙΖΑ και της αμφισημίας της ηγετικής του ομάδας προκειμένου να μαζέψουν και τους τελευταίους θιασώτες, κυρίως ακροδεξιούς, της δραχμής.


Η ψήφος στο ΠΟΤΑΜΙ και η απομάκρυνση της αυτοδυναμίας του ΣΥΡΙΖΑ δίνουν βάσιμες ελπίδες ότι δεν θα ξυπνήσουμε κάποια μέρα σε μια τριτοκοσμική Ελλάδα.

1 σχόλιο:

  1. Ψηφιζοντας το Ποταμι μπορουμε να ελπιζουμε και στην ενηλικιωση του Αλεξη (για τον Λαφαζανη ειναι αργα). Just for fun, oχι οτι και θα αλλαξει τιποτα. Οι Ευρωκρατες τα εχουν ολα under control. The European Project must and will [Italy willing] go on. Αλλωστε, καθε κριση ειναι αφετηρια μιας ευκαιριας. Η πατσαβουρα του Ψυχαρη το εγραψε περιτεχνα : «Η ιστορικη ευκαιρια της Αριστερας». Εννοουσε να συνεχισει το πελατεικο κρατος για το συμφερον της παρεοκρατικης ολιχαρχιας και των συντεχνιων. Λεω, παιξε μας εκεινο το Τhe more things change the more they stay the same. Ειναι επικαιρο και καθησυχαστικο. Nothing to worry about, οπως λει το τραγουδι (με μια μικρη παραλλαγη) It's the same old shit but it's told a different way.

    ΑπάντησηΔιαγραφή