ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Δευτέρα, 19 Ιανουαρίου 2015

PACTA NON SUNT SERVANDA, PLACUIT TSIPRA


Απάντηση στην ανοιχτή επιστολή του κ. Τσίπρα στους Γερμανούς

Αξιότιμε κύριε Τσίπρα,

Στη γνωστή επιστολή σας στην Handelsblatt προς τους Γερμανούς αναφέρετε, μεταξύ άλλων, τα εξής:

"Γνωρίζω ότι πίσω από τις απαιτήσεις για «πιστή εφαρμογή των συμφωνηθέντων» κρύβεται η αγωνία ότι «αν αφήσουμε τους έλληνες να κάνουν ό,τι θέλουν θα κάνουν πάλι τα ίδια». Κατανοώ αυτή την αγωνία. Όμως δεν ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ που έστησε το καθεστώς της διαπλοκής και της κλεπτοκρατίας στην πατρίδα μου, η οποία τώρα δήθεν κόπτεται για τήρηση των «συμφωνηθέντων»…"

Όχι κ. Τσίπρα, δεν κόπτεται η κλεπτοκρατία για την τήρηση των συμφωνηθέντων. Οι Ευρωπαίοι εταίροι μας κόπτονται. Αρχίζετε τη φράση σας λέγοντας στους Γερμανούς ότι τους κατανοείτε γιατί μας ζητούν να τηρήσουμε τα συμπεφωνημένα. Και την τελειώνετε λέγοντας πως αυτό το ζητά η κλεπτοκρατία στη χώρα μας!!!

Δεν το ζητά η κλεπτοκρατία, οι Ευρωπαίοι μάς το ζητούν. Αυτά δε που συμφωνήσαμε μαζί τους, περιλαμβάνουν και την καταπολέμηση της κλεπτοκρατίας. Αν δεν το κάνανε, όπως λέτε, οι προηγούμενες Κυβερνήσεις, κάντε το εσείς! Οι εταίροι μας, ωστόσο, αναμένουν από εμάς, αν σας εκλέξουμε Κυβέρνηση, να συνεχίσουμε να τηρούμε ως χώρα όσα συμφωνήσαμε μαζί τους. Θα τα τηρήσουμε αν σας εκλέξουμε;

Κύριε Τσίπρα,

Έχετε κάθε δικαίωμα να ζητήσετε από τους δανειστές μας την αλλαγή των συμπεφωνημένων. Έχει ήδη γίνει μία φορά κατά τη διάρκεια αντιμετώπισης της κρίσης μας στη Σύνοδο Κορυφής του Ιουλίου του 2011 (με το PSI) και του Οκτωβρίου του ίδιου έτους (με το PSI+). Τότε, λοιπόν, αλλάξαμε όσα είχαν συμφωνηθεί τον Μάιο του 2010. Αυτό, όμως, έγινε με νέες συμφωνίες, τις οποίες διαπραγματευθήκαμε και προσυπογράψαμε με τους εταίρους μας, το ΔΝΤ και το EFSF. Και τις υλοποιήσαμε με τους νόμους του κράτους 4046/2012 και 4050/2012.

Τι θα κάνετε, λοιπόν, αν γίνετε Κυβέρνηση και οι δανειστές μας δε συμφωνήσουν αυτή τη φορά ν’ αλλάξουν τα συμπεφωνημένα;  Σε μια τέτοια περίπτωση, θα έχετε δυο επιλογές: ή να τηρήσετε τα συμφωνηθέντα ή να μετατρέψετε τη χώρα σε Ιράν του 1979. Τι θα κάνετε;

Γιατί δεν λέτε, κύριε Τσίπρα, το εξής απλό;

«Αν γίνουμε Κυβέρνηση, η Ελλάδα θα τηρήσει τα συμφωνηθέντα, ανεξάρτητα αν διαφωνήσαμε ως αντιπολίτευση με τη συνομολόγησή τους. Σκοπεύουμε, όμως, να πείσουμε τους εταίρους μας και το ΔΝΤ ότι μια νέα συμφωνία επιβάλλεται, που θα διορθώνει τα λάθη των παλαιών. Και αυτή τη συμφωνία θα επιδιώξουμε να κλείσουμε αμέσως μόλις γίνουμε Κυβέρνηση. Αδυνατούμε να πιστέψουμε ότι οι εταίροι μας δεν θα δώσουν την ευκαιρία σε μια δημοκρατικά εκλεγμένη Κυβέρνηση να επαναδιαπραγματευθεί και να αλλάξει όσα είχαν προηγουμένως συμφωνηθεί, εάν αποδείξει ότι πολλά από αυτά (ή και όλα) ήταν σε λάθος κατεύθυνση.»

Πιστεύετε, αλήθεια, πως με το να αφήνετε ανοιχτό το ενδεχόμενο μονομερών ενεργειών από μέρους μας σε περίπτωση που οι εταίροι μας δεν συμφωνήσουν ν’ αλλάξουν τα συμπεφωνημένα, θα τους ασκήσετε την πίεση που νομίζετε πως χρειάζεται, ώστε να υποχωρήσουν και να κάνουν δεκτά αυτά που προτείνετε;

Η διαπραγμάτευση αυτή, κύριε Τσίπρα, δεν είναι του στυλ “πετυχαίνω και τα παίρνω όλα” ή “αποτυγχάνω και μένω σ’ αυτά που έχω”. Αν αποτύχεις, τα χάνεις όλα εκεί που φτάσαμε. Τα χάνει η χώρα, κύριε Τσίπρα. Δεν έχετε κανένα δικαίωμα να την παίξετε σε «chickengame» με τους εταίρους μας. Διότι, το αυτοκίνητο που θέλετε να οδηγήσετε, είναι ένα φιατάκι κι από την άλλη έρχονται οι δανειστές μας μ’ ένα τανκ. Αν πιστεύετε ότι θα λογαριάσουν τις ζημιές που θα πάθει το τανκ από τη σύγκρουση και γι’ αυτό θα υποχωρήσουν, απατάσθε. Καλύτερα είναι, λοιπόν, να επιχειρήσετε να τους πείσετε χωρίς απειλές και εκβιασμούς, διότι κατά το κοινώς λεγόμενον «δεν μας παίρνει». Και στο κάτω-κάτω, δεν παίζετε με τους συντρόφους σας τα σπίτια σας και τις περιουσίες σας στα ζάρια εδώ πέρα. Την Ελλάδα παίζετε.


Παναγιώτης Γκλαβίνης
Αν. καθηγητής Διεθνούς Οικονομικού Δικαίου
Νομικής Σχολής ΑΠΘ




Πηγή: http://www.books journal.gr

1 σχόλιο:

  1. Στη διαπραγμάτευση ζητάς κατι ΕΝΑΝΤΙ κάποιου αλλού που δίνεις.

    Εμεις τι ακριβως εχουμε να δώσουμε, ωστε να διαπραγματευτούμε?

    ΥΓ: Εχει γινει καραμέλα αυτη η λέξη. Κοντευουμε να το πιστέψουμε οτι εχουμε διαπραγματευτικα χαρτιά.
    Μονο που το πιστεύουμε μονον εμεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή