ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τετάρτη, 1 Απριλίου 2015

Τρία ψέματα και μία αλήθεια για τα Πρότυπα Πειραματικά Σχολεία


του Ν. Σ. Μαυρογιάννη από το alfavita

Αν τα Πρότυπα Πειραματικά Σχολεία (ΠΠΣ) επιλέγουν τους μαθητές τους με κλήρωση,  τότε προκύπτει τυχαίο δείγμα μαθητών το οποίο είναι κατάλληλο για δοκιμές και πειραματισμούς.
  
Ψέμα! Οι μαθητές που προσέρχονται στην κλήρωση ήδη δεν είναι τυχαίο δείγμα. Σημαντικές κατηγορίες μαθητών για διάφορους λόγους δεν μετέχουν στην κλήρωση. Οι σπουδές σε ένα ΠΠΣ απαιτούν μεταξύ άλλων και αποχωρισμό του σχολείου της γειτονιάς κάτι που δεν είναι από όλους επιθυμητός. Συνήθως στην κλήρωση προσέρχονται μαθητές που προέρχονται από περιβάλλοντα με κάποιο είδος φιλοδοξίας για σπουδές. Αυτή η φιλοδοξία όπως γνωρίζουν όσοι έχουν διαβάσει έστω και ένα βιβλίο κοινωνιολογίας της εκπαίδευσης  δεν διαχέεται το ίδιο στην κοινωνία και στατιστικά μιλώντας την συμμερίζονται περισσότερο οικογένειες μορφωμένων. Το δείγμα των μαθητών που προκύπτει από κλήρωση μεταξύ όσων προσέρχονται σε ένα ΠΠΣ αντιπροσωπεύει τον μαθητικό πληθυσμό της χώρας όσο αντιπροσωπεύει τον πληθυσμό της χώρας ένα δείγμα που προκύπτει από κλήρωση που διενεργείται στο κυριακάτικο εκκλησίασμα μίας ενορίας. 

Αν οι μαθητές επιλέγονται με εξετάσεις όποιος πειραματισμός και να γίνει δεν έχει αξία αφού δε μπορεί να γενικευθεί για το σύνολο των μαθητών.

Ψέμα! Το ότι το δείγμα δεν είναι τυχαίο, δηλαδή είναι ένα «δείγμα ευκολίας», δεν μειώνει την δυνατότητα επιτυχούς διάδοσης εκπαιδευτικών μεθόδων που «δούλεψαν». Εξ άλλου η διασύνδεση των ΠΠΣ με τα άλλα σχολεία της χώρας και τα πανεπιστήμια επιτρέπει μία μέθοδος να επαναξιολογηθεί. Η «θεοποίηση» του τυχαίου δείγματος είναι προσχηματική. Η ιστορία των κοινωνικών και άλλων επιστημών είναι γεμάτη από σημαντικά αποτελέσματα  που αρχικά προέκυψαν από  δείγματα ευκολίας. Λ.χ. του  Πιαζέ σε παιδιά σχολείων της Γενεύης με πολύ μικρά δείγματα, του Φρόυντ  σε ασθενείς του στην Βιέννη. Επιπλέον πολλά ευρήματα που σχετίζονται με την τέχνη του διδάσκειν στηρίζονται σε μελέτες περιπτώσεων (case studies).

Με τις εξετάσεις και την αριστεία των ΠΠΣ συντάσσεται ένα μικρό αντιδραστικό μέρος της κοινωνίας.     

Ψέμα! Από έρευνα του ραδιοσταθμού «Στο κόκκινο 105.5» προκύπτει ότι μόνο το 27%  των πολιτών συντάσσεται με την άποψη ότι τα ΠΠΣ πρέπει να πάψουν να λειτουργούν με την μορφή που έχουν. Αντίθετα το 45% θεωρεί ότι πρέπει να συνεχίσουν να λειτουργούν όπως τώρα δηλαδή με εξετάσεις. Αξιοσημείωτο είναι ότι μεταξύ των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ το 47% συντάσσεται με την συνέχιση της λειτουργίας των ΠΠΣ με την σημερινή τους μορφή! (εδώ). Εκτός από την προτίμηση χιλιάδων οικογενειών για τα ΠΠΣ που εκφράζεται με την συμμετοχή στις εξετάσεις εδώ και ένα μήνα καθημερινά βλέπουν το φως της δημοσιότητας γνώμες σημαντικών επιστημόνων, λογίων κ.α. που επιχειρηματολογούν υπέρ της ανάγκης να διατηρηθούν αλλά και να επεκταθούν τα υπάρχοντα ΠΠΣ.

Η επιχειρούμενη από την ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας  αλλαγή του τρόπου λειτουργίας  των 60 περίπου υπαρχόντων ΠΠΣ εκφράζει τα συμφέροντα πολύ λίγων ανθρώπων.

Αλήθεια! Ικανοποιείται το αίτημα των οικογενειών μίας μικρής κατηγορίας μαθητών της Γ΄ Γυμνασίου περίπου 15 Προτύπων Πειραματικών Γυμνασίων που επιθυμούν, παρά τον ισχύοντα νόμο, να εισαχθούν στο αντίστοιχο Πρότυπο Πειραματικό Λύκειο χωρίς εξετάσεις. Είχαν προηγηθεί πριν δύο χρόνια κάποιες κινητοποιήσεις με αυτό το αίτημα. Ακολούθησε και δικαστική προσφυγή που δεν δικαιώθηκε. Προφανώς το δικαστήριο θεώρησε ότι το γενικό συμφέρον υπερισχύει του μερικού. Επίσης ικανοποιεί το αίτημα μίας μερίδας συνδικαλιστών που βλέπει τα ΠΠΣ με κακό μάτι λόγω της ύπαρξης αξιολόγησης για τους εκπαιδευτικούς τους, ευέλικτων διοικητικών δομών και για το γεγονός ότι αντιστρατεύονται την ήσσονα προσπάθεια. Τέλος η διάλυση, διότι περί αυτού πρόκειται, του δικτύου των 60 ΠΠΣ εξυπηρετεί και τα ιδιωτικά σχολεία που εδώ και δύο χρόνια βλέπουν μερικούς από τους ικανότερους μαθητές τους να τα εγκαταλείπουν προς χάριν των ΠΠΣ που είναι, μην το ξεχνάμε, δημόσια σχολεία!


Ν.Σ. Μαυρογιάννης, Μαθηματικός (MSc, PhD) καθηγητής στην Ευαγγελική

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου