ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

ομαδάρα

ομαδάρα

Παρατηρητήριο

Η Ελλάδα όχι μόνο αρνήθηκε να εκσυγχρονίσει όλες τις εκπαιδευτικές της βαθμίδες, αλλά αγωνίστηκε σκληρά για να καταστρέψει και τον υπάρχοντα εκπαιδευτικό ιστό. Ανακάλυψε αργά τη λεγόμενη αντιαυταρχική εκπαίδευση και την εφάρμοσε τόσο λάθος ώστε να εξυπηρετεί τη βασική λαϊκίστικη εθνική αφήγηση, αλλά και τους εμπλεκόμενους με αυτή. Το λεγόμενο «δημοκρατικό σχολείο» ήταν και είναι εθνοκεντρικό, αντιδυτικό και ταυτόχρονα χαλαρό και ανεξέλεγκτο. Παράγει ολοένα και περισσότερους ημιμαθείς πολίτες με χαμηλή συνείδηση ατομικής ευθύνης. Με ελάχιστη πολιτειακή Παιδεία, καμία γνώση δημόσιων οικονομικών, καμία συναίσθηση του ευρωπαϊκού κεκτημένου και ογκώδη άγνοια της πρόσφατης παγκόσμιας Ιστορίας. Αντιθέτως, η νεολαία μαθαίνει ότι αποτελεί μέρος ενός ανάδελφου έθνους, βαλλόμενου από παντού και δη από τους κακούς καπιταλιστές και νεοφιλελεύθερους της Δύσης που σήμερα τυγχάνει να είναι και τοκογλύφοι - δανειστές. Η αγάπη μας για τον Πούτιν και τη Ρωσία του είναι ενδεικτική.

Athens Voice

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Όσα Brexit και να γίνουν, όσες Λεπέν ή Μελανσόν, Πέπε Γκρίλο και Αλέξηδες κι αν παρελάσουν από τη σκηνή, το Τείχος έχει πέσει και η Κίνα όπου νάναι θα κάνει εκλογές. Ο δρόμος της Ελευθερίας είναι ανοικτός, έστω και αν ακόμα κυκλοφορούν Ζόμπυ του προηγούμενου αιώνα. Power to the free people

Τρίτη, 17 Φεβρουαρίου 2015

Η κατεδάφιση των Προτύπων Πειραματικών Σχολείων ή αλλιώς η αριστεία ως ρετσινιά


  Γιάννης Αντωνίου από την Καθημερινή 17/2/2015

Με την παρθενική του ομιλία στη Βουλή, ο νέος Υπουργός Παιδείας Α. Μπαλτάς ουσιαστικά άναψε το πράσινο φώς για την ακύρωση όλων των βασικών μεταρρυθμιστικών τομών που θεσπίστηκαν στην εκπαίδευση τα τέσσερα τελευταία χρόνια, τα Πρότυπα Πειραματικά Σχολεία, την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, την τράπεζα θεμάτων και τα Συμβούλια των ΑΕΙ. Αυτές οι αντιμεταρρυθμιστικές ανατροπές στεγάζονται κάτω από ένα σκληρό ιδεολογικό επικαθορισμό που αποτυπώθηκε στην εμβληματική φράση της υπουργικής ομιλίας: η αριστεία είναι ρετσινιά. Κάτι σαν highlights  στην προαναγγελθείσα από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό κεντρική πολιτική επιλογή «μετάβασης» στη δημοκρατία του εξισωτισμού προς τα κάτω.

Τα Πρότυπα Πειραματικά Σχολεία μπήκαν πρώτα στο στόχαστρο αυτής της εξισωτικής καταιγίδας. Προκαλεί εντύπωση η προτεραιότητα στην ενασχόληση της νέας πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Παιδείας με μία οντότητα, της οποίας το μικρό μέγεθος λογικά θα μπορούσε να την κατατάξει στην κατηγορία των περιθωριακών ζητημάτων της δημόσιας εκπαίδευσης. Ωστόσο, το μικρό μέγεθος αντισταθμίζεται από τους ισχυρούς συμβολισμούς που εξέπεμψε το εκπαιδευτικό εγχείρημα των Προτύπων Πειραματικών Σχολείων, γιατί αποτελούν το κατ’ εξοχήν αντιπαράδειγμα στην κυβερνητική πολιτική, που και επίσημα  πλέον, μαζί με τις συνδικαλιστικές συντεχνίες, υπερασπίζει το υπαρκτό σχολείο της ευκολίας.
Έτσι λοιπόν, πρώτα ανακοινώθηκε η κατάργηση των εισαγωγικών εξετάσεων από το επόμενο έτος.  Ύστερα, για να διασκεδαστούν οι αντιδράσεις, ανακαλύφθηκαν τα λεγόμενα ιστορικά πρότυπα με κληροδοτήματα (4 σ’ όλη την Ελλάδα), λες και η αριστεία είναι ζήτημα επετηρίδας, και δηλώθηκε ότι σ’ αυτά, υπό προϋποθέσεις, θα μπορούσαν να γίνονται εξετάσεις εισαγωγής. Τέλος ανακοινώθηκε ότι οι εξετάσεις καταργούνται από το τρέχον έτος, αφού είχε προηγηθεί η «αυθόρμητη» διαδήλωση λίγων δεκάδων μαθητών στη Θεσσαλονίκη με επικεφαλής τοπικό βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ.

