ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Πέμπτη, 9 Απριλίου 2015

Ούτε αφελείς, ούτε ανόητοι


του Θανάση Σκόκου από το Protagon

Στην Αυγή έχει πέσει πανικός με το δημοσίευμα των Financial Times περί αλλαγής συμμαχιών στο κυβερνητικό σχήμα ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και τις πιθανές εξελίξεις στην εσωτερική φαγωμάρα των συνιστωσών. Οι κομματικοί δημοσιογράφοι στα «κουτιά» του διαδικτύου προτάσσουν τα στήθη τους στην απόπειρα του «ξένου παράγοντα» να διαταράξει τις ισορροπίες του επιτυχημένου κυβερνητικού αχταρμά που αποπειράται επί εβδομήντα ημέρες να κυβερνήσει. Δικαίωμά τους. Επειδή όμως αναφέρονται και στο Ποτάμι και την υποτιθέμενη διάθεση του να συμμετέχει στην κυβέρνηση, θα πρέπει να τους πούμε δυο λόγια ώστε να ενημερωθούν και να πάψουν να ανησυχούν (τουλάχιστον γι’ αυτό).

Αν θέλαμε, σύντροφοι, να μπούμε σ’ αυτή την κυβέρνηση, θα το είχαμε κάνει από το απόγευμα της 26ης Ιανουαρίου όταν το πρότεινε ο Αλέξης Τσίπρας στον Σταύρο Θεοδωράκη κατά τη συνάντησή τους στα γραφεία σας στην Πλατεία Κουμουνδούρου. «Πάρτε κανα δύο υπουργεία και ελάτε κι εσείς μαζί». Δεν προβληματιστήκαμε καθόλου. Είπαμε «ευχαριστώ» και δεν πήραμε. Από τότε, ο Σταύρος Θεοδωράκης έχει πει τέσσερις φορές δημοσίως -τις δύο στην Βουλή- ότι το Ποτάμι δεν θα συμμετέχει σε κυβέρνηση με τον ΣΥΡΙΖΑ. Λιγούρα για εξουσία, σύντροφοι, μπορεί να έχουν αρκετοί από τους γυρολόγους που έχετε μαζέψει -μέχρι σε αμφιλεγόμενα στελέχη του αείμνηστου Αντρέα έχετε φθάσει, για να μην μιλήσουμε γι’ αυτούς που εκδιώχθηκαν λόγω ανικανότητας από το Ποτάμι- εμείς όχι!

Κατανοούμε την αγωνία σας ώστε να μην διαταραχτεί η συμμαχία που είχατε στήσει ήδη πριν τις εκλογές με τον υπαρκτό εθνικολαϊκίστικο σουρεαλισμό που εκφράζουν οι συνεταίροι σας, ΑΝΕΛ. Πείτε την αλήθεια όμως. Ποτέ δεν είχατε φανταστεί ότι αυτό το πράγμα θα αποδεικνυόταν πιο δυνατό και θα κατατρόπωνε την ξεφτισμένη αριστεροσύνη σας. Τι δουλειά να έχουμε εμείς μέσα στον αχταρμά του εθνικισμού, του λαϊκισμού και της πατριδοκαπηλίας;
Τι δουλειά έχουμε εμείς να μπλέξουμε σε μια πολιτική που συναγελάζεται με ψεκασμένους, ενώ η χώρα βουλιάζει. Μια πολιτική που θεωρεί τους φυσικούς συμμάχους της χώρας εχθρούς, που διαλύει την εκπαίδευση, που ανέχεται εμπόρους προσλήψεων στο δημόσιο, που ετοιμάζεται να απελευθερώσει όσους πλούσιους φυλακισμένους δηλώνουν ανάπηροι, που πετάει πεντακοσαριές εκατομμύρια σε εξοπλισμούς και κοροϊδεύει τους εξαθλιωμένους, που στηρίζει χουλιγκανικές συμμορίες, που κρεμάει το σαγόνι με τις παρελάσεις των ΟΥΚάδων, που έχει στους κόλπους της μεγαλοφοροφυγάδες. Μια πολιτική που είναι αντικείμενο θαυμασμού Μιχαλολιάκων, Μπαλτάκων, Νικολόπουλων, Αμβροσίων…

Γιατί να θελήσει το Ποτάμι να μπει σ’ αυτή την βουρκώδη ζούγκλα, ρε σύντροφοι; Είναι αλήθεια ότι στις μεταξύ μας συναντήσεις, και στη Βουλή, προσπαθούμε με λογικές προτάσεις να σας δείξουμε τι είναι ωφέλιμο για τη χώρα. Βοηθάμε και τους 2-3 ρεαλιστές που συμμετέχουν στο σχήμα σας. Τι άλλο να κάνουμε; Καλώς ή κακώς, αυτή είναι η κυβέρνηση της χώρας. Αλλά μη μπερδεύεστε. Δεν σας φλερτάρουμε.
Δεν είμαστε ούτε αφελείς, ούτε ανόητοι.

*Ο Θανάσης Σκόκος είναι Πολιτικός Υπεύθυνος των Τομέων Πολιτικής


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου