ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Γεια χαρα Δημήτρη Κουμάνταρε

Γεια χαρα Δημήτρη Κουμάνταρε

Παρατηρητήριο

Ο Δημήτρης Κουμάνταρος, ένας γνήσιος οραματιστής και ανιδιοτελής αγωνιστής έφυγε από κοντά μας. Η τελευταία του ανάρτηση, στις 5 Μαρτίου:
ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ
Ονειρεύομαι ένα ξεσηκωμό. Ενάντια στην αδιαφάνεια, στη διαφθορά, στην κομματοκρατία, στην αναξιοκρατία. Ενάντια στη διχαστική λογική, στο φανατισμό, στην προχειρότητα και στην τσαπατσουλιά. Ενάντια στη μετάθεση ευθυνών, την ατομοκρατία, την έλλειψη συνεργατικού-ομαδικού πνεύματος.
Ένα ξεσηκωμό συμμετοχής, έρευνας, διαλόγου, για το πως μπορούμε καλύτερα να βοηθήσουμε τους πρόσφυγες και τους ντόπιους που βρίσκονται σε ανθρωπιστική κρίση. Για το πως θα σχεδιάσουμε σε κάθε δημόσιο τομέα, από το Σύνταγμα μέχρι την Παιδεία κι από τη Δικαιοσύνη μέχρι τη Φοροδιαφυγή, ένα πλάνο της καλύτερης δυνατής απόδοσης που υπηρετεί τον πολίτη.
Για να γίνει κάθε χώρος υποδοχής προσφύγων, κάθε σχολείο, κάθε νοσοκομείο, κάθε δικαστήριο, κάθε δημόσια υπηρεσία, τώρα με τις υπάρχουσες δυνατότητες πρότυπο λειτουργίας. Μιλάμε για τη σταδιακή συνειδητή επιλογή ενός άλλου, νέου, συνθετικού πολιτισμού. Δεν απαγορεύεται.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Εμείς οι δάσκαλοι θα συνεχίσουμε μέσα στις πιο αντίξοες συνθήκες να μαθαίνουμε στα παιδιά μας γράμματα. Ο καθένας και η καθεμιά με το δικό του τρόπο και με εφόδιο τις όποιες γνώσεις και ικανότητες διαθέτει. Δεν το κάνουμε πάντα με επιτυχία και δεν θα το κάνουμε όλοι. Δεν περιμένουμε και πολλά από την όποια εξουσία, που συνήθως δεν ξέρει ούτε πού πατά ούτε πού βρίσκεται στον τομέα της Παιδείας. Ξέρουμε ότι κάθε καλή προσπάθεια εκσυγχρονισμού θα πολεμηθεί από μεγάλο μέρος του πολιτικού συστήματος και της συνδικαλιστικής νομενκλατούρας, που θέλουν τη νεολαία ημιμαθή άρα και διαχειρίσιμη. Αλλά θα το παλέψουμε. Θα κρατήσουμε το σχολείο ανοιχτό και, αν και λαβωμένο, ζωντανό. Εσείς φυσικά θα συνεχίσετε να περιφέρετε την πεθαμένη ολοκληρωτική σας ιδεολογία. Ευτυχώς έχει περάσει πλέον η μπογιά της. Ούτε καν μυρίζει.

Αthens Voice

Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου 2015

pro bono


Γράφει ο Αχιλλέας Γραβάνης

Η ανησυχία έκδηλη, όπως εδώ και καιρό άλλωστε! Φτώχεια μεγάλη γύρο μας, πέρα και πάνω από την οικονομική. Φτώχεια προθέσεων, γνώσεων, αντιλήψεων…

Μια ακυβέρνητη πολιτεία στο έλεος των συντεχνιών που γυρίζουν ταχύτατα τη χώρα πίσω, σε αυτά δηλαδή που φιλάρεσκα συνέβαλαν στην χρεοκοπία της. Μια ομάδα παρωχημένων στην σκέψη μετρίων και μερικών εμφανώς ιδεοληπτικών ανισόρροπων καλούνται να δώσουν λύσεις στα δύσκολα. Αντικατέστησαν τους εξυπνάκηδες νεποτιστές, τους διεφθαρμένους πολιτικούς νάρκισσους. Προσπαθούν να μας συνετίσουν εδώ και καιρό, να είμαστε υπομονετικοί, να δώσουμε χρόνο στο νέο. Ποιο νέο; Είναι το νέο αυτό που ζούμε σήμερα η είναι τελικά αυτό που ζήσαμε τα τελευταία πολλά χρόνια, έντεχνα φτιασιδωμένο;

Δεν υπάρχει όμως χρόνος, ή ας ελπίσουμε ότι υπάρχει ακόμη λίγος χρόνος. Όχι για κάποιους που έχουν εναλλακτικές προοπτικές εδώ και άλλου. Αυτούς τους άξιους που η χώρα χάνει στο εξωτερικό. Δεν υπάρχει χρόνος για τους αδύναμους, τους αδιέξοδους, τους απατημένους, που μέσα στην απελπισία τους, στην λαθεμένη για χρόνια βολική συνήθεια τους δίνουν εμπιστοσύνη σε αυτούς που τρέφουν τις εύκολες αυταπάτες μας.

Ούτως η άλλως είναι θέμα χρόνου, το πολιτικό σύστημα, εκ των διαφαινόμενων εξελίξεων, θα μπει σε τήξη. Ας γίνει λοιπόν η τήξη έγκαιρα, pro bono, υπερβαίνοντας τις διαφανες πλέον παλαιοκομματικές διαχωριστικές γραμμές. Ο υπεύθυνος, ο έλλογος ΣΥΡΙΖΑ, το Ποτάμι, το μετα-μεταπολιτευτικό ΠΑΣΟΚ δίχως τα ένοχα για τη χρεοκοπία βαρίδια του, οι κεντρώοι της ΝΔ. Στην αρχή σαν κατα νομοθετική περίπτωση πλειοψηφία ανοχής και μετέπειτα σαν έντιμη κυβερνητική συνεργασία του ευρωπαϊκού ορθολογισμού. Το Ποτάμι, το μόνο φρέσκο πολιτικό δημιούργημα, έχει ευθύνη να παίξει τον καταλυτικό του ρόλο. Όλα δείχνουν ότι είναι ο πολιτικός οργανισμός με στελέχη με συναίσθηση της συλλογικής ευθύνης, με ενσυναίσθηση.

2 σχόλια:

  1. Καλά όλα αυτά και σύμφωνοι. Αλλά... Πρώτα ορφάνεψε το blog από το ροκ, τώρα και από στίχους και έμεινε η πολιτική μόνη κι έρμη. Πόσο να αντέξει;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δίκιο έχεις. Εκοψα το ροκ γιατί έκανε το blog αργό στο κατέβασμα και είχα παράπονα πολλά. Για την ποίηση όμως όχι. Απλά ξεχάστηκα με όλες αυτές τις φασαρίες

    ΑπάντησηΔιαγραφή