Τακτικοί ελιγμοί και πολιτική αμφιθεάτρων με προφανή στόχο την κατεδάφιση μιας υπαρκτής και πετυχημένης εκπαιδευτικής οντότητας, με ζωή 3,5 ετών και μεγάλη απήχηση στην κοινωνία. Ένα δίκτυο 60 καλών δημοσίων σχολείων, συνδεδεμένων οργανικά με τα πανεπιστήμια, 1150 αξιολογημένοι εκπαιδευτικοί με υψηλά μορφωτικά προσόντα, 12 χιλιάδες μαθητές που απολαμβάνουν εκπαιδευτικές υπηρεσίες υψηλού επιπέδου, που θα τις ζήλευαν και τα καλύτερα ιδιωτικά σχολεία, παύουν ουσιαστικά να υπάρχουν. Αναλυτικότερα οι υπουργικές εξαγγελίες ακυρώνουν:

• τις οργανωμένες και συστηματικές προσπάθειες εκπαιδευτικής αριστείας και δημιουργικότητας που αποδεδειγμένα είχαν αρχίσει να αποδίδουν τους πρώτους καρπούς τους
• τον πειραματισμό, την καινοτομία, την εκπαιδευτική έρευνα
• τη συστηματική αξιολόγηση ανθρώπων (εκπαιδευτικών και μαθητών), λειτουργιών και δομών
   τη διευρυμένη αυτονομία των σχολείων στον καθορισμό των προγραμμάτων σπουδών, των διδακτικών πρακτικών και την επιλογή του προσωπικού τους
   τις καινοτομίες στη διοίκηση των σχολικών μονάδων, τη σχετική αυτονομία της κεντρικής διοίκησης του δικτύου των ΠΠΣ και την ανεξαρτησία του από τους κομματικοσυνδικαλιστικούς επικαθορισμούς και τα γνωστά πελατειακά δίκτυα
   τη διάχυση με συστηματικό, οργανωμένο και θεσμικά κατοχυρωμένο τρόπο όλων αυτών των πρακτικών στο υπόλοιπο εκπαιδευτικό σύστημα.

Ως επιχείρημα της αποδόμησης, εκτός από το στιγματισμό της αριστείας, ακούσαμε και πάλι αυτό που ακούγαμε τρία χρόνια τώρα από τους επικριτές του θεσμού, ότι δηλαδή πειραματισμός και αριστεία τάχα δεν συμβιβάζονται. Πιθανόν έχουμε γίνει κουραστικοί να απαντάμε ότι, σ’ ένα σύστημα που για σαράντα χρόνια έχει μάθει να λειτουργεί με πλαφόν τον ελάχιστο κοινό παρονομαστή στην παραγωγή εκπαιδευτικού αποτελέσματος, η αποενοχοποίηση της αριστείας αποτελεί εκ των πραγμάτων επιλογή αυθεντικού πειραματισμού, ο οποίος είναι ο κατ’ εξοχήν αναγκαίος για τον αξιακό και λειτουργικό αναπροσανατολισμό της δημόσιας εκπαίδευσης. Το δίκτυο των ΠΠΣ δεν σχεδιάστηκε για να κλειστεί αυτάρεσκα στον εαυτό του αλλά για να λειτουργήσει ως ατμομηχανή της δημόσιας εκπαίδευσης.

Είναι το λιγότερο αποκαρδιωτικό όλη αυτή η προσπάθεια εκατοντάδων εκπαιδευτικών, που υπεράσπισαν με την εργασία τους το εγχείρημα και οι προσδοκίες χιλιάδων μαθητών για καλύτερη εκπαίδευση να θυσιάζεται σήμερα στο βωμό μιας ιδεοληψίας που χάνεται βαθειά στους σκοτεινούς λαβυρίνθους του αριστερού ασυνείδητου. Αλλά και το ακόμη χειρότερο, η θυσία αυτή να είναι το αντίδωρο προς τέρψιν των συνδικαλιστικών συντεχνιών, των υπερασπιστών της δημοσιουπαλληλικής αφασίας και της ήσσονος προσπάθειας, των αρνητών της αξιολόγησης. Με άλλα λόγια, τα ΠΠΣ χαλάνε την πιάτσα. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ χρωστάει στις συντεχνίες και τα δανεικά ήρθε η ώρα να πληρωθούν.

Ο Γ. Αντωνίου είναι διευθυντής του 2ου Προτύπου Πειραματικού Γυμνασίου Αθήνας




3 σχόλια:

  1. Δεν είναι η πρώτη φορά που η μαύρη αντίδραση φορά την λεοντή της (δήθεν) αριστεράς. Δυστυχώς.
    Μπάμπης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. PISA: βλάπτει σοβαρά την Παιδεία

    Αριστέα Ν.
    Φιλόλογος σε Λύκειο του Ν. Θεσσαλονίκης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μήπως εννοείτε ότι η ΠΙΤΣΑ βλάπτει σοβαρά την Υγεία;

      Διαγραφή