ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Σάββατο, 18 Απριλίου 2015

Αντιμεταρρύθμιση και θανατηφόρος ενδογαμία



Σχόλιο 'Αννας Διαμαντοπούλου στο facebook για την «αντιμεταρρύθμιση» που ανακοίνωσε το Υπουργείο Παιδείας:

Όταν έγιναν οι προγραμματικές δηλώσεις έγραψα ένα κείμενο στο FB με κεντρική παρατήρηση την εμμονή του Υπουργού Παιδείας… να καταργεί:
– Κατάργηση των πειραματικών
– Κατάργηση της αξιολόγησης
-Κατάργηση των συμβουλίων στα πανεπιστήμια
και όλα αυτά με «μπόλικη» επιστροφή στο παρελθόν:
– Επαναφορά των αιώνιων φοιτητών
– Επαναφορά του ασύλου της ασυδοσίας
– Επαναφορά της κομματικοποίησης της εκλογής των πρυτάνεων η οποία επεκτείνεται και στους διευθυντές των σχολείων.
Χθες, ο Υπουργός ανακοίνωσε ένα νόμο-κουρελού!!! Όπου χύδην μπερδεύονται όλα: πρωτοβάθμια, δευτεροβάθμια, πειραματικά, Πανεπιστήμια, φροντιστήρια και ανθρωπιστική κρίση χωρίς συνολική αντίληψη του χώρου, χωρίς μελέτες, χωρίς στοιχειώδη διαβούλευση:
Κάθε παρωχημένη ιδεοληψία της δεκαετίας του΄80 επανήλθε, αφού, όμως, πρώτα πρόλαβαν και διορίστηκαν 13 κομματικά στελέχη με ελάχιστα προσόντα, ως Περιφερειακοί Διευθυντές Εκπαίδευσης καταστρατηγώντας την αρχή της «πολιτικής ανεξιθρησκίας» που ευαγγελίζονταν ο κ. Μπαλτάς στις προγραμματικές του δηλώσεις 2 μήνες πριν.
Αυτό είναι λοιπόν το όραμα της «πρώτης φοράς Αριστερά» στην οποία όλο το πολιτικό σύστημα υποκλινόταν και απολογούνταν 70 χρόνια τώρα;
Καμία νέα ιδέα, καμία καινοτόμα πρόταση, καμία γνώση για το τί γίνεται στον κόσμο. Μια σύγχυση και στρέβλωση των εννοιών της Δημοκρατίας και της Αξιοκρατίας, μια άτακτη επιστροφή στην ελάσσονα προσπάθεια και διαγραφή κάθε σκέψης αξιολόγησης και ανταμοιβής των αξίων.
Μια Αριστερά που διαλύοντας κάθε προσπάθεια αξιολόγησης, αξιοκρατίας και αριστείας, υποβαθμίζει το δημόσιο σχολείο και επιτρέπει να διακριθούν – και εντέλει να «επιβληθούν» – όσοι μπορούν να πληρώσουν ή να φύγουν έξω.
«Η κουρελού» που παρουσίασε ο Υπουργός (και το κομμάτι του κυβερνώντος κόμματος που ιδεολογικά εκφράζει) είναι απείκασμα της εξιδανικευμένης εικόνας μιας δήθεν μορφωμένης και δήθεν αξιακής Αριστεράς που δέσποζε στη διανόηση, στα πανεπιστήμια και στην κοινωνία και έπρεπε εν τέλει να κυβερνήσει για να αποκαλυφθεί . Μια «αποκάλυψη» αναγκαία για να μας απελευθερώσει από τα ιερά τοτέμ του παρελθόντος, αλλά και οπισθοδρομική για τη χώρα και κυρίως για τους νέους και τις οικογένειές τους.

ΥΓ. Μία κατά τη γνώμη μου αναγκαία για τη χώρα επιλογή, θα ήταν να συμφωνηθεί ΤΩΡΑ ότι για κάθε αλλαγή στην Παιδεία θα απαιτείται η συναίνεση των 2/3 της Βουλής. Θέλω να πιστεύω, ότι και μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν δυνάμεις που κατανοούν αυτή την Εθνική Ανάγκη.

Και ένα σχόλιο του Αχιλλέα Γραβάνη:


Θανατηφόρος ενδογαμία

Βλεποντας σημερα το πρωί στην τηλεόραση (για τρις-χιλιοστη φορά) τον Γ. Πανούση συνειδητοποίησα και πάλι οτι η χωρα δεν έχει μέλλον γιατι ειναι περίκλειστο σύστημα καμιας χιλιαριας ατόμων. Πριν 33 χρονια ο Γ. Πανουσης ήταν το 1982 ως σημαντικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ εκ των δημιουργών του Νόμου 1268 για τα Πανεπιστήμια. Μετά κορυφαίο στέλεχος και βουλευτής της ΔΗΜΑΡ και σημερα υπουργός του ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Κοιτάξτε ποιοι παρελαύνουν καθημερινά μπροστά απο τις οθόνες μας και θα βγάλετε το ίδιο συμπέρασμα με άπειρους άλλους του δημοσίου βίου. Τελικα η χωρα διαφεντευεται για 4 δεκαετίες απο 20 οικογένειες και καμια χιλιαρια πολιτικούς, συνδικαλιστές και δημοσιογράφους. Η κρουστά απο το άκρως περίκλειστο αυτο σύστημα ειναι πολύ δύσκολο να σπάσει. Στα βιολογικα συστήματά η διαρκής "ενδογαμία" οδηγεί σε υποστροφή του είδους. Εξελικτικά το είδος χάνει την ικανότητα προσαρμογής, συσσωρεύοντας θανατηφόρες μεταλλάξεις. Νομίζω, οτι αυτο ακριβώς συμβαίνει στο πολιτικό σύστημα, στην κοινωνία στην σημερινή Ελλάδα...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου