ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Με την Ευρώπη

Παρατηρητήριο

Όλα, όμως, κάποτε τελειώνουν. Όπως τελείωσε και η Σοβιετική Ενωση κάποτε – παρά τις μεγαλειώδεις παρελάσεις και παρά τις απανωτές νίκες επί του επάρατου καπιταλισμού. Και παρά τα υπέρλαμπρα εκείνα επιτεύγματα, μοναδικοί κληρονόμοι των οποίων έχουν μείνει σήμερα οι σύντροφοι Τσίπρας-Καμμένος της Ελλάδας, Μαδούρο της Βενεζουέλας και Kim Jong-un της Βόρειας Κορέας.


Πατριωτισμός σήμερα είναι η προάσπιση των δημοκρατικών θεσμών και ο αγώνας για παραμονή της χώρας στην ευρωπαϊκή ένωση.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Εμείς οι δάσκαλοι θα συνεχίσουμε μέσα στις πιο αντίξοες συνθήκες να μαθαίνουμε στα παιδιά μας γράμματα. Ο καθένας και η καθεμιά με το δικό του τρόπο και με εφόδιο τις όποιες γνώσεις και ικανότητες διαθέτει. Δεν το κάνουμε πάντα με επιτυχία και δεν θα το κάνουμε όλοι. Δεν περιμένουμε και πολλά από την όποια εξουσία, που συνήθως δεν ξέρει ούτε πού πατά ούτε πού βρίσκεται στον τομέα της Παιδείας. Ξέρουμε ότι κάθε καλή προσπάθεια εκσυγχρονισμού θα πολεμηθεί από μεγάλο μέρος του πολιτικού συστήματος και της συνδικαλιστικής νομενκλατούρας, που θέλουν τη νεολαία ημιμαθή άρα και διαχειρίσιμη. Αλλά θα το παλέψουμε. Θα κρατήσουμε το σχολείο ανοιχτό και, αν και λαβωμένο, ζωντανό. Εσείς φυσικά θα συνεχίσετε να περιφέρετε την πεθαμένη ολοκληρωτική σας ιδεολογία. Ευτυχώς έχει περάσει πλέον η μπογιά της. Ούτε καν μυρίζει.

Αthens Voice

Σάββατο, 28 Μαρτίου 2015

Χάλι - γκάλι αλλά κυρίως χάλι


της Μαρίας Κατσουνάκη από την Καθημερινή

Ας μιλήσουμε για τον καιρό. Συννεφιά, βροχές, καταιγίδες, υγρή, βαριά, δυσάρεστη ατμόσφαιρα. Ο θάνατος του συνθέτη Γεράσιμου Λαβράνου μάς θύμισε το «χάλι γκάλι» που τραγουδούσε και χόρευε η Αλίκη Βουγιουκλάκη στη «Σωφερίνα». Μάλλον είναι πιο καθησυχαστικό να μην ασχολούμαστε με την πολιτική και τους πολιτικούς. Να μην μας απασχολούν ούτε ποσοστά επί του κέρδους ούτε συμπεριφορές ούτε αποφάσεις. Να μην κρίνουμε, να μη χαρακτηρίζουμε. Κυβερνήσεις με όλα τα πρόσημα -δεξιά, σοσιαλιστικά και, τώρα, πρώτη φορά, αριστερά- έχουν την ίδια αλλεργία σε δημοσιεύματα που αμαυρώνουν το επικοινωνιακό προφίλ τους. Ανθρώπινο. Ποιος δεν θέλει μια αυλή από χειροκροτητές που θα επαινούν κάθε πράξη και θα δικαιολογούν κάθε παράλειψη; Οχι ότι δεν υπάρχουν και δημοσιογράφοι που αναλαμβάνουν να παίξουν αυτόν τον ρόλο. Υπήρξαν και λίστες με payroll που έφταναν στην ΕΣΗΕΑ και εκείνη «προστάτευε τον κλάδο». Από την πολλή «προστασία» όμως, μείναμε τώρα εκτεθειμένοι. Ρεπόρτερ, αρθρογράφοι, σχολιαστές, γελοιογράφοι να υπογράφουν δημοσιεύματα με κόστος για τους ίδιους και τα Μέσα που εκπροσωπούν: άλλο 500.000 ευρώ, άλλο 2 εκατ. ευρώ. Η τιμαριθμική προσαρμογή ποικίλλει ανάλογα με το πόσο προσβεβλημένος ή θυμωμένος φέρεται ο πολιτικός από την αναφορά στα έργα και στις ημέρες του. Ας είμαστε λοιπόν από εδώ και πέρα πολύ προσεκτικοί. Κάθε λέξη να ζυγίζεται γιατί μπορεί να χρειαστεί να την πληρώσουμε ακριβά (στην κυριολεξία). Να έχουμε πάντα υπόψη μας ότι σε οποιοδήποτε σχόλιο που διατυπώνεται, ο εκάστοτε δικομανής «θιγόμενος» καιροφυλακτεί. Να αναδιπλωθούμε και να σκεφτούμε: θα κάνουμε τη δουλειά μας ή τη δουλειά τους; Ομως, μισό λεπτό. Μήπως το δίλημμα είναι κατασκευασμένο; Δεν πρόκειται για κανενός είδους ηρωισμό. Οπως κάθε σωστός επαγγελματίας γνωρίζει πώς να χρησιμοποιήσει τα υλικά του (εν προκειμένω τις λέξεις) για να έχει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα, το ίδιο και ο δημοσιογράφος. Οι αντοχές του «θιγόμενου» προδίδουν και τις αδυναμίες του. Πόσο ευάλωτος είναι στις λέξεις και πόσο απρόσβλητος αισθάνεται στις πράξεις. Ας μιλήσουμε λοιπόν για τον καιρό. Γιατί η βαριά, ρυπογόνος ατμόσφαιρα δεν είναι μόνο θέμα μετεωρολογικού δελτίου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου