ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Βροχούλα

Βροχούλα

Παρατηρητήριο

Στην πρώιμη μεταπολίτευση τραγουδούσαμε αντάρτικα στις ταβέρνες και κατηγορούσαμε το ΚΚΕ ως προδοτικό για τη Βάρκιζα και την εν γένει αποτυχία του να μας κάνει Σοβιετία. Οι της ανανέωσης και του δόγματος βεβαίως. Σήμερα κάποιοι αριστεροί καλλιτέχνες δηλώνουν προδομένοι από το ΣΥΡΙΖΑ για τη δεξιά στροφή του, γιατί δεν έφυγε από την ΕΕ, γιατί δεν τίναξε τη χώρα στον αέρα. Γιατί ξέρουν ότι με τον αριστερισμό κανείς καλλιτέχνης δεν πείνασε. Ακόμα και δεξιός.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Μπορεί ο Κυριάκος να κάνει κάτι ανάλογο; Όχι το ίδιο βέβαια, απλά ανάλογο. Μπορεί να κάνει άνοιγμα στον όποιο αφρό της κεντρώας ή και ακομμάτιστης διανόησης και να την καλέσει να πάρουν μαζί την τύχη της τρύπιας βάρκας - χώρας στα χέρια τους; Να φωνάξει και τους απόδημους να βάλουν ένα χεράκι; Να βρει και να δώσει γήπεδο σε νεολαία; Αφήνοντας τα σκληρά κολάρα του γερασμένου κόμματος στον πάγκο; Μετά από την αριστεροδέξια καταιγίδα που μας κούρασε; \Leo Kastanas Athens Voice

Σάββατο, 28 Μαρτίου 2015

Χάλι - γκάλι αλλά κυρίως χάλι


της Μαρίας Κατσουνάκη από την Καθημερινή

Ας μιλήσουμε για τον καιρό. Συννεφιά, βροχές, καταιγίδες, υγρή, βαριά, δυσάρεστη ατμόσφαιρα. Ο θάνατος του συνθέτη Γεράσιμου Λαβράνου μάς θύμισε το «χάλι γκάλι» που τραγουδούσε και χόρευε η Αλίκη Βουγιουκλάκη στη «Σωφερίνα». Μάλλον είναι πιο καθησυχαστικό να μην ασχολούμαστε με την πολιτική και τους πολιτικούς. Να μην μας απασχολούν ούτε ποσοστά επί του κέρδους ούτε συμπεριφορές ούτε αποφάσεις. Να μην κρίνουμε, να μη χαρακτηρίζουμε. Κυβερνήσεις με όλα τα πρόσημα -δεξιά, σοσιαλιστικά και, τώρα, πρώτη φορά, αριστερά- έχουν την ίδια αλλεργία σε δημοσιεύματα που αμαυρώνουν το επικοινωνιακό προφίλ τους. Ανθρώπινο. Ποιος δεν θέλει μια αυλή από χειροκροτητές που θα επαινούν κάθε πράξη και θα δικαιολογούν κάθε παράλειψη; Οχι ότι δεν υπάρχουν και δημοσιογράφοι που αναλαμβάνουν να παίξουν αυτόν τον ρόλο. Υπήρξαν και λίστες με payroll που έφταναν στην ΕΣΗΕΑ και εκείνη «προστάτευε τον κλάδο». Από την πολλή «προστασία» όμως, μείναμε τώρα εκτεθειμένοι. Ρεπόρτερ, αρθρογράφοι, σχολιαστές, γελοιογράφοι να υπογράφουν δημοσιεύματα με κόστος για τους ίδιους και τα Μέσα που εκπροσωπούν: άλλο 500.000 ευρώ, άλλο 2 εκατ. ευρώ. Η τιμαριθμική προσαρμογή ποικίλλει ανάλογα με το πόσο προσβεβλημένος ή θυμωμένος φέρεται ο πολιτικός από την αναφορά στα έργα και στις ημέρες του. Ας είμαστε λοιπόν από εδώ και πέρα πολύ προσεκτικοί. Κάθε λέξη να ζυγίζεται γιατί μπορεί να χρειαστεί να την πληρώσουμε ακριβά (στην κυριολεξία). Να έχουμε πάντα υπόψη μας ότι σε οποιοδήποτε σχόλιο που διατυπώνεται, ο εκάστοτε δικομανής «θιγόμενος» καιροφυλακτεί. Να αναδιπλωθούμε και να σκεφτούμε: θα κάνουμε τη δουλειά μας ή τη δουλειά τους; Ομως, μισό λεπτό. Μήπως το δίλημμα είναι κατασκευασμένο; Δεν πρόκειται για κανενός είδους ηρωισμό. Οπως κάθε σωστός επαγγελματίας γνωρίζει πώς να χρησιμοποιήσει τα υλικά του (εν προκειμένω τις λέξεις) για να έχει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα, το ίδιο και ο δημοσιογράφος. Οι αντοχές του «θιγόμενου» προδίδουν και τις αδυναμίες του. Πόσο ευάλωτος είναι στις λέξεις και πόσο απρόσβλητος αισθάνεται στις πράξεις. Ας μιλήσουμε λοιπόν για τον καιρό. Γιατί η βαριά, ρυπογόνος ατμόσφαιρα δεν είναι μόνο θέμα μετεωρολογικού δελτίου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου